ஸ்ரீ ரமணருடன் நேருக்கு நேர் – 2 – பால் ப்ரண்டன்

Read the second part of the English version here.

பின்வரும் நிகழ்வுகள் ப்ரண்டன் சில மாதங்கள் கழித்து இரண்டாம் முறை வருகை தந்து ஸ்ரீ ரமணருடன் தங்கியது பற்றியது.

இவ்விடத்தின் ஒரு வித மர்மமான சூழ்நிலை மற்றும் சாத்வீகமான அதிர்வலை மெல்ல ஆனால் சீராக என்னில் படருவதை கவனிக்கத் தவறியதேயில்லை, நான் என்ன செய்து கொண்டிருந்த போதிலும். மஹரிஷி முன் சும்மாவேனும் அமர்ந்திருந்த போதிலும் ஒரு பேரமைதி நிலவுவதை நன்கு அனுபவித்தேன். கவனத்துடனும் பல முறை ஆராய்ந்த பின்னரும் சந்தேகமில்லாத தெளிவு ஏற்பட்டது, ஒரு எப்போதெல்லாம் இவரின் சமீபம் ஏற்படுகிறதோ அப்போது ஓர் பரஸ்பர ஈர்ப்பு உண்டாகிறது. அது வெகு செளகரியமாயும், எவ்வித சந்தேகங்களுமின்றி இருக்கிறது. என் பகுத்தாராயும் அறிவுக்குப் பல மடங்கு பெரிதான ஓர் சக்தி என்னை அதில் வியப்பிலாழ்த்தி கடைசியில் மூழ்கடிக்கிறது. ஒரு முடிவில்லாத விளையாட்டின் அங்கமே என் கேள்விகள் என்ற விழிப்புணர்வு உண்டாகிறது, முடிவில்லாத எண்ணங்கள், என்னுள்ளேயே ஒரு தெளிவான கிணறு இருக்கிறது, அது என் எல்லா தாகங்களுக்கும் ஏற்ற தண்ணீரைத் தரும் ஆதலால் கேள்வி கேட்பதை நிறுத்தி விட்டு என் சுயத்தின் நிஜ ஸ்வரூபத்தை அறிய முற்பட்டேனானால் போதும். எனவே நான் அமைதியாகக் காத்திருக்கிறேன்.

எனக்கு மற்றொன்றும் நன்கு தெரியும். என்னுள் திடீரென்று வியாபித்திருக்கும் இந்த உயர்ந்த அனுபவம் இம்மர்ம மனிதரிடத்திலிருந்தே வரும் ஒரு சிற்றலை தான். மஹரிஷி என்னிடம் ஒரு முறை சொன்னார், “மனிதனிடத்தில் இருக்கும் பெரிய தவறு என்னவெனில் அவன் தன்னை வலிமையற்றவன், பாவி என்று எண்ணிக் கொள்வது தான். ஒவ்வொரு மனிதனும் புனிதன், அளப்பறிய சக்தியுடையவன். வலிமையற்றதும் கொடியதுமானவை அவனது பழக்கங்கள், ஆசைகள் மற்றும் எண்ணங்களே, அவை அவனல்ல!” – இச்சொற்கள் புத்துணர்ச்சியைத் தூண்டுவதாய் இருந்தன. இவை வேறு யாரிடமிருந்தாவது வந்திருந்தால் ஏற்றுக் கொண்டே இருக்க மாட்டேன், மாறாக அதை மறுத்து வாதிடவும் செய்வேன். ஆனால் என்னுள் ஒன்று இம்முனிவர் சொல்வது தம்முள் ஆழ்ந்திருந்த ஆன்மிக அனுபவங்களின் சாரமாக அன்றி ஏதோ ஒரு தத்துவ ஞானி தன் கருத்தை எடுத்து விடுவதாகத் தோன்றவில்லை. மஹரிஷியின் வாழ்வு பெரும்பாலான மேலை நாட்டினருக்கு ஏதோ வீணடிக்கப் பட்டதாய் தோன்றாது, இம்மாதிரி ஒருவர் முடிவற்ற சுழற்சி போன்ற நம் வாழ்வை தூரத்தில் இருந்து பார்த்து அலசுவது வெகு நன்மையாய் இருக்கும். கானகத்தில் இருக்கும் தன்னை வென்ற ஒரு முனிவர் உலகாயதத்தில் சுழலும் ஒரு முட்டாளை விட எவ்வளவோ மேலானவர்.

ஒவ்வொரு நாளும் மஹரிஷியின் ஆன்மிக மேதமை பற்றிய புரிதல் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. அவரின் அமைதியும் மற்றவர்களிடமிருந்து விலகியிருப்பது பழகி விட்டது. ஒரு நாள் முழுதுமாய் அவர் பேசும் வார்த்தைகளை எண்ணி விடலாம்.

நான் கவனித்த மற்றொரு விஷயம், மஹரிஷியின் வழிமுறை பண்பட்ட, புண்பட்ட ஆத்மாக்களுக்கு மெளனத்தின் மூலம், சீரான, தடங்கலற்ற அருட்பேரினை என்பதையும் கவனிக்க முடிந்தது. என்றாவது ஒருநாள் அறிவியல் இந்த மர்மத்தை விவரிக்கலாம்.

அவருடைய வெறும் இருப்பே பலருக்கும் ஆன்மிக உத்தரவாதத்தை, உற்சாகத்தை, நம்பிக்கையைத் தந்து வருகிறது. அனைத்திற்கும் மேலாக எந்த நம்பிக்கையைப் பின்பற்றுவோரும் இவரிடம் தம் நம்பிக்கை பற்றிய புதிய புரிதலும் பற்றும் ஏற்படுகிறது. அவருக்கு எல்லோரும் ஒன்றே, க்றிஸ்துவை க்ருஷ்ணருக்கு எவ்விதத்திலும் குறைவாக மதிப்பிடுவதில்லை அவர்.

மஹரிஷியின் அருகாமையில் தியானம் செய்யும் போது என் எண்ணங்களை மனதின் புதிய ஆழத்திற்கு செலுத்துவதைக் கற்றேன். இப்படி ஓய்வாக அமர்ந்திருக்கும் சமயங்களில் என் மனதினை அவர் தன் வளிமண்டலத்தின் பால் ஈர்ப்பது எனக்கு மறுபடி மறுபடி புலனாகியது. இம்மாதிரி தருணங்களே இவருடைய மெளனம் இவர் பேசுவதை விட எத்துணை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதை புரிந்து கொள்ளலாம். சில சமயங்களில் இந்த சக்தியானது எவ்வளவு பெரியது என்றால் அவர் என்னிடம் மிகுந்த சங்கடமளிக்கும் எதையாவது உத்தரவிட்டாலும் அதை செவ்வனே செய்து முடித்து விடுவேன். ஆனால் மஹரிஷி தன்னிடம் கீழ்ப்படியும் கூட்டத்தை உருவாக்குவதில் சிறிதளவும் நாட்டம் கொள்ளவில்லை, மாறாக அனைவரிடத்திலும் அளவற்ற சுதந்திரத்தையே விரும்பினார். இவ்விதத்தில் இந்தியாவில் நான் சந்தித்த பல ஆசான்கள், யோகிகளிடத்திலும் இவர் முற்றிலும் வேறுபடுகிறார்.

அவர் கூற்று இது தான்: “நான் யார்?” என்ற விசாரத்தை இடைவிடாது மேற்கொள். உன் சுயத்தை முற்றிலும் அலசு. உன்னுள் எங்கிருந்து அந்த ‘நான்’ எழுகிறது என்று பார். தியானம் மேற்கொள், கவனத்தை உள்நோக்கித் திருப்பு. அந்த உள்ளுணர்வைப் பின்தொடர், எண்ணம் மறையட்டும், மறைந்து உன்னை உன் இலக்கினை அடையச் செய்யும்.”

நான் என் எண்ணங்களினால் அலைக்கழிக்கப் பட்டு பின் மெள்ள என் மனதின் ஆளத்தினுள் செல்ல ஆரம்பித்தேன். மஹரிஷியின் அருகாமையின் பலத்தால் என் தியானங்கள் களைப்படைதல் குறைவாகவும் பயன் அதிகமாகவும் உருவெடுத்தன. ஒரு தொடர்ந்த எதிர்பார்ப்பும், வழிநடத்தப் படுகிறோம் என்ற நினைவும் என்னுடைய முயற்சிகளுக்கு வெகு உற்சாகமளிப்பதாய் இருந்தன. சில வித்தியாசமான நேரங்களில் உணரமுடியாத மஹரிஷியின் சக்தி என்னை நன்கு பாதிப்பதையும், அதன் விளைவாக என் சுயத்தை சுற்றியுள்ள எல்லைக்கோட்டை இன்னமும் ஆழமாக துளைக்க முடிந்தது.

இவரை நன்கு கவனிக்கையில் ஏதோ முன்காலத்தில் தங்கச் சுரங்கத்தைக் கண்டது போல ஆர்வமடைந்த குழந்தை போல் தெரிகிறது. ஏதோ தென்னிந்தியாவின் ஒரு மூலையில் ஆரவாரமற்ற இந்த சிற்றூரில் என்னை இந்தியாவின் ஆன்மிக பெரியோர்களில் கடைசியில் ஒருவரிடம் சேர்த்து இருப்பது மெள்ளத் தெளிவாகிறது. இம்மஹரிஷியின் இருப்பு இம்மாபெரும் நாட்டின் பண்டைய ரிஷிகளை என் அருகே கொணர்ந்தது போல் உள்ளது. இவரின் மிக அற்புதமான இயல்பில் ஒன்று மறைந்து இருப்பதாகவே தோன்றுகிறது. இவருடைய ஆழமான ஆன்மா, பார்ப்போரை இவர் உயர்ந்த ஞானத்தின் இருப்பிடம் என்று உடனே நம்பவைக்கும். சில சமயங்களில் இவர் ஏதோ ஒரு தொலைவிலிருப்பது போல் தோன்றுகிறார், சில சமயங்களில் இவருடைய ஊடுறுவும் பார்வை என்னை இரும்பு கிராதி போலக் கட்டி வைக்கிறது. என்னை நான் இவரிடத்தில் சரணடைய கற்கிறேன். எனக்கு இவரை மிக மிக பிடித்துப் போனதன் காரணம் இவருடைய எளிமை, அடக்கமான இருப்பு, இருப்பதிலேயே மிகவுயர்ந்த ஞானத்தின் இருப்பிடமாய் இருந்தும் இவர் இந்தியர்களை மிகவும் கவரும் சித்துகளையோ சித்தாந்தங்களைப் பற்றிய வியாக்கியானங்களையோ தருவதில்லை, மேலும் தன்னை முன்னிலைப் படுத்தும் எந்த செயலையும் இவர் செய்வதில்லை.

எனக்குத் தோன்றுவதெல்லாம், மஹரிஷியைப் போன்றவர்கள் சுலபத்தில் எல்லோருக்கும் கிடைக்காத, தொன்று தொட்டு வரும் தெய்வீக செய்தியொன்றை தரும் பணியைச் செய்ய வருபவர்கள். மேலும் இம்மாதிரி முனிவர் நமக்கு எதையோ வெளிப்படுத்த்வே வருகிறார்கள், நம்மிடம் எதையும் விவாதிக்க அல்ல! எப்படி இருப்பினும், இவருடைய போதனைகள் எனக்கு வெகு ஏற்புடையதாய் இருக்கிறது. இவர் எந்த அமானுஷ்ய சக்தியையோ குருட்டு நம்பிக்கையையோ வேண்டுவதில்லை. முக்கியமாக, இவர் பலரும் முயன்று, பிரவேசித்து சின்னா பின்னமான சித்து வேலைகளை அறவே தவிர்க்கிறார். இவர் சொல்லும் முறை தன்னாய்வு, எல்லோராலும், எங்கேயும், பழைய, புதிய என்று எப்படிப்பட்ட நம்பிக்கைகள் கொண்டவராயிருப்பினும் பின்பற்றக் கூடிய முறை, இதன் மூலம் ஒருவரால் தன் நிஜமான இயல்பை கண்டுகொள்ள முடியும். நான் மறுபடி மறுபடி உணர்வது இதைத்தான், மஹரிஷியின் மனதானது என் மனதுடன் தொடர்பு கொண்டு எதையோ தருகிறது, எங்களுக்கிடையில் எந்தவொரு வார்த்தைப் பரிமாற்றமும் இல்லாத போதும்!

ஆன்மிக ரீதியில் என் வாழ்வு அதன் உச்சத்தை எட்டுகிறது. நான் ஹாலுக்குள் நுழைந்து உடனே தியானம் செய்யும் நிலையில் அமர்கிறேன். கண்களை மூடிய உடனே அடர்த்தியான உள்நோக்கிய உணர்வொன்று என்னை வியாபிக்கிறது. என் மனக்கண்ணுக்கு முன் அமர்ந்திருக்கும் மஹரிஷியின் உருவானது மிகத் தெளிவாக மிதக்கிறது. அவருடைய மிக அருகாமையை உணர்ந்த நிலையை மட்டும் விட்டு விட்டு பின் அவ்வுருவம் மறைந்து விடுகிறது. இன்றிரவு மனங்குவிந்த நிலையை ஒரு சொடக்குப் போடுவதற்குள் அடைந்து விட்டேன். ஏதோ தடுக்கவியலாத புதிய சக்திமிக்க ஆற்றல் ஒன்று என் உள் உலகத்தினுள் என்னை அளவில்லாத வேகத்துடன் உள்ளெடுத்துச் செல்கிறது. அடுத்த கட்டத்தில் நான் என் மனதினை விட்டு, என் எண்ணங்களை விட்டு விலகிய நிலையில், நான் எண்ணுவதை வெளியில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒரு பெருமைக்குரிய, ஆனால் சாதாரணமான இயல்பான சிந்திப்பது என்பது இப்போது தப்பிக்க வேண்டிய ஒன்று என்பதையும், எப்படி அதனுள் நானே தெரியாமல் அகப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை அதிரவைக்கும் தெளிவுடன் கண்டு கொண்டிருக்கிறேன்.

ஏதோ அறிவு வேறு யாருடையது போல வெளியே நின்று அதன் ஒவ்வொரு செயலையும், எப்படி எண்ணம் உருவாகி பின் மறைகிறது என்பதைப் பார்ப்பது வெகு வினோதமாயிருக்கிறது. வேறொருவர் நம் மனதின் அடியாழத்தினுள் துளைத்து பார்க்க முடியுமென்பது அதை விடவும் வினோதம். ஏதோ ஒரு கொலம்பஸ் வந்து ஆளில்லா இடத்தில் தடாரென்று இறங்கப் போவது போலத் தோன்றுகிறது. கடைசியில் அது நடக்கிறது. நான் மிக அமைதியாக ஆனால் பெரும் உணர்வுடன் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிந்தவனாயும் இருக்கிறேன். என் உணர்வு நிலை குறுகிய ஒரு கூண்டுக்குள் இருந்து விசாலமான ஒன்றாக, அனைத்தையும் அணைக்கும் பேருணர்வாகத் தோன்றுகிறது. என் சுயம் என்பது இன்னமும் இருக்கிறது, ஆனால் அது மாறி விட்டிருக்கிறது, மிக மிக பிரகாசமான ஒரு சுயமாய் இருக்கிறது. இதனுடனுன் உணரப் பெறும் மாபெரும் சுதந்திரம் ஒன்று, இங்கும் அங்குமாய் அலை பாய்ந்து கொண்டிருக்கும் எண்ணம் என்பதே இல்லாமல் சிறையிலிருந்து வெளிவந்து சுத்தமான காற்றை சுவாசிப்பது போல ஒரு சுதந்திரம்!

உலகாயத ப்ரக்ஞைக்கு வெளியில் என்னை நானே கண்டுகொண்டேன். இதுகாறும் என்னைப் பேணி வந்த இப்பூமிக் கிரகமானது மறைந்து விட்டது. நான் ஒரு பெருங்கடல் போன்ற பேரொளிக்கு நடுவில் இருக்கிறேன். அவ்வொளிதான் முதற்பொருள், மற்றைய அனைத்து உலகையும் படைக்கும் முதற்பொருள் என்பதை நினைவற்ற நிலையில் உணரவே செய்கிறேன். இது விவரிக்க இயலாத முடிவேயில்லாத பெருவெளியில் வியாபித்து முற்றிலும் உயிர்த்துடிப்புடன் விளங்குகிறது. நான் ஒரு தெய்வீக இன்பத்தின் மடியில் இளைப்பாறுகிறேன். அமிர்தம் பருகியவன் போல நேற்றைய கெட்ட நிகழ்வுகள், நாளை பற்றிய கவலைகள் எல்லாம் மொத்தமாக மறைந்து விட்டன. நான் ஒரு தெய்வீக சுதந்திரத்தையும் விவரிக்க முடியாத பேற்றையும் அடைந்து விட்டேன். என் இருகரம் கொண்டு அனைத்தையும் அணைக்கத் தோன்றுகிறது. அனைத்தையும் அறிவது என்பது அனைத்தின் மேலும் அன்பைப் பொழிவது அல்லாது மன்னிப்பது அல்ல என்பதைத் தெளிவாக உணர்கிறேன். என் இதயம் முற்றிலுமாக மாற்றியமைக்கப் பட்டுவிட்டது.

சந்தியாகாலத்தில் மஹரிஷியைத் தவிர அனைவரிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டேன். நிறைந்த ஒரு மனநிலை என்னுள், ஏனெனில் பகுத்தாராய்ந்து விடை காணுல் இயல்பை ஏதோ ஒரு குருட்டு நம்பிக்கையிடம் தொலைக்கத் தேவையின்றி என் ஆன்மிகத் தேடலின் போராட்டம் இனிதே வெற்றியடைந்தது. ஆனால் மஹரிஷி முற்ற்த்துக்கு வந்த போது என் நிறைந்த மனநிலை திடீரென்று மறைந்து விட்டது. இம்மனிதர் என்னை வினோதமாக வென்று விட்டார், இவரை விட்டு விலகுவது என்பது மிகுந்த வேதனைக்குரியதாய் இருக்கிறதே. இவர் என்னைத் தன் ஆன்மாவுடன் இரும்புச் சங்கிலிகளை விடவும் கடினமான வஸ்துவால் கட்டி வைத்து விட்டார், அதே சமயம் இக்கட்டு அடிமைத்தளை போலல்லாமல் மனிதனை விடுவிக்கச் செய்யும் செயலே. இவர் என்னை என் தெய்வீகம் தோய்ந்த சுயத்துள் எடுத்துச் சென்று எனக்கு உதவியிருக்கிறார், ஜடம் போன்ற மேலைநாட்டினனான எனக்கு அர்த்தமில்லாத ஒன்றை உயிர்ப்புடன், ஆனந்த அனுபவமாக்கியிருக்கிறார். என் சுய-பரிணாம மாற்றம் முடிவடைந்தது.

~ தொடரும்.

அடுத்த பதிவில் டாக்டர். பால் ப்ரண்டன் மஹரிஷியைப் பற்றி நிகழ்வுகளை தன் பல புத்தகங்களில் எழுதியிருப்பது பற்றிய தகவல்கள் இடம்பெறும்.

Face To Face With Sri Ramana Maharishi – Dr. Paul Brunton – 2

இதன் தமிழ் பதிவை இங்கே படிக்கவும்.

The following relates to Brunton’s second visit and stay near Sri Ramana, a few months later:

Whatever I am doing I never fail to become gradually aware of the mysterious atmosphere of the place, of the benign radiation which steadily percolates into my brain. I enjoy an ineffable tranquility merely by sitting for a while in the neighbourhood of the Maharshi. By careful observation and frequent analysis, I arrive in time at the complete certitude that reciprocal inter-influence arises whenever our presences neighbour each other. The thing is most suitable. But it is quite unmistakable. A force greater than my rationalistic mind awes me until it ends by overwhelming me.

The realisation forces itself through my wonderment that all my questions are moves in an endless game, the play of thoughts which possess no limit to their extent; that somewhere within me there is a well of certitude which can provide me all waters of truth I require; and that it will be better to cease my questioning and attempt to realise the tremendous potencies of my own spiritual nature. So I remain silent and wait.

I am perfectly aware that the sublime realisation which has suddenly fallen upon me is nothing else than a spreading ripple of telepathic radiation from this mysterious and imperturbable man. The Maharshi once told me, “The greatest error of a man is to think that he is weak by nature, evil by nature. Every man is divine and strong in his real nature. What are weak and evil are his habits, his desires and thoughts, but not himself.” His words came as an invigorating tonic. They refresh and inspire me. From another man’s lips, from some lesser and feeble soul, I would refuse to accept them at such worth and would persist in refuting them. But an inward monitor assures me that the Sage speaks out of the depth of a great and authentic spiritual experience and not as some theorizing philosopher on the thin stilts of speculation. Not a few Western minds will inevitably consider that the life of the Maharshi is a wasted one. But perhaps it may be good for us to have a few men who are apart from our world of unending activity, and survey it for us from afar. It may also be that a jungle Sage, with self lying conquered at his feet, is not inferior to a worldly fool who is blown hither and thither by every circumstance.

Day after day brings fresh indications of the greatness of this man. His silence and reserve are habitual. One can easily count up the number of words he uses in a single day.

I am learning to see that the Maharshi’s way of helping others is through unobstrusive, silent and steady outpouring of healing vibrations into troubled souls. Science will one day be required to account for this mysterious telepathic process.

It is clear that his mere presence provides many with spiritual assurance, emotional felicity and, most paradoxical of all, renewed faith in their creed. For the Sage treats all creeds alike, and honours Jesus no less than Krishna.

During daily meditation in the potent neighbourhood of the Sage, I have learnt how to carry my thoughts inwards to an ever-deepening point. Again and again, I become conscious that he is drawing my mind into his own atmosphere during these periods of quiet repose. And it is at such times that one begins to understand why the silences of this man are more significant than his utterances.

There are moments when I feel this power of his so greatly that I know that he has only to issue the most disturbing command and I will readily obey it. But the Maharshi is the last person in the world to place his followers in the chain of servile obedience, and allows everyone the utmost freedom of action. In this respect he is quite refreshingly different from most of the teachers and yogis I have met in India.

The gist of his message is: “Pursue the enquiry, ‘Who am I?’ relentlessly. Analyse your entire personality. Try to find out where the ‘I’ thought begins. Go on with your meditations. Keep turning your attention within. One day the wheel of thought will slow down and an intuition will mysteriously arise. Follow that intuition, let your thinking stop and it will eventually lead you to the goal.”

I struggle daily with my thoughts and cut away slowly into the inner recesses of the mind. In the helpful proximity of the Maharshi, my meditations and self-soliloquies become increasingly less tiring and more effective. A strong expectancy and a sense of being guided inspire my constantly repeated efforts.There are strange hours when I am clearly conscious of the unseen power of the Sage being powerfully impacted on
my mentality, with the result that I penetrate a little deeper still into the shrouded border land of being, which surrounds the human mind.

I study him intently and gradually come to see in him the child of a remote past when the discovery of spiritual truth was reckoned of no less value than is the discovery of a gold mine today. It dawns upon me with increasing force that, in this quiet and obscure corner of South India, I have been led to one of the last of India’s spiritual supermen.

The serene figure of this living Sage brings the legendary figure of this country’s ancient rishis nearer to me. One senses that the most wonderful part of this man is withheld. His deepest soul, which one instinctively recognises as being loaded with rich wisdom, eludes one. At times he still remains curiously aloof, and at other times the kindly benediction of his interior grace binds me to him with hoops of steel. I learn to submit to the enigma of his personality, and to accept him as I find him.

I like him greatly because he is so simple and modest, when an atmosphere of authentic greatness lies so palpably around him; because he makes no claim to occult powers and hierophantic knowledge to impress the mystery-loving nature of his countrymen, and also because he is so totally without any traces of pretension and he strongly resists every effort to canonize him during his lifetime.

It seems to me that the presence of men like the Maharshi ensures the continuity down history of a divine message from regions not easily accessible to us all. It seems to me, further, that one must accept the fact that such a sage comes to reveal something to us, not to argue anything with us. At any rate, his teachings make a strong appeal to me. He brings no supernatural power and demands no blind faith. He avoids the dark and debatable waters of wizardry, in which so many promising voyages have ended in shipwreck. He simply puts forward a way of self-analysis which can be practised irrespective of any ancient or modern theories and beliefs which one may hold, a way that will finally lead man to true self-understanding. Again and again, I am aware that the Maharshi’s mind is imparting something to my own, though no words may be passing between us.

Spiritually my life is nearing its peak. I enter the hall and straight away assume my regular meditation posture. An intense interiorization of consciousness comes with the closing of eyes. The Maharshi’s seated form floats in a vivid manner before my mind’s eye. Then the picture disappears leaving me with nothing more than a strongly felt sense of his intimate presence. Tonight I flash swiftly to a pin-point of concentration. Some new and powerful force comes into dynamic action within my inner world and bears me inwards with resistless speed. In the next stage, I stand apart from the intellect, conscious that it is thinking, and watch thoughts with a weird detachment. The power to think, which has hitherto been a matter for merely ordinary pride, now becomes a thing from which to escape, for I perceive with startling clarity that I have been its unconscious captive.

It is strange enough to be able to stand aside and watch the very action of the brain as though it were someone else’s and to see how thoughts take their rise and then die, but it is stranger still to realise intuitively that one is about to penetrate into the mysteries which hide in the innermost recesses of man’s soul. I feel like some Columbus about to land on an uncharted continent. Finally it happens. Thought is extinguished like a snuffed candle. The mind takes its rise in a transcendental source. I remain perfectly calm and fully aware of who I am and what is occurring.Yet my sense of awareness has been drawn out of the narrow confines of the separate personality; it has turned into something sublimely all embracing. Self still exists, but it is a changed, radiant self. With it arrives an amazing new sense of absolute freedom, for thought is like a loom-shuttle which always is going to and fro, and to be freed from its tyrannical motion is to step out of prison into the open air.

I find myself outside the rim of world consciousness. The planet, which has so far harboured me, disappears. I am in the midst of an ocean of blazing light. The latter, I feel rather than think, is the primeval stuff out of which worlds are created, the first state of matter. It stretches away into untellable infinite space, incredibly alive. I, the new I, rest in the lap of holy bliss. I have drunk the Platonic Cup of Lethe, so that yesterday’s bitter memories and tomorrow’s anxious cares have disappeared completely. I have attained a divine liberty and an almost indescribable felicity. My arms embrace all creation with profound sympathy, for I understand in the deepest possible way that to know all is not merely to pardon all, but to love all. My heart is remoulded in rapture.

With the fall of dusk I take my farewells of everyone except the Maharshi. I feel quietly content because my battle for spiritual certitude has been won, and because I have won it without sacrificing my dearly held rationalism for a blind credulity. Yet when the Maharshi comes to the courtyard with me a little later, my contentment suddenly deserts me. This man has strangely conquered me and it deeply affects my feelings to leave him. He has grappled me to his own soul with unseen hooks that are harder than steel, although he has sought only to restore a man to himself, to set him free and not to enslave him. He has taken me into the benign presence of my spiritual self and helped me, dull Westerner that I am, to translate a meaningless term into a living and blissful experience. My adventure in self-metamorphosis is now over.

~ to be continued…!

The next episode lists the anecdotes in his various books written.

Image courtesy: David Godman

Face To Face With Sri Ramana Maharishi – Dr. Paul Brunton – 1

இத்தொகுப்பின் தமிழ் பதிவைப்  படிக்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும்.

Reminiscences

The following provides a first-hand account of the perceptions, experiences and feelings of persons who had an opportunity of living, serving, interacting, or just being in the presence of Sri Ramana Maharshi. In the write-ups below, many speak of the Maharshi in awed tones, which stir and overwhelm the reader. The text also provides glimpses of the Maharshi’s divinity and a peep into his philosophy.

1 – Dr. Paul Brunton

Dr. Paul Brunton (1898-1981), a British journalist, attracted by Indian mysticism first visited India in 1930. Author of eleven books, he has emphasized the value and importance of the Self within us. He is generally considered as having introduced meditation to the West. He once wrote: “Sri Ramana was a spiritual torch carried to the waiting souls in the West. I was only the unimportant ‘link-boy’, the humble carrier.” The Paul Brunton Philosophic Foundation, New York, has posthumously published his post-1952 writings (the year when his last book The Spiritual Crisis of Man was published), in 16 volumes. He was awarded a doctorate in philosophy by the Roosevelt College, USA. During his first visit, among many saints and yogis, Brunton also met Sri Ramana. He stayed for a few weeks in an improvised shelter very close to Sri Ramana’s Ashram.The number of full-time devotees being limited at that time, Brunton had ample opportunity of observing the Maharshi at close quarters and interacting with him. He provides a dispassionate, illuminating and intimate account of the Maharshi’s divinity and its impact in his A Search in Secret India published from London in 1934. In his inimitable way he says:

There is something in this man which holds my attention as steel filings are held by a magnet. I cannot turn my gaze away from him. I become aware of a silent, resistless change, which is taking place within my mind. One by one, the questions which I prepared with such meticulous accuracy drop away. I know only that a steady river of quietness seems to be flowing near me; that a great peace is penetrating the inner reaches of my being, and that my thought-tortured brain is beginning to arrive at some rest. I perceive with sudden clarity that intellect creates its own problems and then makes itself miserable trying to solve them. This is indeed a novel concept to enter the mind of one who has hitherto placed such high value upon intellect. I surrender myself to the steadily deepening sense of restfulness.

The passage of time now provokes no irritation, because the chains of mind-made problems are being broken and thrown away. And then, little by little, a question takes the field of consciousness. Does this man, the Maharshi, emanate the perfume of spiritual peace as the flower emanates fragrance from its petals? I begin to wonder whether by some radioactivity of the soul, some unknown telepathic process, the stillness which invades the troubled water of my soul really comes from him.The peace
overwhelms me.

The Maharshi turns and looks down into my face; I, in turn, gaze expectantly up at him. I become aware of a mysterious change taking place with great rapidity in my heart and mind. The old motives which have lured me on begin to desert me. The urgent desires which have sent my feet hither and thither vanish with incredible swiftness. The dislikes, misunderstandings, coldness and selfishness which have marked my dealings with many of my fellows collapse into the abyss of nothingness. An untellable peace falls upon me and I know that there is nothing further that I shall ask from life.

The Sage seems to carry something of great moment to me, yet I cannot easily determine its precise nature. It is intangible, imponderable, perhaps spiritual. Each time I think of him a peculiar sensation pierces me and causes my heart to throb with vague but lofty expectations. I look at the Sage. He sits there on Olympian heights and watches the panorama of life as one apart. There is a mysterious property in this man which differentiates him from all others I have met. He remains mysteriously aloof even when surrounded by his own devotees, men who have loved him and lived near him for years. Sometimes I catch myself wishing that he would be a little more human, a little more susceptible to what seems so normal to us.

Why is it that under his strange glance I invariably experience a peculiar expectancy, as though some stupendous revelation will soon be made to me? This man has freed himself from all problems, and no woe can touch him. The Sage seems to speak not as a philosopher, not as a pandit trying to explain his own doctrine, but rather out of the depth of his own heart. I am not religious but I can no more resist the feeling of increasing awe which begins to grip my mind than a bee can resist a flower in all its luscious bloom. The [Maharshi’s] hall is becoming pervaded with a subtle, intangible and indefinable power which affects me deeply. I feel, without doubt and without hesitation, that the centre of this mysterious power is no other than the Maharshi himself.

His eyes shine with astonishing brilliance. Strange sensation begins to arise in me. Those lustrous orbs seem to be peering into the inmost recesses of my soul. In a peculiar way, I feel aware of everything he can see in my heart. His mysterious glance penetrates my thoughts, my emotions and my desires; I am helpless before it. At first, his disconcerting gaze troubles me; I become vaguely uneasy. I feel he has perceived pages that belong to a past, which I have forgotten. He knows it all, I am certain. I am powerless to escape; somehow, I do not want to, either.

I become aware that he is definitely linking my own mind with his, that he is provoking my heart into that state of starry calm, which he seems perpetually to enjoy. In this extraordinary peace, I find a sense of exaltation and lightness. Time seems to stand still. My heart is released from its burden of care. Never again, I feel, shall the bitterness of anger and the melancholy of unsatisfied desire afflict me. My mind is submerged in that of the Maharshi and wisdom is now at its perihelion. What is this man’s gaze but a magic wand, which evokes a hidden world of unexpected splendour before my profane eyes?

I have sometimes asked myself why these disciples have been staying around the Sage for years with few conversations, fewer comforts and no external activities to attract them. Now I begin to understand –not by thought but by lightning like illuminations – that through all those years they have been receiving a deep and silent reward. Hitherto, everyone in the hall has been hushed to a death-like stillness. At length, someone quietly rises and passes out. He is followed by another, and then another, until all have gone. I am alone with the Maharshi! Never before has this happened. His eyes begin to change; they narrow down to pinpoints. The effect is curiously like the ‘stopping down’ in the focus of a camera lens. There comes a tremendous increase in the intense gleam which shines between the lids, now almost closed.

Suddenly, my body seems to disappear, and we are both out in space! It is a crucial moment. I hesitate – and decide to break the enchanter’s spell. Decision brings power and once again I am back in the flesh, back in the hall. No word passes from him to me. I collect my faculties, look at the clock, and rise quietly. The hour of departure has arrived. I bow my head in farewell and depart.

~ to be continued…!

ஸ்ரீ ரமணருடன் நேருக்கு நேர் – 1 – பால் ப்ரண்டன்

Read the English version of this story  here.

ரமண மஹரிஷியை பார்த்து, பேசி, தொண்டு செய்து, வாழ்ந்து, அவருடய பிரத்யக்ஷத்தின் அருகிலும் இருந்த புண்ணியசாலிகளின் மகத்தான அனுபவங்களின் தொகுப்பை வழங்கும் பேற்றினை ஞானபூமி வணக்கத்துடன் போற்றுகிறது. இவற்றில் தொனிக்கும் வியப்பும் பிரமிப்பும் படிப்பவரின் உள்ளத்தைக் கிளறி ஒரு மகோன்னதமான உணர்வைத் தோற்றுவிக்கும். மஹரிஷியின் ஞானம், தத்துவம் மற்றும் தெய்வீகத்தன்மை முதலியவையும் இதில் ஆங்காங்கே பளிச்சிடும்.

மூலம் – Face to face with Sri Ramana Maharishi, ரமண கேந்திரம், ஹைதராபாத்

1 – பால் ப்ரண்டன்

பிரிட்டிஷ் பத்திரிக்கைக்காரரான டாக்டர் பால் ப்ரண்டன் (1898-1981) பாரதத்தின் ஆன்மிகத்தின் பால் ஈர்க்கப்பட்டு 1930ல் இங்கு வந்தார். பதினோரு புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கும் இவர் நம்முள் உறையும் ஆன்மா பற்றி குறிப்பிட்டு சொல்லியிருக்கிறார். தியானத்தை வெளிநாட்டினருக்கு அறிமுகம் செய்தவர் என்று பொதுவாக அறியப்படும் இவர், “ரமணர் மேலை நாட்டில் ஒளிக்காகக் காத்திருந்த ஆன்மாக்களுக்கு சென்றடைந்த ஆன்மிக டார்ச். அவ்வொளியை கொண்டு சென்ற முக்கியத்துவம் ஏதும் இல்லாத வெறும் கேரியர் மட்டுமே நான்” என்கிறார். The Paul Brunton Philosophic Faoundation, நியூயார்க் அவர் காலத்திற்குப் பிறகு அவர் எழுத்துக்களை 16 பகுதிகளாகப் பதிப்பித்தது. இவருக்கு அமெரிக்காவின் ரூஸ்வெல்ட் காலேஜ் தத்துவத்தில் டாக்டரேட் பட்டமும் தந்து கெளரவித்தது.

தம்முடைய முதல் வருகையின் போது பால் ப்ரண்டன் பல்வேறு சாதுக்களையும் யோகிகளையும் சந்தித்துப் பின் ரமணரையும் சந்தித்தார். (மஹரிஷியை சந்திக்கும் முன் பால் காஞ்சிக்குச் சென்றதாயும் மஹா பெரியவர் சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி அவரிடம் மறுபடி மறுபடி திருவண்ணாமலை சென்று ‘பால ஸ்வாமி’ யை சந்திக்குமாறு வற்புறுத்தியதாகவும் சொல்வர்). மஹரிஷியின் ஆஸ்ரமத்திற்கு அருகில் ஒரு குடிலில் தங்கிய பால் ப்ரண்டனுக்கு அச்சமயங்களில் வருகை தரும் மக்கள் கூட்டம் வெகு குறைவாக இருந்ததால் மஹரிஷியிடம் நிறைய அளவளாவ முடிந்தது. மஹரிஷியின் தெய்வீகத் தன்மை, அதன் பாதிப்புகள் குறித்து உணர்ச்சிமயமற்ற, சார்பற்ற, நெருங்கிய, ஒளியேற்றக் கூடிய வகையில் A Search in Secret India வில் குறிப்பிடுகிறார்.

“இவரிடம் உள்ள ஏதோ ஒன்று என் சிந்தையை இரும்புக் கிராதிகளை ஈர்த்து இருக்கும் காந்தம் போல பிடித்து வைத்திருக்கிறது. என்னால் அவரிடம் இருந்து கண்களை எடுக்கவே முடியவில்லை. என் மனதினுள் ஏற்படும் அமைதியான, ஆனால் எதிர்ப்புகளற்ற மாற்றத்தை நான் நன்கு உணர்கிறேன். ஒன்றின் பின் ஒன்றாக நான் வெகு ஜாக்கிரதையாக கோர்த்து வைத்து தொடுக்கவிருந்த கேள்விகள் அனைத்தும் வீழ்ந்து போகின்றன. அமைதி என்னும் ஆறு ஒன்று எனக்கருகில் சத்தமின்றி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

என் சுயத்தினுள் ஒரு பேரமைதி ஊடுறுவிக் கொண்டிருக்கிறதை உணர்கிறேன். எண்ணக் குப்பைகளால் முட்டி மோதப்பட்ட என் மூளை ஓய்வை அனுபவிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. ஒரு திடீர்த் தெளிவு ஏற்பட்ட எனக்குள் ‘அறிவானது தானே ஒரு பிரச்சினையத் தோற்றுவித்துக் கொண்டு அதனைத் தீர்க்க அதுவே படாத பாடு படுவதை’ பார்க்க முடிந்தது. சிந்தித்து, ஆராய்ந்து தெளிவு பெறும் சுயஅறிவு பற்றிய மிக உயர்ந்த எண்ணம் உடைய என் போன்றவனுக்கு ஏற்பட்டுள்ள இந்த மாற்றம் குறிப்பிட்டு சொல்லக் கூடியதாய் இருக்கிறது.

மெள்ள ஆழமாகிக் கொண்டிருக்கும் அவ்வமைதியிடம் நான் சரணாகதி அடைகிறேன். மனம் தானே ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் பிரச்சினைகள் என்னும் சங்கிலி உடைத்துத் தூர எறியப் பட்டுவிட்டதால் காலப் பிரமாணம் என்னுள் எவ்வித எரிச்சலையும் தோற்றுவிக்கவில்லை.

மெள்ள மெள்ள ஒரு கேள்வி மேலெழுகிறது. ஒரு மலரானது தன் இதழ்களிலிருந்து வெளிப்படுத்தும் சுகந்தம் போல இவர், இந்த மஹான், தன்னிலிருந்து இந்த ஆன்மிக அமைதியை வெளிப்படுத்துகிறாரா?! அலைக்கழிந்து கொண்டிருந்த என் ஆன்மாவை ரேடியோ ஆக்டிவிட்டி போல, டெலிபதி போல தொடர்பு கொள்ளும் இந்த அசைவற்ற அமைதி இவரிடம் இருந்துதான் வருகிறதோ என்று எண்ணி வியந்திருந்தேன். இவ்வமைதி என்னை மூழ்கடிக்கிறது, என்னுள் மூழ்குகிறது.

மஹரிஷி திரும்பி என் முகத்தை, என் முகத்தினுள் நோக்குகிறார். நான் ஏதோ ஒரு எதிர்ப்பார்ப்புடன் அவரை பதில் நோக்குகிறேன். அந்தக்கணம் என் இதயம், மனதினுள் வெகு வேகமான, ஒரு மர்மமான மாற்றம் உருவாகிக் கொண்டிருப்பதை உணரத்தொடங்குகிறேன். இதுநாள் வரை ஒட்டிக்கொண்டிருந்த பழைய காரணகாரியங்கள் விலக ஆரம்பித்தன. எங்கெங்கெலாமோ என் கால்களை அலைய வைத்த பல்வேறு ஆசைகள் வெகு வேகமாக மறையத் தொடங்கியிருந்தன. என்னை செலுத்தி வந்த என் விருப்பு வெறுப்புகள், தப்பர்த்தங்கள், சுயநலம், அனைத்தும் சூன்யத்தில் மறைந்தன. இனங்கானமுடியாத ஓர் அமைதி என்னில் படர்ந்தது. வாழ்வில் இதற்கு மேல் வேண்டுவது ஒன்றுமில்லை என்பதை நான் நன்கறிந்தேன். 

இம்முனிவர் ஏதோ ஒன்றைக் கொண்டிருக்கிறார், ஆனால் என்னால் அது என்ன என்பதை தீர்மானமாக சொல்ல முடியவில்லை. அது ஸ்தூலமன்று, எண்ணத்திற்குள் அடங்காததும் கூட, ஒருவேளை ஆன்மிகமாயிருக்கலாம். அவரை நினைக்கும் போதெல்லாம் ஒரு ப்ரத்யேக உணர்வு என்னை துளைத்து என் இதயத்தை தெளிவில்லாத ஆனால் ஒரு மிகவுயர்ந்த எதிர்பார்ப்பைத் தோற்றுவிக்கிறது.

நான் முனிவரை நோக்குகிறேன். அவர் மாபெரும் ஒரு உயரத்தில் அமர்ந்து வாழ்க்கை என்பதை வெளியிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். நான் இதுவரை சந்தித்த அனைவரிடமும் இல்லாத ஒரு மர்மமான ஒன்று இவரிடம் உள்ளது. ஆண்டாண்டுகளாக இவருடன் இருக்கும் பல அடியார்கள் சூழ்ந்துள்ள போதிலும் அவர் அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டு தனிப்பட்டு இருக்கிறார். சில சமயங்களில் எனக்கு இவர் நம்மைப் போல ஒரு சாதாரண மனிதராக இருக்கக் கூடாதா, நம்மால் கணிக்கக் கூடிய ஒரு எல்லையில் இருக்கக் கூடாதா என்ற எண்ணம் கூடத் தோன்றுகிறது.

அது ஏன் இவரின் அருகாமையில் எனக்கு ‘ஏதோ ஒரு மகத்தான் வெளிப்படுத்தல் ஏற்படப்போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்பு தோன்றிக் கொண்டே இருக்கிறது? இம்மாமனிதர் தம்மை அனைத்து பிரச்சினைகளிலிருந்தும் விடுவித்துக் கொண்டு விட்டார். யாரும் இவரைத் தொட முடியாது. இவர் பேசுகையில் தத்துவாச்சாரியார் போலவோ, ஏதோ கொள்கையை விவரிக்கும் பண்டிதர் போலவோ அல்லாமல் தன் இதயத்தின் அடியாழத்திலிருந்து பேசுகிறார்.

நான் ஆஸ்திகனல்ல, ஆனால் ஒரு வண்டு நன்கு மலர்ந்த தேனுடைய மலரில் இருந்து தன்னைத் தானே நிறுத்திக் கொள்ள முடியாதோ அது போல மெள்ள அதிகரிக்கும் ஒரு வியப்பு என் மனதைக் கெளவுவதை தடுக்கவே முடியவில்லை. அவர் அமர்ந்திருக்கும் அறையில் சூழ்ந்துள்ள ஒரு சக்தியானது என்னை வெகு ஆழமாக பாதிக்கிறது. என்னால் ஒன்றை உறுதியாக, எந்த சந்தேகமும் தயக்கமுமின்றி கூற முடியும், இந்த சக்தியின் ஊற்று மஹரிஷியைத் தவிர வேறெங்கிலும் இருந்து வரவில்லை.

அவர் கண்களில் தென்படும் ஒரு அசாதாரணமான ஒளி என் மனதில் வியத்தகு உணர்வுகளைத் தோற்றுவிக்கிறது, இவரால் என் இதயத்தில் பார்க்க முடிந்தது எல்லாம் எனக்குத் தெரிகிறது. அவருடைய ஆழ்ந்த பார்வை என் எண்ணங்களை, உணர்வுகளை, ஆசைகளை ஊடுறுவுகிறது, என்னால் ஏதும் செய்ய முடியவில்லை அதன் தீர்க்கத்தின் முன்னால்.

முதலில் அப்பார்வை சிறிது சங்கடப் படுத்துகிறது, இவர் நானே மறந்த என் கடந்தகால பக்கங்களைப் பார்க்கிறார் என்று உணர்கிறேன். எனக்கு நிச்சயம் தெரியும், இவர் அனைத்துமறிவார். என்னால் தப்ப முடியாது, ஏனோ நான் தப்ப விரும்பவும் இல்லை. இவர் என் மனதை தன்னுடன் இணைக்கிறார், என் இதயத்தை தான் எப்போதும் இடைவிடாது அனுபவிக்கும் அந்தப் பேரமைதியை அனுபவிக்கத் தூண்டுகிறார். இப்பேரமைதியில் நான் லேசானதாகவும் உயர்ந்த நிலையிலும் இருப்பதை உணர்ந்தேன். காலநேரம் என்பது அசையாது நின்றுவிட்டது. இதயமானது விடுதலையடைந்து இருக்கிறது. இனி ஒருபோதும் நான் கோபம், தீராத ஆசையினால் விளையும் துன்பம் என்பது என்னைத் தீண்டாது. என் மனது மஹரிஷியில் ஆழ்ந்து விட்டது, எனவே ஆத்மானுபூதி என்பதை மட்டுமே அது உணரும். என்ன ஒரு பார்வை இவருடையது? மந்திரக்கோல் கொண்டு அசைத்தது போல மகத்தானதொரு ஒரு உலகை என் ஊனக்கண்ணுக்குக் காட்டி விட்டாரே!

மஹரிஷியுடன் பல வருடங்களாக இருக்கும் அடியார்கள் அவருடன் எப்படி வெகு குறைவான வார்த்தை பரிமாற்றங்களை மட்டுமே கொண்டுள்ளார்கள் என்று என்னையே நான் பலமுறை கேட்பதுண்டு, குறைவான செளகரியம், வெளிப்புற செயல்பாடுகள் ஏதும் இல்லாத போது எப்படி அது என்று. ஆனால் இப்போது புரிகிறது, எண்ணங்களால் கூட அல்ல, இவர்கள் அனைவரும் ஒளியேற்றப்படுகிறார்கள் – இத்தனை ஆண்டுகளாக இவர்கள் அனைவரும் அமைதியான ஆனால் ஆழமான பலன்களை அனுபவித்து வருகிறார்கள், பாக்கியசாலிகள்.

இதுவரை ஹாலில் இருந்த அனைவரும் மரணித்தது போன்ற அசைவற்ற நிலையில் இருந்தார்கள். எப்போவாவது யாரேனும் எழுந்து வெளியே செல்வதுண்டு, ஒருவர் செல்ல, பின் மற்றொருவர் சிறிது கழித்து, இப்படியே அனைவரும் சென்றுவிட்டனர். இப்போது நான் மட்டும் மஹரிஷியுடன்! இப்படி இது வரை நடந்ததேயில்லை. அவர் பார்வையில் ஒரு மாற்றம். எப்படி காமிராவின் லென்ஸ் குவிந்து பின் ஓரிடத்தில் நிலைத்து நிற்குமோ அப்படி என்னில் நிலைத்து விட்டது. ஏறக்குறைய மூடிய நிலையில் இருக்கும் இமைகளின் நடுவில் இருந்து ஒரு தீர்க்கமான தீக்ஷண்யம், சல்லென்று அதிகரித்தது. திடீரென்று என் உடம்பு மறைந்து விட்டது, நாங்களிருவரும் அண்ட வெளியில் இருக்கிறோம்!

இது ஒரு முக்கியமான தருணம்! நான் தயங்குகிறேன், இந்த நிலையை துண்டித்து விட வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். அம்முடிவு சக்தியளிக்க இதோ மீண்டும் சதைப்பற்றுள்ள நான், அதே ஹாலில். ஒரு வார்த்தை கூட அவரிடமிருந்து வரவில்லை. நான் முயன்று, பின் எழுகிறேன் அமைதியாக. கிளம்பும் சமயம். அவருக்குத் தலை வணங்கி விட்டு வெளியேறுகிறேன்.

~ தொடரும்

சாத்தானின் கூடாரம் மிஷ நரிகளே!

முருகன் என்ற பெயரிலிருந்து மதமாற்ற வியாபாரத்தில் விலைபோய் மோகன் லாசரஸ் என்று பெயர் மாற்றம் கொண்ட அடிமை ஒன்று சமீபத்தில் இந்துக்களுடைய கோவில்கள் சாத்தானின் கூடாரம் என்று கொக்கரித்து இருந்தது. பொதுவாக இந்த சில்லறைகளை இந்துக்கள் பொருட்படுத்துவதில்லை, ஞானபூமியிலும் இவ்வகை கட்டுரைகள் வருவதில்லை. ஆனால் அமைதியாக இருப்பது என்பது அடிக்க அடிக்க வாங்கிக் கொண்டிருப்பதல்ல என்பதும் இந்துக்கள் இம்மாதிரி பிதற்றல்களை இனியும் வாய்மூடி மெளனிகளாய்க் கேட்டுக் கொண்டிருப்பது தகாது என்பதாலும் விளைந்த கட்டுரை இது.

இந்துக்களின் ஒவ்வொரு பழக்கத்தையும் வெறும் ஈயடிச்சான் காப்பி அடிக்கும் கூட்டத்துக்கு கோவில்களின் அறிவியல்பூர்வமான அமைப்பு, அதனுள் இருக்கும் உயிர்சக்தி போன்றவை தெரியாது என்பது ஆச்சர்யமேயில்லை. வாஸ்துப்படி, நல்ல நேரம் குறித்து, பூரண கும்பமெல்லாம் வைத்து சர்ச்சுக்கான அடிக்கல் நாட்டியதில் இருந்து, தேரோட்டம் போன்ற இந்துக்களின் வழக்கத்தை அப்படியே பின்பற்றுவதும், சர்ச்சில் த்வஜஸ்தம்பம் வைப்பது போன்ற உச்சகட்ட காமெடிகளை அரங்கேற்றுபவர்களையும் பார்த்து இந்துக்கள் மட்டுமல்ல, க்றிஸ்துவின் போதனைகளை உண்மையாக கடைபிடித்து வரும் க்றிஸ்தவர்களும் மெளனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கோவில்கள் சாத்தானின் கூடாரம் என்ற உளறலை க்றிஸ்தவர்களே ஏற்கவில்லை, இணையத்தில் கிழித்து நாறடித்து விட்டார்கள். ஆனால் சாத்தானின் உண்மையான ‘கூடாரம்’ எங்கே என்று தெரிய வேண்டாமா?

அ) எங்கெல்லாம் பேரிடர் நடக்கிறதோ அங்கே மனிதாபிமானம் கொஞ்சமும் இன்றி ‘அறுவடை செய்ய வேண்டும்’ என்ற கேவலமான அணுகுமுறை கொண்டவர்கள் இருக்குமிடம் சாத்தானின் கூடம்.

ஆ) இயேசு முடவனைப் பார்க்கச் செய்கிறார்…ஊமையை நடக்கச் செய்கிறார் என்று அவர் மீது உச்சகட்ட கேலிகளை பிரச்சாரம் செய்பவர்கள் இருக்குமிடம் சாத்தானின் கூடாரம்.

இ) இயேசு போதனை சி.டியை வயிற்றுவலி வந்தது போல பீலா விடும் ஒரு பெண்ணின் வயிற்றில் வைத்து ‘யேசுவின் பவர் இறங்கி வயிற்றில் இருக்கும் கட்டி மறைந்து விட்டது பாருங்கள்’ என்று தமிழ்நாடு மட்டுமல்ல, அகில உலக காமெடியர்களையே பிச்சையெடுக்க வைக்கும் காமெடியர்கள் இருக்குமிடம் சாத்தானின் கூடாரம்.

ஈ) ‘ஆண்டவனுக்கு ஊழியம் செய்கிறேன்’ என்று கூறிக்கொண்டு மிஷநரிகள் தரும் பெரும் பணத்தில் வயிறு வளர்ப்பவர்கள் இருக்குமிடம் சாத்தானின் கூடாரம். இயற்கையை வழிபடுபவர்களை சூனியக்காரர்கள் என்று உயிரோடு எரித்தது சாத்தானின் கூடாரம். ‘எங்கு காணினும் சக்தியடா’ என்று முழங்குவது சனாதனம்.

உ) கன்யாஸ்த்ரீகளை வன்கொடுமை புரிந்தும் எந்த விஷயமும் வெளிவராத வகையில் அமுக்கிப் போடுவதும் அப்படியும் அதிரிபுதிரியாய் ஏதாவது வெளிவந்துவிட்டால் பணத்தைக் கொண்டு அதை அடைப்பதும் பன்னெடுங்காலமாய் புரிபவர்கள் இருக்குமிடம் சாத்தானின் கூடாரம்.

ஊ) ‘நான் கூறியவற்றை ஆராய்ந்து உன் இயல்பிற்கேற்றவற்றை ஏற்றுக்கொள்’ என்று கீதையில் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடமும், இதற்கு மேல் பகுத்தறிவுடன் கேட்க முடியுமா என்று வியப்புற வைக்கும் உபநிஷதங்களும், ‘எப்பொருள் யார் யார் வாய் கேட்பினும்’ என்று முழங்கிய வள்ளுவரும் தந்த சனாதனம் எங்கே, ‘தேவனுக்கு பயப்படுதலே ஞானத்தின் ஆரம்பம்’ என்று வெட்கமில்லாமல் முதலிலேயே பயமுறுத்தும் கூட்டம் எங்கே? இதுவல்லவோ சாத்தானின் கூடாரம்?

எ) //கடவுள், மனிதனைப் படைப்பதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே சர்வசிருஷ்டிக்கும் ‘முந்தின பேறான’ தம் மகனைப் படைத்தார். அவரே பிறகு இயேசு என அழைக்கப்பட்டார். (கொலோசெயர் 1:15) அதன் பிறகு தேவதூதர்கள் எனப்படும் ‘தேவபுத்திரரை’ படைத்தார். (யோபு 38:4-7) அவர்கள் அனைவரும் பரிபூரணர்களாகவும் நீதிமான்களாகவும் இருந்தார்கள். ஆனால், அவர்களில் ஒரு தூதன் சாத்தானாக மாறிவிட்டான்.//

ஆக, கடவுளின் படைப்பு அப்பாடக்கர் ஆகிவிட்டது. இறைவன் முதலில் யேசுவைப் படைத்தாரேயானால் ஆதாம்-ஏவாள் ஆப்பிள் கதையான முதற்பாவம் செய்யத் தூண்டியது எந்த சாத்தான்? இந்தப் படைப்பு படைத்ததற்கே ஏழாவது நாள் ரெஸ்ட் எடுக்க வேண்டியதாயிற்று தேவனுக்கு. அப்படிப் பார்த்தால் சாத்தானின் கூடாரம் தேவகூட்டம் புறப்பட்ட இடத்திலேயே இருக்குதே ஷண்முகா, வேலாயுதா, என்னடா கொடுமை இது?

ஏ) Kill those who worship other gods – என்று உளறுபவர்கள் இருக்குமிடம் சாத்தானின் கூடம். ‘சர்வ ஜனா சுகினோ பவந்து’ என்று முழங்குவது சனாதனம்.

ஐ) கலீலியோ போன்ற அறிவியலாளர்களை மிரட்டி அறிவியலுக்குப் புறம்பானதை புத்தகத்தில் எழுதியிருப்பதாலேயே ஒப்புக் கொள்ள வைத்து நூற்றாண்டுகள் கழித்து ‘அபாலஜி’ விடும் இடம் சாத்தானின் கூடாரம். சில்ப, வான, கட்டிட சாஸ்திரங்கள் மிகுந்த கோவில்கள் அல்ல.

இன்னும் பல உண்டு. ஆனால் க்றிஸ்துவை நம்புபவர்களின் மனம் இதைப் படித்தால் புண்படக் கூடும் என்பதினால் இங்கே நிறுத்திக் கொள்கிறோம்.

சனாதன தர்மத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள் ஒவ்வொருவரும் செய்ய வேண்டியவை:

1) உங்களுடைய தர்மம் எதைப் போதிக்கிறது, என்ன சொல்கிறது, வேதோபநிஷதங்களின் சாரம் என்ன என்பதை ஆழமாகத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். வியாதியே போ என்றால் அது போய்விடாது, நீ பலம் பெற வேண்டும் என்று முழங்கிய விவேகானந்தர் கூற்றினை நினையுங்கள்.

2) உங்கள் தர்மத்தை நன்கு அறிந்து கொள்வதுடன் இம்மாதிரி ‘விலை போனவர்கள்’ உங்களை அணுகி குழப்ப முயன்றால் அவர்களிடம் என்ன கேட்பது எப்படி பதில் சொல்வது என்பதையும் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். அப்படிப் பேசுபவர்களிடம் உங்கள் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டு போங்கள் என்று சொல்லாதீர்கள். அவர்களின் வேலையே இது தான். அவர்களின் சேவை இங்கே தேவை இல்லை என்பதைப் புரிய வையுங்கள்.

3) க்றிஸ்து பிறந்ததாகக் கூறப்படும் ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரேயே ஞானத்திலே பர மோனத்திலே – உயர் மானத்திலே அன்னதானத்திலே கானத்திலே மிக உயர்ந்த பாரத நாட்டின் சனாதனிகள் நீங்கள் என்பதில் பெருமிதம் கொள்ளுங்கள். உங்களை பொய்யைக் கொண்டு குழப்ப முயலும் வியாபாரிகளுக்கு விற்காதீர்கள்.

4) இறைவனை அடைய பல வழிகள் உண்டு என்று முழங்கிய நம் சனாதன் தர்மமே – அதே இறைவனை அடைவதில் பழ வழி, முது வழி என்பதையும் உணருங்கள்.

5) ஜாதி, இன மத வேறுபாடுகளைத் தூக்கித் தூற எறியுங்கள். நான்கு வேதங்களிலும் அப்படி எந்த பாகுபாடும் இல்லை. ஒன்றுபடுங்கள்.

6) வேறு ஏதாவது மதத்தைப் பற்றி இந்த விலைமகன் இவ்வாறு பேசியிருந்தால் என்ன ஆகி இருக்கும் என்று சற்றே யோசியுங்கள். எந்த அளவிற்கு ஜடப் பொருள் போலவும் சுரணை ஏதுமின்றியும் இருக்கிறோம் என்பதை உணருங்கள்.

7) உங்களிடம் வந்து ஏதாவது அரைவேக்காட்டுப் புத்தகத்தைக் கொடுத்து படியுங்க, திருந்துங்க என்றெல்லாம் சொன்னால் மெதுவாக ஆனால் உறுதியாக அதனை அவர்கள் முன்னாலேயே கிழித்து, பக்கத்திலிருக்கும் குப்பையில் போடுங்கள், தெருவை ஏன் குப்பையாக்க வேண்டும்?

வெறும் எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதும் கண்டன ஊர்வலங்கள் நடத்துவதும் இதனை நிறுத்தப் போவதில்லை. இதற்காக வன்முறையையோ கீழ்த்தரமான யுக்திகளையோ கையிலெடுப்பதற்கு நம் தர்மம் போதிக்கவில்லை. அது சொல்வது ஒன்றே – பலமே வாழ்வு, பலவீனமே மரணம் என்பதையே. பலம் பெறுங்கள். ஆன்ம பலம் பெறுங்கள். உங்கள் முன் தாய் திருநாட்டின் மகோன்னதமான தர்மம் தன் பரந்த வேர்களை எங்கும் பரவ விட்டிருக்கிறது. அதை உணருங்கள். அரை வேக்காடுகளின் கூவலுக்குப் பயப்படாதீர்கள்.