தமிழ்

ரமணரின் கருணைக்கு எல்லை ஏது!

ஒருமுறை… குளித்துவிட்டு வந்ததும் அந்தக் கொடியில் உலர்த்தியிருந்த துண்டை எடுத்தார் ஸ்ரீரமணர். அந்த மூங்கில் கொடியின் ஓரத்தில் குருவி ஒன்று கூடு கட்டியிருந்தது. தவிர, குருவியானது நாலைந்து முட்டைகளையும் இட்டிருந்தது போலும்! இவை எதையும் கவனிக்காத ரமண மகரிஷி, துண்டை எடுக்க… அப்போது அவருடைய கை குருவியின் கூட்டில் பட்டது. இதனால், கூட்டில் இருந்து முட்டை ஒன்று கீழே விழுந்ததில் லேசாக விரிசல் உண்டாயிற்று!

இதைக் கண்டதும் ரமணர் பதறிப் போனார். செய்வதறியாது தவித்தார். இந்தக் கூட்டைக் கவனிக்காமல் இருந்து விட்டோமே… என்று கலங்கினார்; கண்ணீர் விட்டார்! அருகில் இருந்தவர்களை அவசரமாக அழைத்த மகரிஷி, ”மூங்கில் கொடியில் குருவியானது, கூடு கட்டியிருப்பதை எவருமே பார்க்கவில்லையா? அப்படி பார்த்திருந்தால், முன்னமே என்னிடம் சொல்லியிருக்கலாமே? கொடியில் இருந்த துண்டை எடுக்கும்போது கூட்டுக்கு ஒன்றும் நேராமல் தவிர்த்திருக்கலாமே…” என்று புலம்பிக் கொண்டே இருந்தார்.

‘எவ்வளவு பெரிய பாவம் செய்து விட்டோம்…’ என்று வருந்தியபடி இருந்த ரமணர், விரிசலுடன் இருந்த முட்டையை எடுத்து, தனது உள்ளங்கையில் வைத்துக் கொண்டார். அந்த முட்டையையே கருணையுடன் பார்த்தார். ‘பாவம் இதன் தாய்! இதனால் அது எவ்வளவு துக்கப்பட்டிருக்கும்? அந்தத் தாய்க் குருவி ஆசையுடனும் அன்புடனும் அடைகாத்த முட்டையை உடைத்துவிட்டதால் என் மீது அது எவ்வளவு கோபமாக இருக்கும்? இந்த விரிசல் சேருமா? சேர்ந்தால் நன்றாக இருக்குமே…’ – மனதுள் நினைத்துக் கொண்டார்.

கருணை மனமும் தாய்மை குணமும் கொண்டு முட்டையிடம் வாஞ்சை காட்டிய ரமணருக்கு, அப்போது உதித்தது யோசனை ஒன்று… விறுவிறுவென துணி ஒன்றை தண்ணீரில் நனைத்துக் கொண்டு வந்தார்; அந்த விரிசல் விழுந்த முட்டையைச் சுற்றிலும் ஈரத்துணியைக் கட்டினார்; அப்படியே பூப்போல மெள்ள எடுத்து வந்து கூட்டுக்குள்ளேயே வைத்தார். அவ்வளவுதான்! அன்று முழுவதும் வேறு எதிலும் ஈடுபடவே இல்லை ரமணர்! குருவிக் கூட்டுக்கு அருகிலேயே அமர்ந்த ரமண மகரிஷி, மனதுள் தோன்றும் போதெல்லாம் எழுந்து, கூட்டுக்கு அருகே போவதும் அந்த துணி கட்டிய முட்டையை எடுத்து கருணை வழிய பார்ப்பதுமாகவே இருந்தார். உள்ளங்கையில் முட்டையை ஏந்தியிருக்கும் வேளையில், அவருடைய மனம், ‘இந்த விரிசல் ஒட்டிக்கொள்ள வேண்டும்; முட்டையானது உயிராக மலர வேண்டும்’ என்றே சிந்தித்தது.

ஞான குருவின் எண்ண அலைகள், அந்த முட்டை விரிசலிலேயே இரண்டறக் கலந்திருந்தது. ஏதோ மிகப் பெரியதொரு குற்றத்தைச் செய்துவிட்டது போல் கூனிக் குறுகியவர், அந்தத் தவறுக்கு பிராயச்சித்தம் தேடும் விதமாக குருவிக் கூட்டுக்கு அருகில் இருந்ததைக் கண்ட அன்பர்கள், ‘நம்முடைய மகான் செய்யும் இந்தக் காரியம் கிட்டத்தட்ட தவத்துக்கு இணையானதுதான்’ என உணர்ந்து சிலிர்த்தனர்.

அடுத்தடுத்த நாளும் இது தொடர்ந்தது. துணியை தண்ணீரில் நனைப்பதும், அந்த முட்டையில் கட்டி வைப்பதும், அருகில் இருந்தபடியே அடிக்கடி வாஞ்சையுடன் பார்த்து வருவதுமாக இருந்தார் ஸ்ரீரமணர்! ஏழாம் நாள்… துணியை நீரில் நனைத்து கட்டுவதற்காக, முட்டையை எடுத்தவர் அப்படியே வியந்து நின்றார். அவர் முகம் முழுவதும் நிம்மதி; ஆம்… அந்த விரிசலைக் காணோம்!

அன்பர்களை அழைத்த ரமணர் சந்தோஷத்துடன், ”இங்கே பார்த்தீர்களா? முட்டையில் விரிசல் இருந்த சுவடுகூட தெரியவில்லை. தாய்க் குருவிக்கு இது தெரிந்தால், எத்தனை சந்தோஷப்படும்? இனி ஒரு குறையுமில்லை. நல்லவேளை… மிகப் பெரிய பாவத்துக்கு ஆளாக இருந்த என்னை, இறைவன் காப்பாற்றி விட்டான்” என்று கூறி சின்னக் குழந்தை போல் பரவசமானார் ரமணர்.

சில நாட்கள் கழிந்த நிலையில், மூங்கில் கொடியின் ஓரத்தில் இருந்த குருவிக் கூட்டை எட்டிப் பார்த்த ரமண மகரிஷியின் மனமெல்லாம் நிறைந்தது. அந்த முட்டை குஞ்சாகப் பொரிந்து, உயிராகக் காட்சி தந்தது. குருவிக் குஞ்சை அப்படியே எடுத்து உள்ளங்கையில் ஏந்திக் கொண்டார் ரமணர்; அதன் உடலை மெள்ள வருடிக் கொடுத்தார்.

ஆஸ்ரமத்து பணியாளர்கள் மற்றும் அன்பர் பெருமக்களை அழைத்தவர், ”பார்த்தீர்களா குழந்தையை! எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது!” என்று எல்லோரிடமும் குருவிக் குஞ்சைக் காட்டி குதூகலித்தார். தாய்க் குருவி, முட்டையை அடைகாத்ததோ இல்லையோ… அந்த தாய்க் குருவியின் ஸ்தானத்தில் இருந்தபடி முட்டையை அடைகாத்தார் ரமணர்.

‘நான்’ எனும் கர்வத்தையும் சிந்தனையையும் ஒழித்து, பார்க்கும் உயிரில் எல்லாம் இறைவனைக் கண்ட ரமணரின் கருணைக்கு எல்லை ஏது?
தமிழ்

முனிவனின் குணம் எதுவோ அதுதான் மௌனம்!


மனஸை அடக்கினவன்தான் முனி. ‘முனிவனின் குணம் எதுவோ அதுதான் மௌனம்’ என்பதே அந்த வார்த்தைக்கு அர்த்தம். முனிவனின் குணத்தில் பேசாமலிருப்பதுதான் தலை சிறந்தது என்று பொதுக் கருத்து இருந்திருப்பதால்தான் ‘மௌனம்’ என்றால் ‘பேசாமலிருக்கிறது’ என்று ஆகிவிட்டிருக்கிறது. மனஸை அடக்கினவனின் தன்மை என்றாலும், அதுவே நம் மாதிரி மனஸ் அடங்காதவர்கள் அந்த நிலையை அடைவதற்கு உதவுவதாகவுமிருக்கிறது.

பிரம்மஞானியான முனிவன் மௌனம், மௌனமாயில்லாமலிருப்பது என்ற இரண்டையும் விட்டு விடுகிறான் என்று உபநிஷத் சொல்கிறது. முதலில் படித்துப் பண்டிதனாகி, ரொம்பவும் வாதங்கள் சர்ச்சைகள் பண்ணி ஸத்ய தத்வத்தைத் தெரிந்து கொள்கிறான். அப்புறம் பாண்டித்யம், பேச்சு எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு ஒரே நிஷ்டையில் போய் விடுகிறான். அப்புறம் பிரம்ம ஞானியாகிறபோது மௌனத்தையும் விட்டு விடுகிறான், மௌனமில்லாமையையும் விட்டுவிடுகிறான் என்று உபநிஷத் சொல்கிறது. இப்படிச் சொன்னால் அது எப்படி ஸாத்யம்? ஒன்று பேச்சை விட்டு மௌனமாக வேண்டும்; அல்லது மௌனத்தை விட்டுப் பேச வேண்டும். இரண்டையுமே விடுவது என்றால் எப்படி முடியும்? அந்த ஞானியின் நிலைக்குப் போனால்தான் இது புரியும்.

அவனுக்குப் பேச வேண்டும் என்றோ, பேச வேண்டாமென்றோ எந்த சொந்த அபிப்ராயமும் ஆசையும் இருக்காது. லோகாநுக்ரஹத்துக்காக அவன் மூலம் உபதேசமாகப் பேச்சு வந்தாலும் அவன் தான் பேசுவதாக நினைக்கமாட்டான். அதைவிடப் பெரிய மௌன உபதேசத்தில் தக்ஷிணாமூர்த்தி மாதிரி அவனைப் பராசக்தி உட்கார்த்தி வைத்திருந்தாலும் ‘நாம் மௌன விரதம் என்று ஒன்று அனுஷ்டிக்கிறோம்’ என்று அவன் நினைக்க மாட்டான். இதைத்தான் மௌனம், அமௌனம் இரண்டையும் விட்ட நிலை என்பது. 

 

தமிழ்

ஆன்மீகப்படி ஏற அசைவம் தவிர்ப்பீர்!

சமீபத்தில் ஒரு பெரியவருடன் உரையாட நேர்ந்தது! அதில் ஒரு புதிய தகவல் கிடைத்தது.  உண்மை என்று என் மனம் ஒத்துக்கொண்டதால் உங்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என்று தோன்றியது.  தேவை படுபவர்கள், இது உண்மை என்று உணர்ந்தால் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.  நிர்பந்தம் இல்லை.

“ஆன்மீகமும், அதில் செல்ல ஒரு சில கட்டுப்பாடுகளும் நிறைய பேர் சொல்ல கேட்டிருக்கலாம். இல்லையா?” அவர்.

“ஆம்” – இது நான்!

“அசைவ உணவை தவிர்க்க வேண்டும் என பெரியவர்களும், சாப்பிடுவதில் தவறில்லை ஆனால் பயிற்ச்சியில் முழு கவனம் வேண்டும் என்று இந்தக்கால ஆசிரியர்களும் சொல்லுவதை கேட்டிருக்கலாம்”
 
“ஆமாம்”

“பெரியவர்கள், தாங்கள் வார்த்தை மதிக்கப்படும் என்று, விரிவாக சொல்லவில்லை.  ஆசிரியர்கள் தாங்கள் நிலையை பாதுகாத்து உயர்த்திக்கொள்ள உண்மையை உரைப்பதில்லை.”

“பெரியவர்கள் நிலை ஏன் அப்படி? ஆசிரியர் நிலை ஏன் அப்படி?”

“வார்த்தையை வீணடிக்க விரும்பாததாக இருக்கலாம்.  அந்த காலத்தில், பெரியவர்களின் தவ மகிமையை உணர்ந்தவர்கள், ஏன் என்று கேட்காமல் அவர்கள் சொன்னதை அதே போல நம்பிக்கையுடன் தொடர்ந்து கரை ஏறினர்.  இது கலிகாலம்! எதையும் ஆராய்ந்து பார்த்து, சொல்வது உண்மை என்று நம்பினால் மட்டும் தொடர்ந்து பார்ப்போமே என்று மனித மனம் விரும்பும் காலம்.  பெரியவர்கள் கேட்பவர்கள் மனதுக்கு ஏற்ப உண்மையை உரைக்க விரும்பாதவர்கள்.  உண்மையை அதாகவே உரைப்பவர்கள்.  எதிர்பார்ப்பில்லதவர்கள்.  எல்லாம் இறைவன் செயல் என்று அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமையை மட்டும் செய்பவர்கள். இந்தக்கால ஆசிரியர்களுக்கு தன்னிடம் வருபவர்களை எப்படி சந்தோஷப்படுத்தலாம் என்கிற எண்ணம் மட்டும் தான்.  கேட்டு செல்பவர் கூட தனக்கு எளிதாக எப்படி உண்மை புரிகிறது என்று தான் பார்க்கிறார்களே தவிர, உண்மையை அதன் மூலத்தில் சென்று அதாகவே உணர விருப்பமில்லாதவர்கள்.  இது தான் பிரச்சினை.  கேட்பவன், கிடைப்பதை ஏற்றுக்கொண்டால், ஆசிரியன் ஏன் அவனை திருப்திப்படுத்த நிற்க வேண்டும்? சுருக்கமாக சொல்லப்போனால் ஆசிரியன், கேட்பவன் இருவர் மனநிலையும் உண்மையை விட்டு வெகு தூரத்தில் விலகி இருக்கிறது.”

“சரி விஷயத்துக்கு வருவோம்.  அசைவ உணவு ஒரு போதும் ஆன்மீகத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளப்படவில்லை,.  அது தான் உண்மை.  உன்னை ஒருவன் இப்பொழுது தாக்க வந்தால், என்ன செய்வாய்?”

“தற்காப்புக்கு என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதை செய்வேன்!”

“சரி! தற்காப்புக்கு வழிகளை தேடும் போது, உன் உடலுக்குள் என்னென்ன மாற்றங்கள் நிகழ்கிறது?”

“உடலில் பல சுரப்பிகள் சுரந்து, உடலை தாக்குதலை தாங்கும் விதமாக தயார்படுத்துகிறது!”

“அந்த சுரந்த அமிலங்கள் உன் உடலுக்கு சேரும்விதமாகவும், எதிராளியின் தாக்குதலுக்கு தடுப்பாகவும் இருக்கும்.  இல்லையா?”

“உண்மை”

“இன்னொரு ஜீவனை இப்படி துன்புறுத்த நினைக்கும் போது, அங்கேயும் இந்த மாதிரி தானே நடக்கும்?”

“ஆமாம்”

“கொல்லப்பட்ட அந்த உடலில் அந்த அமிலங்கள் தங்கி இருக்கும் தானே.”

“ஆமாம்”

“அதை சாப்பிடுபவனுக்கு அந்த அமிலங்கள் உதவி செய்யுமா அல்லது பகையாகுமா?”

“பகையாகி வியாதியாக மாறும் என்று பெரியவர்கள் சொல்ல கேட்டிருக்கிறேன்!”

“எந்த ஜீவனும், உயிருக்கு பங்கம் வந்தால் விட்டு கொடுக்காமல் போராடும்.  வெற்றி தோல்வி என்பது அந்தந்த சூழ்நிலையை பொறுத்தது.  ஜீவன் உடலை விட்டு ஒரு போராட்டம் நடத்திவிட்டு தான் செல்கிறது.  அந்த உடலை புசிப்பவன் மன நிலை மாறும்.  விட்டு கொடுக்கும் மனநிலை இல்லாமலாகிவிடும்.  ஆன்மீகத்தில் முதல் பாடம் விட்டுக்கொடுப்பது.  அசைவம் புசிப்பவன் மனம் ஒரு போதும் விட்டு கொடுக்க முன் வருவதில்லை.  விட்டு கொடுக்கிறேன் என்று நினைப்பவர்கள் வார்த்தை அளவில் தான் சொல்கிறார்களே தவிர, மனதுக்குள் எப்போதும் போராட்டம் தான்.  விட்டு கொடுத்தால் தான் படி ஏற முடியும். அசைவம் அந்த தகுதியை இழக்க வைக்கிறது.  இதை நிறைய பேர் புரிந்து கொள்வதில்லை.”

“உண்மை.  உங்கள் விளக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறேன்!  ஒரு சந்தேகம்! விளக்கம் தேவை!”

“என்ன?”

“பசுவின் ரத்தத்திலிருந்து உருவாகும் பால் அசைவம் தானே”

“நல்ல கேள்வி.  சரியாக புரிந்து கொள்ளுங்கள்!  ஒரு பொருளை நீங்களாக கொடுப்பதற்கும், நானாக உங்கள் எதிர்ப்பை மீறி எடுத்துக்கொள்வதற்கும் வித்யாசம் உண்டு தானே!  அதில் இருக்கும் தாத்பர்யம் தான் ஒரு பொருளின் தன்மையை உருவாக்குகிறது.  எப்படி ஒரு தாய் தன் குழந்தைக்கு பாலை கனிவோடு தருகிறாளோ அது போல தான் பசு கனிவினால் தருகிற பால் சைவம் தான்.”

“மரம், செடி, கொடிகளுக்கு கூட உயிர் உண்டு இல்லையா? அப்படியானால் நாம் உண்ணும் தான்யங்கள் ஒரு உயிரை அழித்து எடுப்பதாகத்தானே ஆகும்?”

“மரம், செடி, கொடிகளுக்கு உயிர் உண்டு.  ஆனால் அந்தக்கரணம் என்கிற நிலை கிடையாது.  அந்தக்கரணம் இருந்தால் தான் சலனம் உண்டு, உணர்வு உண்டு, இடம் பெயர முடியும்.  அந்தக்கரணம் இல்லாத நிலையில், அவை பிற உயிர்களின் வளர்ச்சிக்கு மட்டும் தான்.  அவைகளை கூட மதிப்பதற்க்காகத்தான், பெரியவர்கள், அவை கனிந்து உதிர்க்கும் பழம்/விளைவுகளை பூமியிலிருந்து எடுத்து உண்டு வாழ்ந்தனர்.”

புரிந்து கொள்பவர்கள் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.  எனக்கு கிடைத்த தகவலை தெரிவிப்பது மட்டும் தான் இந்த முயற்சி.
தமிழ்

பார்வையாளனாய் இரு!


இது ஒரு மென்மையான, தெளிவான உண்மை. புரிந்துகொள்ளுங்கள்.  “இறைவன் நம்மை எல்லாம் ஏமாற்றுகிறான்”.  எப்படி? 

ஆதற்கு முன் ஒரு சிந்தனையை பார்ப்போம்! இறைவன் தன்னை சிதறடித்து இந்த உலகத்தையும் அண்டங்களையும், விண் வெளியையும் படைத்துள்ளான்.  ஏன் அப்படி செய்தான் என்பது அவனுக்கு மட்டுமே தெரிந்த விஷயம்.  அப்படி செய்த இறைவன் இப்போது ஒரு சிந்தனையில் இருக்கிறான்! அது என்ன? மறுபடியும் அனைத்தையும் ஒன்று சேர்த்து பழைய உருவுக்கு திரும்பவா இல்லை அனைத்தையும் கரைத்து வெற்றிடத்தில் மறைந்திடலமா? என்பதே.  எப்படிப்பட்ட வித்தியாசமான சிந்தனை இது என்று பாருங்கள்? 

சரி!  இதின் உட்கருத்தை பார்ப்போம்!

  • தன்னை சிதற அடித்தபோது, சிதறிய சின்ன துகள் நாம் .  இறைவனின் அங்கமாக இருந்தோம், ஆதலால் நாமும் இறைவன் தான். துகளாக சுற்றி திரிந்தாலும் இறைவன் அம்சத்துடன் தான் உள்ளோம்.
  • இறைவன் மறுபடியும் ஒன்று சேர நினைத்தால் இறைவனுடன் ஒன்றி கலந்து இறையாகவே மாறிவிடுவோம்.
  • இறைவன், வெட்டவெளியில் கரைந்துபோக நினைத்தால் அப்பொழுதும் இறையுடன் கலந்து அவன் நினைத்த உருவாக மாறிவிடுவோம்.
  • எந்த விதமான தீர்மானம் இறை எடுத்தாலும், நாம் இறைவனுடன் தான் கலக்கபோகிறோம்.  அது உண்மை!
சரி!  இனி விஷயத்துக்கு வருவோம்.  சிதறிய துகள்களுக்கு நுண் அறிவை கொடுத்து, அது  வரையில் காலத்தை கடக்க நமக்கு வழங்கப்பட்டதே வாழ்க்கை.  கர்மா, சொந்தம், பந்தம், அதிசயம், ஆச்சர்யம் போன்ற “கொக்கிகளை” இட்டு நம்மை கட்டிப்போட்டு நம் கவனத்தை அவனிடமிருந்து திசை திருப்புகிறான்.  அவன் இருப்பை உணர்ந்து, மேல் சொன்னவை அனைத்தும் தூசு என்று தீர்மானிப்பவர்களுக்கு மோக்ஷத்தை வழங்கி அவன் அருகில் இடம் கொடுத்துதான் ஆகவேண்டும்.  அத்தனை பேருக்கும் இடம் கொடுத்துவிட்டால் அவன் தீர்மானித்த நாடகத்தை யார் நடத்துவது?  இதை வெற்றிகரமாக நடத்திட வேண்டித்தான் நமக்கு ஆசைகளை கொடுத்து, வாசனைகளை உ

தமிழ்

மெய்வருத்தக் கூலி தரும்!


அனைவருக்கும் வணக்கம்!

தெய்வத்தால் ஆகாது எனினும் முயற்சி
மெய்வருத்தக் கூலி தரும்.

இது வள்ளுவர் வாக்கு!  ஒரு மனிதனுக்கு தேவை உணவு, உடை, உறையுள், உடல்நலம் ஆகிய நான்கும் ஆகும். இவற்றை தருவதற்கு இறைவனால் ஆகாதா?  நிச்சயமாக தர முடியும்.

முக்தி அல்லது மோட்சம்!  ஒரு மனிதனுக்கு இதை மட்டுமே தெய்வங்களால் கொடுக்க இயலாது.  இதை அடைவதற்கு மனிதன் தனது மெய்யை வருத்த வேண்டும்.  அவ்வாறு வருத்தினால், அதற்கு தக்க கூலி கிடைக்கும் என்பது வள்ளுவர் வாக்கு.  இவ்வாறு மெய்யை வருதுவதற்கே தவம் அல்லது த்யானம் என்று பெயர்.  அதை பழகுவதற்கு குரு துணை அல்லது வழிநடத்தல் வேண்டி வரும்.

புண்ணாக்கு சித்தர் சொல்வதைக் கேட்ப்போம்.

காட்டில் இருந்தாலும் கனக தவம் செய்தாலும்
காட்டும் குரு இல்லாமல் 
ஞானம் கண்டறியலாகாதே! 

நல்ல ஆத்மாக்கள், சித்தர்கள், ஞானிகள் என்ன செய்தால் நமக்கு அருள்வார்கள்?

மிக எளிய பதில் – நேர்மை, வாக்கு சுத்தம், புலன் கட்டுப்பாடு, நம்பிக்கை நிறைந்த சரணாகதி, அவர்கள் காட்டும் வழியில் நடத்தல்!

முதலில் வாக்கு சுத்தத்தில் தொடங்குவோம்! அது என்ன? நம் வார்த்தையை நாமே மதித்தல். தலையே போவதாக இருந்தாலும் சொன்ன, சத்தியம் செய்து கொடுத்த வார்த்தையை மீறாமல் இருத்தல்.  இது எல்லாராலும் முடியும். வார்த்தையே வாழ்க்கை என நினைத்து நடக்கலாம்.  கண்டிப்பாக நல்லது நடக்கும். பெரியவர்கள் வருவார்கள், வந்து தான் ஆக வேண்டும்.