Face to face with Sri Ramana Maharishi – 8 – Dilip Kumar Roy

இதன் தமிழ் பதிப்பை இங்கே காணவும்.

8 Dilip Kumar Roy

Dilip Kumar Royof Sri Aurobindo Ashram was a well-known personality of his time and has authored many books. He was a bhakta and a musician. Sri Ramana’s famous quote, “Bhakti is jnanamata”(the mother of jnana) was in reply to his query whether Sri Ramana advocated jnana and disparaged bhakti. 

I first heard of Ramana Maharshi when I was a member of the Ashram of Sri Aurobindo. I asked Sri Aurobindo about the Maharshi and he wrote back that he was a yogi of remarkable strength and attainments and that his tapasya had won ‘glory for India.’ On another occasion he characterised him as a ‘Hercules among the yogis.’ So I longed to pay a visit to Sri Ramanasramam.

When I arrived at the Ashram, I felt a deep malaise. How could I hope to get peace and inspiration from the Maharshi if I had failed to get it at the feet of my own Guru, who was surely no less great? Yet I felt sincerely that I had done well in coming to seek inspiration from the great yogi who was venerated by spiritual aspirants of every category.

I entered the hall of the great sage, where he has been living a singular life, blessing all, but belonging to none, interested in everything but attached to nothing. He gave the impression of Siva, the great God of compassion, living a blissful, free and open life, with no walls of ego to cabin the summit vision. What I saw impressed me deeply, though I find it far from easy to portray what I saw or rather experienced. Here was a man who lived like a god, supremely indifferent to all that we worldlings clamour for without cease. Dressed in a bare koupin (loincloth) he yet sat ensconced in grandeur of plenary peace and egoless bliss which we could but speculate upon, yet never fathom.
I touched his feet and then, without a word, sat down near him on the floor and meditated, my heart heaving with a strange exaltation which deepened by and by into an ineffable peace and bliss which lasted for hours and hours. Words seem utterly pale and banal the moment you want to describe an authentic spiritual experience, which is vivid, throbbing and intense.

Later, as I reclined, bathed in peace, in an easy chair under the stars at which I gazed in an ecstasy of tears, I felt deeply grateful towards the Maharshi. I recalled a pregnant saying of his: “Just be. All is in you, only a veil stands in between. You have only to rend the veil and then, well just be.” I had found this favourite remark of his rather cryptic till now. But at this moment I understood for the first time and wrote a poem in homage to the Maharshi.

The Maharshi’s self-obliviousness was enchanting for me. Greatness sat easily on him as beauty on a sunset cloud, but with a devastating effect. All our ideas as to how the great should act seem to be dismissed by him with a smile of simple disavowal. I saw with my own eyes day after day during my five-day stay at the Ashram of this unique sage, the like of whom I am sure is not to be met within this vast world.

I have never in my life of varied experience and wide travelling met a man so utterly indescribable and yet so profoundly moving. I cannot say why he moved me to my depths with eyes where no soft light of emotion presided, and yet it bathed me when I met his gaze with a peace that I find as unaccountable as it was delectable.

The Maharshi has not the slightest use for pretentiousness and self-importance. He is for no trappings either of speech or learning. I saw indeed a man, who in his exterior was anything but distinguished, far less handsome or captivating, and yet – how shall I put it – he was so  compelling and so disarming! I shall never forget how deeply stirred I was when I saw his austere yet kind face in the light of electric lamps. The peace I felt reminded me of the startled, though unvoiced query, of Paul Brunton [No. 1]: “Does this man, the Maharshi, emanate the perfume of spiritual peace as the flower emanates fragrance from its petals?”

I sang songs more than once in his presence. And everytime I was ravished by his kind glance and bewitching smile. I realised for the first time what is really meant by the word ‘sacred’.

Extracts from his poem:

To Sri Ramana Maharshi
O Son of Dawn! Who only knowest the Sun,
And through His eyes of Light see’st all that lies
Revealed – a flawless Plentitude which none
But Sun’s own children ever might surmise!

For only the chosen few so far have won
The Truth that shines beyond world’s wounds and cries;
Who see Thee, throned in the high dominion
Of Self’s invulnerable Verities,
Enjoy a glimpse of Bliss of the Beyond.
Thou singest: ‘Nay, ‘tis here’ – yet without Thy
Compassion’s pledge – how few would understand?
Homage to Thee, O minstrel of Clarity!

* * *

~ to be continued…!

ரமண மஹரிஷியுடன் நான் – 8 – திலிப் குமார் ராய்

To see the English version of this post, click here.

8 – திலிப் குமார் ராய்

அரவிந்த ஆஸ்ரமத்தின் திலிப் குமார் ராய் அச்சமயத்தில் வெகு பிரபலமானவராயும் பல புத்தகங்களை எழுதியவராயும் இருந்தார். அவர் ஒரு பக்தர், இசையாளர். அவர் ஸ்ரீ ரமணரிடம் அவர் ஞானத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு பக்தியை தள்ளுபவரா என்று கேட்டதற்கு பகவான் “பக்தியே ஞானமாதா” என்று பதிலுரைத்தார்.

“நான் அரவிந்த ஆஸ்ரமத்தில் இருந்தபோது முதன்முறையாக ரமண மஹரிஷி பற்றிக் கேள்வியுற்றேன். அவர் பற்றி ஸ்ரீ அரவிந்தரிடம் கேட்டபோது அவர் ரமணர் யோகிகளில் மிக சக்தி வாய்ந்தவர் என்றும் அவருடைய தபஸ் இந்தியாவுக்கு பல பெருமைகளைப் பெற்றுத் தந்தது என்றும் பதில் எழுதினார். மற்றொரு சமயம் அரவிந்தர் ரமணரை “யோகிகளில் ஹெர்குலிஸ்” என்று விளித்தார். எனவே நான் ரமணாஸ்ரமம் செல்ல வெகு ஆவலாயிருந்தேன்.

ஆஸ்ரமம் வந்த போதோ எனக்கு ஒரு தர்மசங்கடம் ஏற்பட்டது. என் குருநாதரின் பாதங்களில் என்னால் அடைய முடியாத அமைதியை மஹரிஷியிடம் எவ்வாறு அடைய முடியும்? என் குருவானவரும் சாதாரணமானவரில்லையே? இருந்தபோதிலும் நானே என் செயலை ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டேன், நான் ஞானம் தேடி வந்திருப்பவர் ஆன்மிகப் பாதையில் எவ்வகையினராக இருந்தாலும் அவர்கள் மிக உயர்வுடன் குறிப்பிடப்படும் மஹரிஷியாவார்.

நான் அம்மஹா முனிவர் அமர்ந்திருந்த ஹாலுக்குள் நுழைந்தேன், அவர் அங்கே தனித்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார், அனைவரையும் ஆசிர்வதித்துக் கொண்டு, அனைத்திலும் ஆர்வமுடையவராகவும் எதிலுமே பந்தமில்லாதவராகவும் இருந்து கொண்டிருக்கிறார். அவரிடம் எனக்கு சிவபெருமானின் அடையாளம் தெரிந்தது, கருணையின் மொத்த உருவமும், ஆனந்தமயமானவராகவும், எதிலும் அடங்காதவராகவும், அனைத்திலுமிருப்பவராகவும் இருக்கும் அந்த மஹாதேவனின் சாயல் தெரிந்தது. என்னை பெருவியப்பிலாழ்த்தியது நான் கண்டதா அல்லது உணர்ந்ததா என்று பேதப்படுத்துவது எளிதாக இல்லை. இதோ ஒருவர் கடவுளைப் போலவே வாழ்கிறார், நாம் எதன் பின்னாலெல்லாம் நிற்காமல் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோமோ அவைகளை ஒரு சிறிதும் பொருட்படுத்தாதவராய், வெறும் கெளபீனம் அணிந்திருந்தபோதும் அவரிடத்தில் இருந்த அமைதியும் தானென்ற உணர்வற்ற ஆனந்தமும் பெரும் அணிகலனாய் திகழ்ந்தது. அவைகளைப் பற்றி நாம் பேச வேண்டுமானால் செய்யலாம், உணர்வது?

நான் அவருடைய பாதங்களைத் தொட்டு பின் உடனே ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் தரையில் அமர்ந்து தியானத்தில் ஆழ்ந்தேன். என் இதயம் வினோதமான ஆனந்தத்தில் ஆழ ஆழ மூழ்கிக் கொண்டிருந்தது, பலப்பல மணி நேரங்களுக்கு. வார்த்தையால் விவரிப்பது என்பது முடியவே முடியாத, தெளிவான, ஒரே சீரான, வெகு அடர்த்தியான நேரடி ஆன்மிக அனுபவம்!

அமைதியின் தாலாட்டுதலில் நான் ஒரு ஈஸி சேரில் நட்சத்திரங்களுக்கு அடியில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தது போலிருந்தேன், கண்களில் ஆனந்த பாஷ்பமாய் கண்ணீருடன். ஸ்ரீ ரமணரிடம் பெரிதும் நன்றிக் கடன் பட்டவனாயிருந்தேன். அவர் சொன்ன ஒரு ஆழமான சொல்லை நினைந்தேன், “அப்படியே இரு. அனைத்தும் உன்னுள் இருக்கின்றன, ஒரே ஒரு திரை மட்டும் தான் நடுவில் உள்ளது. நீ செய்யவேண்டியது அத்திரையை நீக்குவது மட்டுமே, அதன் பின், அப்படியே இரு.” இது நாள் வரை இந்த உபதேசத்தை ஒரு மர்மமான, புரியாத ஒன்றாய் நினைத்திருந்தேன். இப்போது முதன்முறை அதன் ப்ரத்யக்ஷம் எனக்கு நேர்ந்தது. மஹரிஷி பற்றிய கவிதை ஒன்றையும் எழுதி என் வணக்கத்தைச் செலுத்தினேன்.

மஹரிஷியின் தன்னுள் தானிருந்து சுற்றி நடப்பது எதுவும் பாதிக்காத தன்மை என்னை மிகவும் வசீகரித்தது. சூரிய அஸ்தமனத்தின் மேகம் போல அழகு போல மேன்மை அவரிடம் வெகு எளிதாக அமர்ந்திருந்தது, ஆனால் தூக்கியடிக்கும் அளவிற்கு. ஒரு பெரியவரான ஒருவர் எப்படியெல்லாம் இருக்க வேண்டும் என்ற நம் கணிப்பு, எண்ணம் அனைத்தையும் வார்த்தைகளற்ற வெறும் புன்னகையால் கரைத்து ஒன்றுமில்லாதவைகளாக்கி விடுகிறார். நான் ஆஸ்ரமத்தில் தங்கியிருந்த ஐந்து நாட்களும் அவரை தினம் தினம் கண்டு வந்தேன், தனித்துவம் வாய்ந்த இவர் போல மற்றொருவர் இந்தப் பரந்த உலகில் வேறெங்கும் காணக் கிடைக்க மாட்டார்.

என் வாழ்வில் நான் கண்ட பலவித அனுபவங்கள், விரிவான பிரயாணங்களில் இவரைப் போல வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாததும், அதே சமயம் மிக மிக சக்திவாய்ந்த மாற்றத்தை உருவாக்குபவருமான யாரையும் நான் கண்டதேயில்லை. அவர் கண்களில் எந்த பந்த-பாச உணர்வும் தெரிவதில்லை, ஆனால் அக்கண்கள் என்னைக் காண்கையில் என்னை என்னுள் ஆழச் செலுத்தி வெகு உன்னதமான ஆனந்தத்தை அளிக்கும் அமைதியை நான் உடனே உணர்ந்தேன்.

அவரிடம் எந்த வித சுய தம்பட்டமோ நடிப்புகளோ துளிக் கூட இல்லை. அவர் யாரையும் எவ்விததிலும் ‘போதனைகளாலோ’ கட்டுப்படுத்தவேயில்லை.

நான் கண்ட இம்மஹரிஷி வெளிப் பார்வைக்கு குறிப்பிட்டுச் சொல்வதற்கான எதுவுமே கொண்டவர் அல்ல எனினும் – அதை எப்படிச் சொல்ல – அவர் எவ்வளவு பாதிக்கிறார் நம்மை! அவருடைய ஆசாரமான அதே சமயம் வெகு கனிவான முகத்தை மின்சார விளக்கின் ஒளியில் கண்ட போது என் மனது எப்படி ஆழமாக கிளர்ந்து எழுந்தது என்பதை நான் மறக்கவே முடியாது. பால் ப்ரண்டன் கூறிய சொற்கள் என் மனதில் ரீங்காரமிடுகிறது, “இந்த மனிதர், இம்மஹரிஷி, ஆன்மிக அமைதி என்ற நறுமணத்தை மலர்கள் அதனுடைய இதழ்களில் இருந்து வெளிவிடுவதைப் போல வெளிப்படுத்துகிறாரா?”

அவர் முன்னிலையில் பாடல்களை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை பாடினேன். ஒவ்வொரு முறையும் அந்தக் கனிவான புன்சிரிப்புடன் கூடிய பார்வை என்னைக் கவர்ந்து கொண்டேயிருந்தது. முதன் முறையாக நான் அவ்வார்த்தையின் அர்த்தம் என்ன என்பதைக் கண்டேன் – புனிதம்!

கவிதைகளில் சில:

ஸ்ரீ ரமணருக்கு,

விடியலின் செல்வனே! சூரியனை மட்டும்
ஞானத்தின் கண்கள் கொண்டு அனைத்தையும் –
அனைத்தும் வெளிபடுத்தப் பட்டுக் காண்பவனே
சூரியனின் புதல்வர்கள் மட்டுமே உணரக்கூடிய
குறையேதும் இல்லாத நிறைவே!

தேர்ந்தெடுத்த சிலர் மட்டுமே இவ்வுலகின்
காயங்களுக்கும் அழுகைகளுக்கும் பின்
பளிச்சிடும் அவ்வுண்மையைக் கண்டவராகிறார்;
மிகவுயர்ந்த ஸ்தானத்தில் வீற்றிருக்கும் – உண்மையின் ஸ்வரூபமான –
யார் உமைக் காண்கிறாரோ
அவர் கணநேரமாயினும் அனைத்துங்கடந்த ஆனந்தத்தை அனுபவிப்பர்.
நீர் பாடுகிறீர் – ‘இல்லை, அது இங்கே இப்போதே இருக்கிறது’ என்று –
இருப்பினும் ஐயா உமது கருணையின்றி – அச்சிலரும் எவ்வாறு உணர்ந்திடுவார்?
தெளிவெனும் இசைவாணரே, உமக்கு என் அஞ்சலி!

ஆங்கில மூலம்:

To Sri Ramana Maharshi

O Son of Dawn! Who only knowest the Sun,
And through His eyes of Light see’st all that lies
Revealed – a flawless Plentitude which none
But Sun’s own children ever might surmise!

For only the chosen few so far have won
The Truth that shines beyond world’s wounds and cries;
Who see Thee, throned in the high dominion
Of Self’s invulnerable Verities,
Enjoy a glimpse of Bliss of the Beyond.
Thou singest: ‘Nay, ‘tis here’ – yet without Thy
Compassion’s pledge – how few would understand?
Homage to Thee, O minstrel of Clarity!

ஸ்ரீ ரமண மஹரிஷியுடன் நான் – 5, 6 & 7

5 – மனு சுபேதார்

மனு சுபேதார் சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய மத்திய சட்டப்பேரவை உறுப்பினராக இருந்தவர்.

காட்பாடியிலிருந்து திருவண்ணாமலை சென்று கொண்டிருந்த காரில் தனியாக இருந்த நான் என் கேள்விகளை எண்ணி சரிபார்த்துக் கொள்ள விரும்பினேன். ஒவ்வொரு கேள்வியையும் எப்படிக் கேட்க வேண்டும் என்று உருவேற்றிக் கொண்டிருக்கையில் அதற்கான பதில்களும் எனக்குத் தெரிந்திருந்ததை உணர்ந்தேன். மஹரிஷியை சந்தித்த போது ஒரு கேள்விகளும் கேட்கத் தோன்றவில்லை.

அவரிடம் நான் சேர்மனாக அஹமதாபாத்திலிருந்த சாஸ்து சாஹித்ய முத்ரனாலயா ட்ரஸ்ட் பதிப்பித்திருந்த ‘அவதூத கீதை’ மற்றும் ‘அஷ்டவக்ர கீதை’ பிரதிகளை சமர்பித்து அவர் கவனத்தை அவதூத கீதையின் முதல் வரியின் பால் கொணர்ந்தேன். அது சொல்வது: “கடவுளின் அருளால் மாத்திரமே ஒரு புத்தியுள்ள மனிதனின் பால் அண்டவெளியிலுள்ள ஒற்றுமை பற்றி அறியும் ஆசை எழுகிறது. அவ்வாசையே அவர்களை சம்சாரத்தில் இருக்கும் பலவித ஆபத்துகளிலிருந்தும் காக்கிறது.”

மஹரிஷி என்னை அளவுகடந்த கருணையுடன் நோக்கினார். பின் தன் உதவியாளர்கள் ஒருவரிடம் ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து வரச்சொன்னார். அது நாபாஜி எழுதிய ‘மஹா பக்த விஜயம்’, அதைத் திறந்து படிக்கத் தொடங்கினார். (அவர் படிக்க எண்ணிய அதே பக்கத்தை மிகச்சரியாக திறந்ததை வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்). மஹரிஷி அதை மிகவும் ஆழ்ந்து அனுபவிப்பவர் போலத் தோன்றினார்.

தம்மைத் தொடர்பவர்களை வியப்பிலாழ்த்துவதற்காக சில குருமார்கள் மந்திர தந்திர சித்துக்களை நாடுவதுண்டு. மஹரிஷி மாறாக ஒரு நேர் வழியை உபயோக்கிறார். உண்மை என்பதை வெளிச் சொல்லிவிடுகிறார், அது மிக எளிதாக, அவர் எண்ணத்தில் உதித்ததாயும் அவரே அனுபவித்து உணர்ந்ததாயும் இருக்கிறது.

அவர் உங்களைப் பார்க்கும் பார்வையில் ஒரு கேள்வி தொனிக்கிறது, என்னைப் பொறுத்தவரை. அது கேட்பது, “நான் ஒரு ஒற்றுமையைப் பார்க்கிறேன், ஆனால் நீங்கள் வேற்றுமையை மட்டும் கவனிக்கிறீர்கள். நீங்கள் உங்களையே ஏன் நன்கு அறிந்து கொள்ளக் கூடாது, அறிந்து உங்களுடைய உண்மையான ஸ்வரூபத்தை உணரக்கூடாது? அதன் பின் உங்களால் உங்களுடைய நிஜ சுயத்துடன் ஒற்றுமை என்ற அந்த ஒன்றில் ஒன்றி இருக்க முடியுமே?” என்பதே அது. எவரொருவர் உண்மையான ஆன்மிகத் தேடலில் இருக்கிறாரோ அவருக்கு மஹரிஷியின் அருகாமை போல வேறெதுவும் உதவாது.

அவருடைய பார்வையில் ஒரு ஆன்மிக ரீதியான தொடர்பும் கனிவும் தென்படுகிறது, ஒரு மனிதரிடத்தில் சிறந்தது என்ன என்பதைப் பார்க்கிறது. மெளனமான அந்த மணித்துளிகளில் அவருடைய இருப்பு ஒரு சாதகருடைய ஆன்மிக ஏக்கத்துக்கு ஒரு ஊக்கியாக செயல்படுகிறது. அவர் பக்தர்களைப் பார்க்கும் அக்கனிவு மிகுந்த பார்வை ஒரு தாய் தன் குழந்தைகளைப் பார்ப்பது போலிருக்கிறது.

6 – வில்லியம் எஸ். ஸ்பால்டிங் (ஜூனியர்)

நியூயார்க்கின் வில்லியம் எஸ். ஸ்பால்டிங் (ஜூனியர்) மஹரிஷியை 1930களில் சந்தித்தார்.

மஹரிஷியின் முன் முதன்முறை அமர்ந்திருந்த போது ஒரு மிக சக்தி வாய்ந்த அனுபவம், அதை வார்த்தையால் விவரிக்க வேண்டுமானால் தொட்டு உணரக்கூடிய ஒரு தங்க பேரொளி என்று சொல்லலாம், மிக சக்திவாய்ந்த ஒரு ஆன்மிக சக்தி. அவரிடமிருந்து ஒரு மெல்லிய ஆனால் அடர்த்தியான ஆன்மிக உணர்வு வெளிப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது, அதை உணர்ந்த மறுகணமே கேள்விகள், வார்த்தைகள், தியானம் செய்யும் வழிமுறைகள், இவை எல்லாம் உடனடியாக மறைந்து விடுகின்றன. க்றிஸ்தவ சர்ச்சுகளில் ஒரு சில செயிண்ட்களுடன் ஒப்பிடப் படும் தெய்வீகம் பொருந்திய எதையும் சட்டை செய்யாத நிலையையும் மஹரிஷியிடம் காணக்கிடைக்கிறது. இதை வெளிப்படையாக ‘அலட்சியம்’ என்று நினைத்து விடலாகாது, மாறாக அனைத்தும் உணர்ந்த ஒருவரிடமிருந்து அனைத்தையும் ஆற்றும் சக்தியாக வெளிப்படுகிறது.

7 – க்ராண்ட் டஃப் (டக்ளஸ் அன்ஸ்லி)

க்ராண்ட் டஃப் (டக்ளஸ் அன்ஸ்லி), 1930 களில் சென்னை மாகாணத்தின் அரசாங்க உத்தியோகஸ்தரும், பண்டிதரும் ஆவார். இவர் 1880 களில் சென்னை கவர்னராக இருந்த ஸர். மெளண்ட் ஸ்டௌர்ட் க்ராண்ட் டஃப் இன் மருமகனாவார்.

மஹரிஷியை முதன் முதலாய் பார்த்த போது என்ன ஆயிற்று என்று தெரியவில்லை, ஆனால் அவர் என்னை நோக்கிய அந்த கணம் இவர் தான் உண்மையும் ஒளியும் என்பதை நான் உணர்ந்தேன். பல ஆண்டுகளாக தேக்கி வைத்திருந்த சந்தேகங்கள் அனைத்தும் இப்புனிதமானவர் பார்த்ததும் மறைந்து விட்டன. நான் ஆஸ்ரமத்துக்கு வந்த நேரம் குறைவானதாக இருப்பினும் ஒவ்வொரு முறையும் அங்கே இருக்கையில் என்னுள் அழிக்க முடியாத ஏதோ ஒன்று மெல்ல வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.

உணர்வுகளைக் கடந்த, பரத்துக்குள் தன்னை முழுவதுமாய் கரைத்துக் கொண்டு விட்ட, பிறரின் நன்மைக்காக சில ஆண்டுகள் இப்பிறவியில் இறங்கி இருக்கும் ஒருவரின் நேரடி தொடர்பில் இருக்கிறேன் நான் என்பதைக் கண்டு கொள்ள வெகு நேரம் பிடிக்கவில்லை எனக்கு. (இக்கருத்து எப்படி இவருக்கு ஏற்பட்டது என்று கேட்கையில் உடனடியாக ஒப்புக்கொண்டார்) – என்னால் பதிலுரைக்க இயலவில்லை, எப்படி ஜன்னல் வழியே சூரியனை எப்படி பார்த்தாய் என்று கேட்பது போல, என் கண்கள் மற்றும் பிற உணர்வுகளின் மூலமாக என்று வேண்டுமானால் சொல்லலாம். எனக்கு சூரியனின் இருப்பு தெரிவதற்க்கு அல்ஜீப்ராவோ மற்ற அறிவியல் ஞானமோ தேவையிருக்காது அல்லவா, அது போல மஹரிஷியின் ஆன்மிக மேதமைக்கு எந்த ஆதாரமும் தேவைப் படவில்லை.

ஆஸ்ரமத்துக்கு வருகை தர முடிபவர்கள் வராமல் நேரங்கடத்திக் கொண்டிருந்தால் அதற்காக தங்களுடைய பின்னாளில், அடுத்த பிறவிகளில் தங்களையே நொந்து கொள்வார்கள். முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையாக, மஹா பெரும் உண்மை, சத் – அறிவதற்கரிய பேறு நம் முன்னால் இவ்வளவு எளிதான உருவத்தில் அமர்ந்திருக்கிறது. இதோ நாம் தகுதி அடைந்திருக்கிறோமோ இல்லையோ, உண்மையை நெருங்கலாம்! வந்து போவதற்கான பிரயாணச் செலவை மட்டும் தரவேண்டும், அதற்குக் கிடைப்பது ‘தங்களுடைய சுயத்தைப் பற்றிய ஞானம்’.

(இது லண்டனிலிருந்து 1935 இல் எழுதப்பட்டது. ரமணாஸ்ரமம் பதிப்பித்த ஸ்ரீ ரமண கீதையின் முன்னுரையைப் பார்க்கவும்).

மஹரிஷி பிறரைப் பற்றி அசாத்தியமான உள்ளுணர்வு கொண்டவர். தன்னைச் சந்திக்க வருபவர்கள் பற்றி அனைத்தையும் அறிந்தவர். அவர் என்னைக் கவர்ந்ததன் குறிப்பிடத்தக்க காரணம் அவருடைய எளிமையும், மென்மையும், அமைதியுமே. எப்படிப்பட்ட மென்மை என்றால் மென்மைத்தன்மை என்பதையே கடந்த ஒரு மென்மை. என் வாழ்வின் மிகப் பெரும் நிகழ்வு நான் அருணாச்சலத்தின் முனிவரை அங்கு சந்தித்ததே.

இவருடைய கவிதையிலிருந்து:

அருணாச்சலத்தின் ரமணருடன்:

நான் தொலை தூரம் அலைந்திருக்கிறேன்: ஆம்
ஓரிடம் விட்டு மற்றொரிடமிருந்து மீண்டும் வேறோரிடம்
முனிவர்களைக் கண்டிருக்கிறேன், பெரும் மன்னர்களும் அரசிகளையும்
அன்புமயமான, அறிவார்ந்த, பிரமிப்பானவர்களை
ஆனால் இங்கு மட்டும் – அருணாச்சலத்தின்
ஆஸ்ரமத்தில் மட்டும்
எந்தக் கலப்புமற்ற ஆனந்தத்தை உணர்ந்தேன்
நான்! நான்! நான்!

Face to face with Sri Ramana Maharishi – 5, 6 & 7

5 – Manu Subedar

Manu Subedar was a member of the Central Legislative Assembly in pre-Independence era.

I was alone in the car from Katpadi to Tiruvannamalai and wanted to go over my questions and revise them, if necessary. As I formulated each question, I found I knew the answer! So when I went and had the darshan of the Maharshi, I had really no question to ask. I presented to the Maharshi the Avadhoota Gita and the Ashtavakra Gita published by the Sastu Sahitya Mudranalaya Trust, Ahemadabad, of which I am the chairman, and drew his attention to the first verse of the Avadhoota Gita, which says: “It is only through the Grace of God that in men with knowledge is born a desire to experience cosmic unity, a desire which protects them from the great dangers of

With infinite compassion in his eyes the Maharshi looked at me and instructed one of the followers to bring a book. This was the Maha Bhakta Vijayam of Nabhaji. Bhagavan opened the book and began to read. (I noted with awe that the book opened exactly at the page where he intended to read.) The Maharshi seemed to relish reading the discourse. There are teachers who mystify in order to impress the pupil. The Maharshi, on the contrary, has the direct method. He discloses the truth and the whole truth in the simplest form in which he has not only formulated
it as a thought, but lived it as an experience. The look, which the Maharshi gives you, is a question. At least I
felt it so. The question is: “I see a unity, but you keep grasping at the variety. Why don’t you know yourself properly and realise your true self? You can then march on to the realisation of the unity of self with the Self.”

Nothing is so helpful as the august presence of the Maharshi for those who seriously intend to progress on the spiritual path. There is spiritual communication and kindliness in his looks, eliciting what is best in a person. His presence during the silent hour acts as a catalyst, enabling us to secure our spiritual yearning. There is grace and benignity in the way he looks at the devotees as a mother looks at her children.

6 William S. Spaulding (Jr.)

William S. Spaulding (Jr.) of New York City visited Sri Ramana in the 1930s.

As I sat in His Presence for the first time, the most powerful impression was that of what I can only call an almost palpable ‘golden radiance’, the visual effect of a tremendous spiritual force. There was an intense and subtle radiation that seems to flow from Him continually – and once having sensed this, words, questions, techniques of meditation, etc., seemed to dissolve immediately. The Maharshi also possessed to a high degree of that quality which is described as ‘divine indifference’, attributed to certain saints of the Christian Church. This must not be taken to mean what is generally associated with the term ‘indifference’, but rather as a beneficent, unfettered out-pouring of
healing radiations of a Realised Being.

7 Grant Duff (Douglas Ainslie)

Grant Duff (Douglas Ainslie), a scholar and a senior government official in Madras Presidency in the 1930s, was nephew of Sir Mountstaurt Grant Duff, Governor of Madras in the 1880s. I do not know what happened when I saw the Maharshi for the first time, but the moment he looked at me, I felt he was the Truth and the Light. There could be no doubt about it, and all the doubts and speculations I had accumulated during the past many years disappeared in
the Radiance of the Holy One. Though my visits to the Ashram were brief, I felt that every moment I was there I was building up within me what could never be destroyed.

There it did not take me long to see that I was in direct contact with one who has passed beyond the boundaries of the senses and was indeed already merged in the Absolute of his true Self, though manifesting here for our benefit for a few brief years. [When asked how he got such an impression, he frankly confessed] I cannot reply; as I should to one who asked me how I saw the sun on looking out of the window, by saying that I did so by the use of my eyes and incidentally of all other senses collaborating. I do not need any algebraic or other proof of the existence of the sun. I do not need any other proof of the divinity of Ramana Maharshi.

Should those who have it in their power to visit the Ashram delay, they will have only themselves to blame in future lives. Never perhaps in world history was the Supreme Truth – Reality, Sat – placed within such easy reach of so vast a multitude. Here and now through no special merit of our own, we may approach Reality. The sole difficulty is
that of paying for the journey1 but the reward is Knowledge of the Self. The Maharshi has extraordinary insight into other beings. He sees and knows everything about all those who come before him. The Maharshi has particularly appealed to me because of his extreme politeness and gentleness. He is gentle to a degree that surpasses gentleness.
My visit to the Sage of Arunachala has been the greatest event in my life.

Extracts from his poem:

With Sri Ramana of Arunachala
I’ve wandered far: Yes I have been
From land to land to land:
Sages I’ve seen, great kings and queens
The lovely, wise and grand.
But only there – at the Asramam
By Arunachalam –
Have I known that joy without alloy,
I am! I am! I am!

~ to be continued…!

ரமண மஹரிஷியுடன் நான் – 3 & 4

Read the English version here.

ஸ்ரீ ரமண மஹரிஷியுடன் நேருக்கு நேர் – 3 – ஃப்ரொபஸர் பேன்னிங் ரிச்சர்ட்ஸன் எம்.ஏ (Hons) (Cantab), A.B (Princeton)

திரு. ரிச்சர்ட்ஸன் 1930 இல் புது தில்லியில் உள்ள செயிண்ட் ஸ்டீஃபன்ஸ் காலேஜில் ஆங்கில இலக்கியம் பயிற்றுவிக்க வந்தவர். A Search in Secret India (no. 1) இல் மஹரிஷி பற்றிப் படித்து மெய்மறந்து:

“மஹரிஷியின் முன் ஒரு உள்ளார்ந்த ஆனந்தத்தை நான் உணர்ந்தேன், அது என் உணர்வின் மீது படர்ந்து எண்ணுவது என்பதையே ஒரு தேவையற்றதாக்கி விட்டிருந்தது. ஆன்மிகத்திலேயே மிகவும் புனிதமான வகையின் சமீபத்தில் வந்து இருக்கிறேன். மஹரிஷியுடன் இருக்கையில் ஆனந்தம், அமைதியினால் நான் நிரம்பியிருந்தேன், கேள்வி கேட்பதற்கு ஆசையே எழவில்லை. நான் அங்கிருந்த 3 நாட்களும் (1937) இதே நிலை தான்.

தவற்றைப் புறக்கணிப்பதாலேயே ஒருவரை நல்லவர் என்று சொல்லமுடியாது, ஆனால்
அவருடைய அன்பானது சூரியனின் ஒளி போல அனைவரிடத்திலும் ஒரே மாதிரி வெளிப்படும் போது உடனடியாக தெரிவது என்னவென்றால் ‘உலகின் பார்வையில்’ மதிக்கப்படும் ஒன்றல்லாமல் நிஜமாகவே ஒரு மாணிக்கம், மரகதம் போன்ற ஒப்பற்றவர். தரத்தினால் வித்தியாசப்படுபவர் மட்டுமல்ல, அவரே ஒரு தனித்துவமானவர். இயேசுபிரான் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன் போதித்த “நான் என் தந்தையுள் இருக்கிறேன், என் தந்தை என்னுள் இருக்கிறார். நானும் என் தந்தையும் ஒன்றே” என்பது திருவண்ணாமலையில் வாழும் இம்முனிவர் போதிப்பதும் அதையே.



ஜஸ்டிஸ் திரு. கே. சுந்தரம் செட்டியார் B.A. B.L – சென்னை உயர்நீதிமன்றம்

சுந்தரம் செட்டியார் அவர்கள் பி.வி. நரசிம்ஹ சுவாமி 1931 இல் எழுதிய பிரபலமான Self Realization என்னும் ரமண சரிதத்தில் முன்னுரை எழுதினார்.

திருவண்ணாமலையின் மாவட்ட முன்சீப் ஆக 1909, 10 மற்றும் 1911 ஆம் ஆண்டின் முதற்பகுதியிலும் இருந்த நாட்கள் என்னைப் பொறுத்தவரை மிகவும் மங்களகரமானவை என்று கருதுவேன், ஒரே காரணம் நான் இச்சமயம் அருள்மிகு பகவானின் பாதங்களுக்கடியில் அமர்ந்திருக்கும் பேறு பெற்றேன். அவரை ஒவ்வொரு முறையும் சந்திக்கும்போதும் அவர் மீது பக்தி அதிகரித்துக் கொண்டே போனது. அவர் ஞானத்தின் ஊற்று. எளிதில் புரிந்து கொள்ள முடியாத விஷயங்கள் மிகவும் தெளிவாக பதில் பெற்றது. இது ஒரு ஜீவன்முக்தரிடத்தில் இருந்து அல்லாமல் வேறொருவரிடத்தில் இருந்து வருவது சாத்தியமே இல்லை. அவர் தன்னில் அனைத்தையும் அனைத்திலும் தன்னைக் காண்கிறார். உலகில் என்ன நடந்தாலும் அது அவருடைய அமைதியை அசைத்துக் கூடப் பார்ப்பதில்லை. அவர் அனைத்திலும் எதிரும் புதிருமாய் தெரியும் த்வைதத்தைக் காண்பதைத் தாண்டி அனைத்தையும் ஒன்றேயான அதன் ஒளியில் காண்கிறார். ஒரு போதும், ஒரு போதும் அவர் தன்னுடைய சொந்த விருப்பத்துக்காகவோ வேறேதோ ஒன்றை நிறைவேற்றுவதற்காகவோ சொல்லவில்லை. பகவத் கீதையில் சொல்லப் பட்டிருக்கும் “ஸ்திதப் ப்ரஞர்” என்பதற்கான அனைத்து அடையாளங்களும் இவரிடத்தில் இருக்கின்றன.

அவருடைய இருப்பே ஒரு அமைதியை நிலவச் செய்கிறது. அது அவரை உண்மையான நம்பிக்கை மற்றும் நேர்மையுடன் சந்திக்க வரும் அனைவரும் உணருகின்றனர். சில கேள்விகளுடன் அவரைச் சந்திக்க வரும் சிலரில் அக்கேள்விகளுக்கு சரியான பதில் கிடைத்தது. சில சந்தேகங்கள் அவர் முன் பேசாமல் அமர்ந்திருந்த போதே தெளிவடைந்தது, மஹரிஷி ஒரு வார்த்தை பேசாமலிருக்கும் போதும்!

Face to face with Sri Ramana Maharishi 3 & 4

இதன் தமிழ் பதிப்பை இங்கே படிக்கவும்.

Prof. Banning Richardson, M.A. (Hons.) (Cantab.), A.B. (Princeton)

Prof. Banning Richardson, M.A. (Hons.) (Cantab.), A.B. (Princeton), came to teach English literature at St. Stephens College, Delhi, in the 1930s. He felt ‘ravished’ by the description of the Maharshi in A Search in Secret India (no. 1).

In the presence of Sri Ramana Maharshi I felt an inward joy, which suffused my consciousness, and made thinking seem superfluous. I had come into touch with spiritualism of the finest type. When I was in the presence of the Master I was so filled with joy and peace that the desire to ask questions disappeared.This happened throughout the
brief three days [In May 1937] I stayed at Sri Ramanasramam. When one comes into the presence of a man who is ‘good’ notcmerely because he shuns ‘evil’ but because his love is universal and falls alike on the just and unjust, then one experiences immediate recognition of a soul that is not great as the world values greatness, but great when
compared to an absolute standard of values – a precious stone, an emerald without flaw. It is a difference not merely of quality, but of kind. What Jesus the Christ taught 2000 years ago that “I am in my Father and my Father is in me. My Father and I are one” is the same as He who teaches today at Tiruvannamalai.

Justice K. Sundaram Chettiar, B.A., B.L., of Madras High Court

Justice K. Sundaram Chettiar, B.A., B.L., of Madras High Court wrote a foreword to the first well-known biography of Sri Ramana by B.V. Narasimha Swami entitled Self Realization (1931).

The years 1909 and ’10 and the earlier part of 1911, when I was the District Munsif of Tiruvannamalai, I deem it to be auspicious in my life for the only reason that I had the privilege of sitting at the feet of Sri Bhagavan.The more I came in contact with him, the greater was my devotion to him. Sri Bhagavan is a mine of Wisdom. Questions on abstruse
subjects have been answered with clarity and directness, which would not be possible except for a realized soul or jivanmukta. He sees everything in himself and himself in everything. Whatever seems to happen in the world is incapable of affecting his peace, which passeth understanding. He has gone beyond the pair of opposites and looks at events in the light of the Absolute. At no time the Sage has done anything on his own initiative as if he has a particular desire for something, nor he has directed others to do anything in fulfilment of any purpose. He has all the characteristics of a sthitaprajna described in the Gita. His very presence generates an atmosphere of peace which
is felt by devotees visiting him with sincerity and faith. Some of those who approached him with a few questions in their mind found that the answers were given anticipating their questions. Some find their doubts cleared while sitting silently within his aura, without any speech by him

ரமண மஹரிஷியுடன் நான் – சாது ஏகரஸ

To read the English version of this post, click here.

சாது ஏகரஸ (டாக்டர் ஜி.ஹெச். மீஸ், M.A., L.L.D.) எனும் டச்சு அறிஞர் மஹரிஷியிடம் 1936 அன்று வந்தார். அவரைப் பொறுத்தவரை முதல் முறையிலிருந்தே அவருக்கு மஹரிஷியிடம் ஆழமான பக்தி ஏற்பட்டது.

கொன்-ஃபூ-ட்ஸே (Kon-Fu-Tse) அவர்கள் வென்-பொஹ்-ஹ்சுஷே-ட்ஸே (Wen-Poh-Hsuche-Tse) அவர்களைச் சந்தித்த போது ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. ட்ஸே-லு அவரிடம், “மாஸ்டர், தாங்கள் வெகு நாட்களாக வென்-பொஹ்-ஹ்சுஷே-ட்ஸே வை சந்திக்க விரும்பினீர்கள், ஆனால் இப்போது அவரைக் கண்டபின் ஏன் ஒரு வாத்தை கூட பேசவில்லை?” என கேட்க, கொன்-ஃபூ-ட்ஸே (Kon-Fu-Tse) “இவரைப் போன்றவர்களை வெறுமனே பார்த்தாலே போதும், பேசுவதற்கு எந்த அவசியமும் இல்லை. இவரைப் பற்றிய அனுபவம் ஏற்பட ஒரு முனிவரை சந்தித்திருக்க வேண்டும்” என்றார்.

மஹரிஷியை முதன்முதலில் பார்த்த போது அதே அனுபவம் ஏற்பட்டது எனக்கு, ஒருமுறையல்ல, மறுபடி மறுபடி நான் அங்கு சென்று அவரைப் பாக்கும்போதெல்லாம், குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டுமென்றால் அங்கு நான் அவருடன் எந்தத் தடையுமின்றி தங்கியிருந்த மூன்றாண்டுகள். பலர் பல முறை என்னிடம் கேட்டுக் கொண்ட போதும் அவரைப் பற்றிப் பேசவோ எழுதவோ எனக்கு வெகு கடினமாய் இருப்பதும் மேல்சொன்ன இதே காரணம் தான். தன்னில் தான் ஆழ்ந்து இருக்கும் ஒரு முனிவரைப் பற்றி செயிண்ட் டியானிசியஸ் சொன்னது நன்கு பொருந்துகிறது, “கடவுளைப் பற்றி நீர் சொல்வது அனைத்தும் பொய். கடவுள் என்பவர் சொற்களுக்கு அப்பாற்ப்பட்டவர். எனவே நீர் கடவுள் பற்றி சொல்வது அனைத்தும் வேறெதையோ தான் குறிக்கிறது.” எனவே இந்தியாவில் யாரேனும் என்னை மஹரிஷி பற்றி பேசவோ எழுதவோ சொன்னால் அவர் மஹரிஷியை சந்தித்து தானே பார்த்துக் கொள்ள வெண்டியது தான் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.

மேலைநாட்டினர் என்னிடம் அடிக்கடி கேட்பது இன்னொன்று: “மஹரிஷி என்னதான் செய்வார்?” இதற்கு ஒருவேளை இப்படி பதில் சொல்லலாம், “அவருடைய தினப்படி வேலை அவர் அவராகவே இருப்பது மட்டுமே”. ஏனெனில் அவர் இவ்வேலையில் மிகவும் வெற்றியடைந்தவராய் இருக்கிறார், தன்னைச் சந்திக்க வருபவர்களிடம் மிகப் பெரிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகிறார். அவர் தரும் மாற்றம் என் போன்றவர்கள் வாழ்வில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அவர் ஒன்றும் ‘செய்யாமல் செய்வது’ இதைத் தான். இவருக்கு முன்னால் இப்பூமியில் வாழ்ந்த ‘தி க்ரேட்’ கள் அனைவரும் ஏதோ ஸ்கூல் பையன்கள் மாதிரி தெரிகிறார்கள். மைசூரின் மறைந்த மஹாராஜா அவர் முன் பவ்யமாக மண்டியிட்டு, கண்களில் தாரை தாரையாக நீர் பெருக்கிக் கொண்டு ஏதும் அசைவற்று நின்று கொண்டிருந்தார். பின் மற்றொரு முறை தண்டனிட்டு விட்டு ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் வெளியேறினார்.

ஒரு மனிதன் உலகில் செயற்கரிய செயல் எதையேனும் செய்து விட்டு மஹரிஷி முன் வந்தமர்ந்தால் அவர் உணரும் விஷயம், மஹரிஷியின் தன்னைத் தான் உணர்ந்து அதில் லயித்திருக்கும் செயலுக்கு முன்னால் தான் செய்தது ஒன்றுமே இல்லை என்பது தெளிவாகும்.

யாரேனும் உலகிலேயே மிகச்சிறந்த புத்தகமொன்றை எழுதி விட்டு அதை மஹரிஷிக்கு சமர்ப்பிக்க வந்தால் மஹரிஷியே ஒரு பெரும் புத்தகம் என்பதையும், அது எழுத்தாணியோ, இங்க்கோ பேப்பரோ இன்றி, எந்தவித முயற்சியுமின்றி, யாரும் நடுநிலை வகிக்கத் தேவையின்றி, ஒவ்வொரு நாளும் தன்னை நாடி வருபவர் விரும்பினால் படிக்க இயலும் பெரும் புத்தகம் என்பதையும் அறிவார்.

மற்றைய பெரியோரிடத்தில் சொல் மற்றும் செயல், ஆன்மிகம், புத்திகூர்மை ஒருபுறமும் செயலாற்றல் என்பது மறுபுறமும் இருப்பதை எளிதாகக் காணலாம். மஹரிஷியிடம் ஆனால் இத்தகைய வேறுபாடுகள் இருந்ததேயில்லை.

மஹரிஷி காலம் என்பதைக் கடந்தவர். அவரின் நிலைத்த தன்மை அவர் பேசும் ஒவ்வொரு சொல்லிலும் பார்வையிலும் தனித்துவமாக தெரிகிறது. அத்தன்மை அவரை நாடி வந்து அவரிடத்தில் இருக்கும் அனைவருடைய அந்தராத்மாவிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது. அத்தன்மை புத்தகங்களிலும் கட்டுரைகளிலும் வெகு சொற்பமாகவே வெளிப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. பின் வேறெப்படி இருக்குமது? யாரால் விளக்க முடியும் உண்மையை, கடவுளை? ஒரு வேளை முடிந்தாலும் கடவுளின் மைந்தனை, உண்மையில் ஸ்வரூபத்தை எவ்வாறு விளக்க முடியும்?

பல்வேறு சன்யாசிகளையும், முனிவர்களின் வாழ்வு, போதனைகள் பற்றி படித்தபின் மிகத் தெளிவாகத் தெரிவது ரமண மஹரிஷி இவர்களில் தனித்து நிற்கிறார் என்பதே. கடவுளின் சாக்ஷாத்காரம் என்பதை எவர் ஒருவரும் கடவுளின் பெயரைக் கேட்ட மாத்திரத்தில் அடைந்ததில்லை. ஸ்ரீ ரமணருக்கு ‘தீக்ஷை’ அருணாச்சலம் என்ற பெயரைக் கேட்ட மாத்திரத்தில் கிடைத்துவிட்டது, அதுவும் அச்சொல் ஒரு பயணம் பற்றிய விவரத்தைச் சொல்வதற்காக மட்டுமே சொல்லப்பட்டது.

ஸ்ரீ ரமணர் தன் ஆன்மிகப் பாரம்பரியத்தை அப்படி ஒரு பாரம்பரியம் அடைய இருக்கிறது என்று யாரும் சொல்லாமலேயே அடைந்து விட்டார். குரு, இருளை அகற்றுபவர் என்ற வார்த்தைக்கு முழு அர்த்தமும் ஆகிறார் ரமணர். அவருடைய வழிமுறையானது மிக மிக நேரானது, ஏனெனில் அது மிக எளிதானதும். அப்படி நேராக, மிகத் தெளிவாக இருப்பதாலேயே பலருடைய கவனத்திலுமிருந்து அது எளிதாக விலகி விடுகிறது. அவரை நாடி வருபவர்கள் வேறெதையோ, ஏதோ நிச்சயமான ஒன்றைத் தேடி வருகிறார்கள், அதுவே நிச்சயமற்றதாய் விடுகிறது. அவர்களுக்கு தங்களுடைய நிஜ ஸ்வரூபத்தை அறியச் செய்யும் தீக்ஷைக்கும் தமக்கும் நடுவே தாங்களேதான் தடையாக நிற்கிறார்கள் என்பதை அறிவதில்லை.

மஹரிஷியிடம் பல முறை அவர்கள் தீக்ஷை, அருள், ஆன்மிக அனுபவம், கருணை முதலியவற்றைத் தருமாறு வேண்டுவதுண்டு, அதற்கு அவர் “நான் இவற்றை எப்போதும் தந்து கொண்டுதான் இருக்கிறேன், அதை நீங்கள் உணர முடியாமல் நான் என்ன செய்வது?” என்று சொல்வதுண்டு.

பல குருமார்கள் தங்களை ஆன்மீக மேன்மையை எப்போதும் கருத்தில் கொண்டவர்களாக இருப்பதைப் போல் அல்லாமல் மஹரிஷி அனைவரிடத்திலும் அவர்களுக்கே தெரியாமல் இருந்த போதிலும் அவர்கள் கடவுளின் உள் ஒளியைத் தங்களுக்குள் கொண்டவர்களாக இருக்கும் எதிர்கால ஞானிகள் என்றே கருதினார். அவர் கூறிய சில வார்த்தைகள் எட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஹுயி நெங்க் சொன்னதுடன் எப்படி ஒத்துப் போகிறது பாருங்கள் – “புத்தருக்கும் சாதாரணமானவருக்கும் இருக்கும் ஒரே வித்தியாசம், அவர் உணர்ந்ததை (realizes) இவர் தூக்கியெறிந்து (discards) விடுகிறார் என்பதே”. மஹரிஷி கூறுவது: ஆன்மீகப் பாரம்பரியம் என்பது எப்போதும் உள்ளதே, அதை ஸ்வீகரித்துக் கொள்வதற்காக அது காத்துக் கொண்டிருக்கிறது, கடவுள்-தன்மை அனைவரின் இதயத்திலும் உள்ள ஒன்று தான்.

சாதாரணமான மனிதர் மஹரிஷியைக் கண்டு பரிதாபப்படக் கூடும், அடடா வாழ்க்கையின் அவ்வளவு சுகங்களையும் இவர் இப்படி பார்க்காமல் இருக்கிறாரே என்று. மஹரிஷி ஆனால் இம்மனிதர்களைக் கண்டு பரிதாபப்படுகிறார் – இவர்களுக்கு நிஜமான சுகம் என்றால் என்னவென்றே தெரியவில்லையே என்று!

ஓய்வின்றி, சதா மாற்றம் மற்றும் அசைவில் திளைத்து உளையும் ஒரு உலகாயத மனதிற்கு ஐம்பது ஆண்டுகளாக ஒரே இடத்தில் இருப்பது என்பதே ஒரு அசகாய செயல் போலத்தான் தெரிகிறது. இது ப்ரத்யேகமானதும் கூட. ஆனால் மஹரிஷி இதையெல்லாம் எந்த அசகாயத்தனத்திலும் சேர்ப்பதில் ஆர்வம் கொள்ளவில்லை. அவர் உலகின் காந்தத்தை, தன் இதயத்தின் மையத்தைத் தன்னகத்தே கொண்டு, தன் தந்தையான அருணாச்சலேஸ்வரர் போலவே அசைவற்றவராகி விட்டார்!

சாது ஏகரஸவின் கவிதைகளில் இருந்து:

ஸ்ரீ ரமணருக்கு இதயத்தின் அஞ்சலி

ஒப்பாரில்லாத, அனைவரின் தாய்-தந்தையுமான மஹரிஷிக்கு
எவரில் சிவமும் சக்தியும் என்றும் ஆனந்தத்தில் இணைந்திருக்கிறதோ
எவரின் இருப்பு இதயத்தை மகிழ்விக்கிறதோ,
எவருடைய லீலை அனைவரின் ஆச்சர்யமாக இருக்கிறதோ –
அவருக்கு மனம், இதயம், உடம்பு – படைப்புகள் அனைத்தும் சமர்ப்பணம்!


எதிர்கால சந்ததியினர் ஒருக்கால்
மஹரிஷியின் ப்ரத்யேகம் என்னவென்று
நான் சொல்வேன்; எதுவாயினும், அது நிச்சயத்தன்மை;
அசைவற்ற பாறை தரும் பாதுகாப்பு போல,
புயலால் தாக்குண்டும் அசைவற்றிருக்கும் கடல் போல,
கம்பீரமான மெளனத்துடனிருக்கும் மாமலை போல,
தத்துவங்களாலும் கொள்கைகளாலும் சதா அலையுறும் உலகில்,
ஆம், உண்மையில் நீரே ‘அருணாச்சலத்தின்’ முனிவரே!


Face to face with Sri Ramana Maharishi – 2 – Sadhu Ekarasa

இப்பதிவின் தமிழ் பதிப்பை இங்கே காணலாம்.


Sadhu Ekarasa (Dr. G.H. Mees, M.A., LL.D.) was a Dutch scholar who came to the Maharshi in 1936. For him it was a case of deep devotion from the very first meeting. When Kon-Fu-Tse met Wen-Poh-Hsuche-Tse, he did not speak a
word. Then his companion, Tse-Lu, said, “Master, for a long time you have wished to see Wen-Poh-Hsuche-Tse. Why is it that you don’t speak, now that you see him?” Kon-Fu-Tse answered, “One only needs to look at someone like him. There is no need for speaking. One must see a sage in order to experience him.”

In the presence of the Maharshi, the same thing happened to me when I saw him for the first time, and during the many years that I visited him again and again, especially during the three years that I stayed near him almost without interruption. It is for this same reason I find it ever difficult to speak or write about the Maharshi, as I am often asked to do.

For a sage who always lives in the realisation, St Dionysius’s words hold good: “All that you may say about God is untrue, for God is beyond speech and therefore what you say about God relates to something else.” Therefore,
if in India someone asks me to speak or to write about the Maharshi, I am inclined to answer that the questioner ought to visit the Maharshi and see for himself.

Westerners have often asked me, “What exactly does the Maharshi do?” One should in fact answer, “The daily occupation of the Sage is to be himself.” Because he really succeeds in doing so, the Maharshi makes such a great impression on many of his visitors. The Maharshi effects drastic changes in the lives of many like me. That’s
what he does, and he does so by doing nothing at all. Often ‘the great of this earth’ feel like small schoolboys while standing before him. The late Maharaja of Mysore kneeled humbly before him and stood motionless for a long time with tears in his eyes. He kneeled once more and departed without a word.

If a man were to do the greatest deed in the world and come and sit in the presence of Ramana Maharshi he would realise that his deed was nothing compared to the perpetual deed of Self-realisation of the Sage. If a man were to write the greatest book in the world and come and lay it as an offering before the Sage he would realise that the Sage
was a greater Book, which is written from day to day, not with the medium of pen, ink and paper, without intermediation, and even without any conscious effort, in the inner being of all who care to come and read it.
In the case of other personalities it is always possible to make a distinction between theory and practice, or between spirituality and intellect on the one hand and action on the other hand. With the Maharshi no such
distinction exists.

The Maharshi is above the spirit of time. His immortality stands out from his every word and look. It lives in the inner heart of all who have had the great privilege to come and sit in his presence. It is reflected only poorly in the books and articles that have been written about him. How could it be otherwise? No one can truly describe God or Truth. Even so, no one can truly describe a Son of God and an embodiment of Truth.

After having studied the lives and ways of teachings of saints and sages of the world, it strikes one that Sri Ramana falls into a class of his own. No one has achieved God-Realisation merely by hearing a name of God. Sri Ramana received ‘initiation’ by merely hearing the name of Arunachala, pronounced only for the purpose of conveying information about a journey.

Sri Ramana claimed his spiritual heritage without even having been told there was a heritage to claim. He is a Guru in the true sense of the word – the word means ‘dispeller of darkness’. The Maharshi’s way is as direct as it is simple. But it is so profound that it fails to reach the consciousness of many. Many come to him for something definite, or, in
other words, finite. They do not understand that they stand in between the true Initiation into the Mystery of Being and themselves.

Many times it has happened that visitors and resident disciples have asked the Maharshi to vouchsafe them initiation, grace, blessings or spiritual experience, and that he replied, “I am always giving it. If you cannot comprehend it, what am I to do?” In contradiction to gurus of a less exalted level, who are inclined to be aware of their spiritual superiority, Ramana Maharshi considers all beings to be potential jnanis with God-Reality shining within them, even if they are not aware of it. Some of his utterances run parallel to that of the eighth century mystic Hui Neng who said: “The only difference between a Buddha and the average man is that one realises what the other discards.”

Sri Ramana proclaims that the Divine Heritage is ever there, waiting to be received; God-Reality is ever present within the Heart of all. The average man is inclined to pity the Sage, whom he regards as having foregone the pleasure of life. The Sage, however, pities his sympathizing fellow human beings, because the latter do not know what real happiness is.

From the point of view of the restless worldly mind, which delights in movement and change, an unbroken stay of fifty years in one place seems to be a tremendous achievement. It is indeed unique. But surely Sri Ramana has never looked upon it as being in any way remarkable. He has attained the Great Magnet of the world, the centre of the Heart, and became as immovable as his Father, Lord Arunachala.

Extracts from his poem:
Heart’s Homage to Sri Ramana

To that incomparable Maharshi, the father and mother of all, 
In whom Siva and the Goddess are ever united in Bliss,
To that Sage, whose presence delights the heart,
And whose leela is the wonder of all –
To him be offered mind, heart, body, – all creation!
If future generations will ask what was
The special note of Ramana the Sage,
I shall reply: If any, it is certainty;
The certain safety of a Rock, unmoved,
Unchallenged in a storm-swept sea,
The immovable solidity of a mountain
In an ever-wavering world of doctrines and philosophies,
Yea, truly art thou the Sage of ‘Arunachala’!

~ to be continued…!

Featured image courtesy: Medium.com

Face To Face with Ramana Maharishi – Dr. Paul Brunton – 3

இதன் தமிழ்ப் பதிவைப் படிக்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும்.

Anecdotes recorded by Dr. Paul Brunton

The following are a few of the many anecdotes recorded in A Search in Secret India:

(i) Among the strangely diversified company of human beings who pass through the hermitage, a pariah stumbles into the hall in some great agony of soul or circumstances and pours out his tribulation at the Maharshi’s feet. The Sage does not reply, for his silence and reserve are habitual. Instead he gazes quietly at the suffering man, whose cries gradually diminish until he leaves the hall two hours later a more serene
and stronger man.

(ii) A cultured Brahmin, college-bred, arrives with questions. One can never be certain whether the Sage will make a verbal response or not, for often he is eloquent enough without opening his lips. But today he is in a communicative mood and a few of his terse phrases, packed with profound meanings as they usually are, open many vistas of thought for the visitor.

(iii) A peasant and his family have travelled over some hundred miles to pay a silent homage to the Sage. He is totally illiterate, knows little beyond his daily work, his religious rites and ancestral superstitions. He sits on the floor quietly after having prostrated himself three times. The family stays for a few hours, hardly speaking, and gaze in reverence at the Maharshi. It is clear that the Maharshi’s mere presence provides them with spiritual assurance and emotional felicity.

(iv) A large group of visitors and devotees are in the hall when someone arrives with the news that a certain man, whose criminal reputation is a byword in the town, is dead. Immediately, there is some discussion about him, and as is the wont of human nature, various people get engaged in recalling some of his crimes and the more dastardly phases of his character. When the discussion appears to have ended, the Maharshi opens his mouth for the first time and quietly observes, “Yes, but he kept himself very clean, for he bathed two or three times a day!”

Brunton records in his second book The Secret Path:

In the Maharshi I discovered the last remnants of that ‘Mystic East’ about which most of us often hear, but which few of us ever find. I met an unusual man who quickly earned my humble veneration. For although he belonged by tradition to the class of Wise Men of the East, a class which has largely disappeared from the modern world, he avoided all record of his existence and disdained efforts to give him publicity.

The world wants its great men to measure their lives by its puny foot-rule. But no rule has yet been devised which will take their full height, for such men, if they are really worth their name, derive their greatness, not from themselves but from another source. And that source stretches far away into the Infinite. Such sages dwell outwardly apart, keeping alive the divine secrets, which life and fate have conspired to confide in their care.

The Maharshi interested me much despite the fact that his wisdom was not of a kind which is easily apparent and despite the strong reserve which encircled him. He broke his habitual silence only to answer questions upon such recondite topics as the nature of man’s soul, the mystery of God, the strange powers which lie unused in the human mind, and so on, but when he did venture to speak I used to sit enthralled as I listened to his soft voice and inspiration gleamed in those luminous eyes. Each phrase that fell from his lips seemed to contain some precious fragment of essential truth.

In the presence of the Maharshi one felt security and inward peace. The spiritual radiations that emanated from him were all-penetrating. I learnt to recognise in his person the sublime truths which he taught, while I was no less hushed into reverence by his incredibly sainted atmosphere. He possessed a deific personality which defies description. I might have taken shorthand notes of the discourse of the Sage, I might even print the record of his speech; but the most important part of his utterances, the subtle and silent flavour of spirituality which emanated from him, can never be reported.

One could not forget that wonderful pregnant smile of his, with its hint of wisdom and peace won from suffering and experience. He was the most understanding man I have ever known; you could be sure always of some word from him that would smooth your way a little, and that word always verified what your deepest feeling told you already.

The words of the Maharshi flame out in my memory like beacon lights. “I pluck golden fruits from rare meetings with wise men”, wrote trans-Atlantic Emerson in his diary, and it is certain that I plucked whole basketfuls during my talks with this man. Our best philosophers of Europe could not hold a candle to him.

Brunton writes in his fourth book A Message from Arunachala:

I found my own good fortune and needed no other, for I discovered one of the last of India’s spiritual supermen, the Illuminated Sage of Tiruvannamalai. I ‘sat at his feet’, as the ancient Indian phrase of pupilship poetically terms it, and thereby learned, through a dynamic experience, of what divine and deathless stuff man is really made. What higher fortune than that can we, pitiful mortals, require?

He sat as immobile as a rock in the ocean, cross-legged in meditation. We foolishly imagine that such a man has failed to put up with the bustling procession of life; it never occurs to us that he may have far out-stepped it.

The Maharshi said, “Suffering turns men towards their creator.” Such simple words – yet what a whole philosophy is congealed within the phrase. You may think them to be platitudinous, and they would be, did they not derive from a man who knew what he was talking about because he ascended to spiritual regions beyond our ken, to regions where God is.

The following is from The Note Books of Paul Brunton (vol.10):

Ramana Maharshi was one of those few men who make their appearance on this earth from time to time and who are unique, themselves alone – not copies of anyone else. Face to face with the Maharshi, sometimes one felt in the presence of a visitor from another planet, at other times with a being of another species.

Gazing upon this man, whose viewless eyes are gazing upon infinity, I thought of Aristotle’s daring advice, “Let us live as if we were immortal.” Here was one who might not have heard of Aristotle, but who was following this counsel to the last letter.

The following is from The Silent Power: 1

(i) A Pure Channel for a Higher Power: Forty years have passed since I walked into his abode and saw the Maharshi half-reclining, half-sitting on a couch. After such a long period most memories of the past become somewhat faded, if they do not lose their existence altogether. But I can truthfully declare that in this case nothing of the kind has happened. On the contrary, his face, expression, figure and surroundings are as vivid now as they were then.What is even more important to me is that – at least during my daily periods of meditation – the feeling of his radiant presence is as actual and as immediate today as it was on that first day.

So powerful an impression could not have been made, nor continued through the numerous vicissitudes of an incarnation which has taken me around the world, if the Maharshi has been an ordinary yogi. I have met dozens of yogis, in their Eastern and Western varieties, and many exceptional persons. Whatever status is assigned to the Maharshi by his followers, my own position is independent and unbiased. It is based upon our private talks in those early days when such things were still possible, before fame brought crowds; upon observations of, and conversation with those who were around him; upon his historical record; and finally upon my own personal experiences. Upon all the evidence one fact is incontrovertibly clear that he was a pure channel for a Higher Power.

No physical phenomenon of an occult kind was ever witnessed then; nothing at all happened outwardly. But those who were not steeped too far in materialism to recognise what was happening within him and within themselves at the time, or those who were not congealed too stiffly in suspicion or criticism to be passive and sensitive intuitively, felt a distinct change in the mental atmosphere. It was uplifting and inspiring: for the time being it pushed them out of their little selves, even if only partially.

(ii) A Spiritual Torch: Since the day when I first found him, absorbed in the mysterious trance of samadhi, I have travelled in many lands but always my thoughts turned towards Tiruvannamalai as the Muhammedan turns his face during prayer towards Mecca. I knew that somewhere in the wilderness of this world there was a sacred place for me.

At the Sage’s feet, I picked up a spiritual torch and carried it to waiting souls in the lands of the West. They welcomed the light with eagerness. There should be no virtue to be accredited to me for that, for whatsoever benefit has accrued to Western seekers comes from the torch which was lit by the Maharshi himself. I was only the unimportant ‘link boy’ the humble carrier.

~ to be continued…!

Featured image courtesy: Watkins Magazine

ரமண மஹரிஷியுடன் நான் – 3 – பால் ப்ரண்டன்

டாக்டர் பால் ப்ரண்டன் – சில நிகழ்வுகளின் சிறு தொகுப்பு

இதன் ஆங்கிலப் பதிப்பை படிக்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும்.

A Search in Secret India:

(i) ஆஸ்ரமத்துக்கு வரும் பலவகைப்பட்ட மனிதர்களுள் ஒரு விலக்கப்பட்ட மனிதர் பெருந்துயரத்துடன் திடீரென்று வந்து மஹரிஷியின் பாதங்களில் கதறியழுகிறார். அவருடைய மெளனமும் விலகி இருத்தலும் பழகிய ஒன்றாதலால் அவர் பதிலேதும் சொல்லாமல் ஆனால் அம்மனிதரைப் பேசாமல் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறார். அவருடைய அழுகை சிறிது நேரம் கழித்து மெள்ளக் குறைந்து இரண்டு மணி நேரம் கழித்து அவர் ஆஸ்ரமத்திலிருந்து புறப்படுகையில் வெகு வலிமையுள்ளவனாயும் தெளிவானவனாகவும் வெளியேருகிறார்.

(ii) ஒரு கல்லூரியில் பயிலும் கற்றறிந்த பிராமணன் சில கேள்விகளுடன் வருகிறார். மஹரிஷி வாயைத் திறந்து பதில் ஏதும் சொல்வாரா என்பதை நிச்சயமாக சொல்ல முடியாது. ஆனால் வாயே திறக்காமல் அனைத்திற்கும் பதில் சொல்வதில் வல்லவர் அவர். இன்றைய தினம் ஏனோ அவர் உரையாடும் மனநிலையில் இருக்கிறார். சொற்செறிவுடைய ஆழமான அர்த்தங்களுடன் அவர் சொல்லும் பதில்கள் கேட்பவருக்குள் பலப்பல படிமங்களைத் திறந்து விடுகிறது.

(iii) ஒரு படிப்பறிவில்லாத கிராமப்புறத்தார் ஒருவர் மஹரிஷிக்கு வணக்கத்தைத் தெரிவிக்க சில நூறு மைல்கள் பிரயாணப்பட்டு வந்திருக்கிறார். அவருக்கு தன் தினப்படி வேலையைத் தவிர ஆன்மிகம், தன் மதத்திற்குரிய வழிமுறைகள், தம் முன்னோர்களின் மூட நம்பிக்கைகள், என்று எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை. மஹரிஷியை மூன்று முறை நமஸ்கரித்த பின் அமைதியாகத் தரையில் அமர்ந்திருக்கிறார். அவருடைய குடும்பம் அமைதியாக ஆனால் ஆழ்ந்த ஒரு மரியாதையுடன் மஹரிஷியை தரிசித்த வண்ணம் அமர்ந்திருக்கிறது. அவருடைய இருப்பே அக்குடும்பதினருக்குத் தேவையான ஆன்மிக உத்தரவாதத்தையும் ஆதாரத்தையும் தந்து கொண்டிருந்தது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

(iv) ஹாலில் பெருந்திரளான மக்களும் அடியார்களுமாய் அமர்ந்திருக்கையில் யாரோ ஒருவர் வந்து பிரபலமான குற்றப் பிண்ணனியுடைய இன்னாருடைய இறப்புச் செய்தியை அறிவிக்கிறார். உடனே அவர் பற்றிய அபிப்ராயங்கள் அலசப் படுகின்றன, அவரைப் போல மோசமானவர் ஒருவரைப் பார்க்க இயலாது, எப்படிப்பட்ட கொடுஞ்செயல்களை அவர் செய்திருக்கிறார் என்றெல்லாம் விவாதிக்கப் படுகிறது. அனைத்தும் முடிந்ததும் மஹரிஷி மெல்ல வாய் திறந்து, “ஆமாம், ஆனால் அவர் தன் வரையில் வெகு சுத்தமாயிருந்திருக்கிறார், தினத்துக்கு இரண்டு அல்லது மூன்று முறை அவர் குளிப்பதுண்டு!” என்றார்.

ப்ரண்டனின் இரண்டாம் புத்தகம் The Secret Path இலிருந்து:

மஹரிஷியிடம் என் போன்றவர்கள் கேள்வி மட்டுமே பட்டு வெகு சிலருக்கே காணக்கிடைக்கும் கீழை நாடுகளைப் பற்றிய ‘மர்மமான கிழக்கு’ என்ற சொற்றொடரின் மிச்சத்தைக் கண்டேன். என் தாழ்மையான மரியாதையை வெகு விரைவில் பெற்றுவிட்ட ஒரு அரிய மனிதரை சந்தித்திருக்கிறேன். கீழை நாடுகளின் ஞானிகளில் ஒருவராக போற்றத்தக்க மஹரிஷி தன் குறித்த சுய விளம்பரம் எதையுமே நாடியவரில்லை.

உலகமானது அதில் வாழ்ந்த பெரிய மனிதர்களின் வாழ்வை அவர்கள் விட்டுச் சென்றதை வைத்து நிறுவ முயற்சிக்கிறது, ஆனால் இவ்வகை மனிதர்கள் தங்களை முன்னிறுத்தாமல் தொன்று தொட்டு வரும் ஞானத்தில் திளைத்தவர்களாக, அதன் சாரத்தை பரப்புபவர்களாக இருக்கிறார்கள். இவர்களின் வாழ்விலும் விதியிலும் அந்த ஞானமானது ஒளிந்துமிருக்கிறது.

தன்னைச் சுற்றிலும் இருப்பவைகளில் இருந்து விலகியிருப்பவராய் இருந்தும், பிறருக்கு ஞானம் தரும் முறைகளாக வெளிப்பார்வைக்கு எதுவுமே தெரியாத நிலையில் இருப்பினும் மஹரிஷி என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்தார். அவர் வாய் திறந்து பதில் கூறுவதென்பது எப்போதாவது தான், மனிதனின் ஆன்மா பற்றியோ, கடவுள் என்பவரின் மர்மம் குறித்தோ, மனித மனத்தினுள் உறையும் வியத்தகு ஆற்றல் குறித்தோ, இது மாதிரி தான். அப்படி அவர் பேசுகையில் மெய்மறந்து அமர்ந்து அவருடைய மெல்லிய குரலில் இருந்து வரும் ஞான அம்ருதத்தைப் பருகுகிறேன், அவருடைய ஒளிரும் கண்கள் ஊக்கமளிப்பதாயும் இருக்கின்றன. அவர் வாயிலிருந்து வரும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் நிலைத்து இருக்கும் பேருண்மையின் ஒரு துளியாகவே தோன்றுகிறது.

மஹரிஷியின் இருப்பில் ஒரு பாதுகாப்பையும் அமைதியையும் ஒருங்கே உணர்வர். அவரிலிருந்து வரும் ஆன்மிக அலை அனைத்தையும் ஊடுறுவதாய் உள்ளது. தோற்றத்தில், சூழ்நிலையில் ஒரு புனிதத்தை உணரும் அதே சமயம் அவருடைய போதனையில் ஆழமான உண்மைகளையும் இனங்காணக் கற்றேன். வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத ஒரு தோற்றத்தை உடையவராக விளங்குகிறார் மஹரிஷி. அவர் வாயிலிருந்து வரும் வார்த்தைகளை சிறு குறிப்பெடுத்துக் கொண்டிருக்கலாம், அவர் பேசியதை அப்படியே குறிப்பெடுத்து அச்சிட்டு இருக்கலாம், ஆனால் அனைத்திலும் வெகு முக்கியமானதான அவரிலிருந்து வெளிவரும் உள்ளார்ந்த ஆன்மிக அருளைக் குறிப்பெடுக்கவோ விளக்கவோ முடியவே முடியாது.

அனுபவம், துன்பம் இவற்றை வென்ற ஞானமும் அமைதியும் அரும்பும் அவருடைய புன்னகையை யாருமே மறக்க இயலாது. மிக மிக புரிதல் கொண்ட இவ்ரைப் போல நான் யாரையுமே கண்டதில்லை, அவருடைய ஒரு பதில் உங்களுடைய மனதின் ஆழம் உங்களுக்கு ஒன்றைப் பற்றி என்ன நினைத்திருந்தீர்களோ அதை நிச்சயம் உறுதிப் படுத்தி, உங்களை நல்வழிப் படுத்தும்.

அவருடைய வார்த்தைகள் என் நினைவுக்குள் ஒரு கலங்கரை விளக்கினைப் போல் ஒளிர்ந்தது. “கிடைப்பதற்கரிய ஞானிகளிடன் சந்திப்பில் தங்கப் பழங்களைப் பறித்து வருவேன்” என்று அட்லாண்டிக் எம்ர்ஸன் தன் டைரியில் குறிப்பிடுகிறார். நான் மஹரிஷியிடமிருந்து கூடைகள் நிறைய தங்கப் பழங்களைக் கொணர்ந்தேன். ஐரோப்பாவின் மிகச் சிறந்த தத்துவவியலாளர்கள் மஹரிஷியின் ஞான ஒளிக்கு முன்னால் ஒரு மெழுகுவர்த்தி அளவிற்குக் கூட சமமாக மாட்டார்கள்.

ப்ரண்டன் தனது நான்காவது புத்தகம் A Message from Arunachala வில்:

எனக்கு பெரும் பொக்கிஷமொன்று கிடைத்து விட்டது, வெறொன்றும் தேவையில்லை எனக்கு இனி, இந்தியாவின் கடைசி எஞ்சிய சில ஆன்மிக ஞானி ஒன்றைக் கண்டுபிடித்து விட்டேன், ஒளி பொருந்திய திருவண்ணாமலை முனிவர் இவர். எப்படி இந்தியாவில் கவித்துவமாக குரு-சிஷ்ய பாவத்தில் ‘அவர் பாதத்தில் அமர்ந்து’ என்று சொல்வார்களோ அப்படி அவர் பாதத்தில் அமர்ந்து அனுபவபூர்வமாக ‘ஆத்ம ஞானம் அடைந்த, இறப்பில்லாத ஒருவர்’ எப்படி இருப்பார் என்பதை உணர்ந்தேன். இதை விட பரிதாபத்திற்குரிய மாந்தராகிய நமக்கு வேறென்ன பொக்கிஷம் வேண்டும்?

கடலுக்குடையே இருக்கும் ஒரு பெரும்பாறை போல காலைக் குறுக்காக மடித்து இம்மஹரிஷி அசைவற்று இருக்கிறார். நாம் முட்டாள்தனமாக ‘இவர் தன் தினப்படி வாழ்வில் ஒன்றுமே செய்யவில்லை போலும்’ என்று நினைக்கிறோம், அதையெல்லாம் தாண்டிய உன்னத நிலையில் அவர் இருக்கிறார் என்பதே அறியாமல்.

“துன்பம் ஒருவனைத் தன் படைப்பாளியின் பால் திருப்புகிறது” என்றார் மஹரிஷி. வெகு எளிதான வார்த்தைகள், ஆனால் எவ்வளவு பெரிய தத்துவம் இதில் அடங்கியிருக்கிறது! இவை வழக்கொழிந்து போனவையாகத் தோன்றலாம், ஆனால் அவை வருவது யாரிடமிருந்து என்றால் நம்மால் எண்ணிப் பார்க்க முடியாத ஆன்மிக எல்லைகளைத் தொட்ட, கடவுள் இருக்கும் இடத்தைப் பார்த்தவரிடமிருந்து அல்லவா வருகிறது!

The Note Books of Paul Brunton (vol. 10) இலிருந்து:

ரமண மஹரிஷி போல இப்பூமியில் அவ்வவ்போது தோன்றுபவர்கள் தனித்துவம் பெற்றவர்கள், அவர்கள் அவர்கள் தான், யாருடைய நகலும் அல்ல. மஹரிஷியின் நேர் முன்னால் இருக்கையில் அவர் ஏதோ வேறு கிரகத்திலிருந்து வந்தவர் போலவோ, நம் இனத்தைச் சேராது வேறேதோ ஒன்றைப் போலவோ தோன்றுகிறது.

எல்லையற்றதை நோக்கிக் கொண்டிருக்கும் மஹரிஷியின் விழிகளைக் காண்கையில் அரிஸ்டாட்டில் சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது, “நாம் அழிவற்றவர்கள் போல வாழ்வோம்” என்பது. இம்மனிதர் அரிஸ்டாட்டில் சொன்னதை ஒருவேளை கேள்விப் பட்டிருக்க மாட்டார். ஆனால் அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் வாழ்ந்து காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்.

The Silent Power புத்தகத்திலிருந்து:

(i) மேலான சக்திக்கு ஒரு உன்னத வழி: மஹரிஷியை சந்தித்து நாற்பது வருடங்கள் கழிந்து விட்டன, அவருடைய இடத்திற்குள் நுழைந்தது, சோபாவில் பாதி சாய்ந்தும் பாதி அமர்ந்துமாய் இருந்த நிலையில் அவரைக் கண்டது. இத்தனை காலத்திற்குப் பிறகு நிறைய விஷயங்கள் முற்றிலும் மறந்து விடுவது இயல்பு. ஆனால் நானறிந்த வரையில் உண்மையைச் சொல்கிறேன், எனக்கு இவை எதுவுமே மறக்கவில்லை. மாறாக, அந்த முகம், அதன் உணர்ச்சி, அவ்வுருவம், சூழ்நிலை, இவை அனைத்தும் ஏதோ இப்போது கண்டது போல மிகத் தெளிவாக இருக்கிறது. அதைவிடவும் எனக்கு முக்கியமானது என்னவெனில் – என் தினப்படி தியானங்களிலாவது – அவருடைய ஒளிமிக்க பிரத்யக்ஷம் நிஜமாகவும் உடனடியாகவும், அன்றைய தினத்தில் எவ்வாறு கிடைத்ததோ அதே போல இன்றளவிலும் தொடர்கிறது.

நான் கண்டறிந்த மேலை, கீழை நாடுகளின் கணக்கிலடங்கா யோகிகள், அசாதாரணமானவர்களில் என்னுள் இத்தனை தாக்கத்தை மஹரிஷி ஒரு சாதாரண யோகியாய் இருந்திருந்தால் ஏற்படுத்தியிருக்க முடியாது. மஹரிஷியை யார் எப்படிப்பட்ட நிலையில் வைத்திருந்தாலும் என்னுடைய நிலைப்பாடு சார்பற்றது, தன்னிச்சையானது. இந்நிலைப்பாடு மஹரிஷியைப் பிறர் அறிவதற்கு வெகு முன்னரே இருந்து வருவது, புகழ் கொண்டு வரும் கூட்டம் அவரை அணுகும் முன் நடந்தது, அவருடன் நடந்த பல பிரத்யேக உரையாடல்களில் கண்டது. அவரை அப்போது சுற்றியிருந்த அணுக்கத் தொண்டர்களிடம் நடத்திய உரையாடல்களில் நேர்ந்த நிலைப்பாடு அது. இப்படி பலதரப்பட்ட தகவல்களின் பேரில் கிடைத்த ஒரே ஒரு தர்க்கத்துக்கு அப்பாற்பட்ட உண்மை இது – மஹரிஷி மேலான ஒரு சக்திக்கு ஒரு உன்னத வழி – என்பதே.

எந்தவொரு வெளித்தோற்றத்திற்கான சடங்கோ, வினோதமான பழக்கங்களோ இருந்ததே இல்லை, வெளித்தோற்றதுக்கு எதுவுமே நடக்கவில்லை. உலகாயதத்தில் ஊறாமலும், சந்தேகம், தர்க்கம் இவைகளினால் ஆட்படாமல் இருந்தவர்களுக்கு தம்மிடையே அவர் ஏற்படுத்திய குறிப்பிடத்தகுந்த உள் மாற்றத்தை நன்கு கண்டனர். அவர்களை அது மேன்மைப் படுத்தியது, தம்முடைய குறுகிய ‘தன்னுள்’ இருந்து ஒரளவேனும் வெளிக் கொணர்ந்தது.

(ii) ஆன்மிக டார்ச்: அவரை சமாதி நிலையில் கண்ட அன்றைய முதல் தினத்திலிருந்து எங்கு நான் சென்றாலும் என் நினைவுகள் திருவண்ணாமலையை நோக்கி ஒரு முஹம்மதியன் தொழுகையின் போது மெக்கா இருக்கும் திசை நோக்கித் திரும்புவதைப் போலத் திரும்பி விடும். இந்த குழப்படி மிகுந்த உலகத்தில் எனக்கென வெகு புனிதமான ஒரு இடம் உள்ளதென்பதை நான் அறிவேன்.

மஹரிஷியின் பாதத்தில் இருந்து மேலை நாட்டில் காத்து தாகத்துடன் இருக்கும் ஆன்மாக்களுக்கு ஒரு டார்ச்சை கொண்டு சென்றேன். அவ்வொளியை அவர்கள் வெகு ஆர்வத்துடன் வரவேற்றனர். இதில் என் செயல் என்று குறிப்பிட எதுவுமேயில்லை, அம்மக்கள் அடைந்த உள் ஒளியானது மஹரிஷி ஏற்றி வைத்ததேயன்றி நான் முக்கியத்துவம் ஏதும் இல்லாத வெறும் தொடர்பு ஏற்றியவன், ஒரு தாழ்மையான மெசென்ஜர், தொடர்பாளன், அவ்வளவே.


பதிவில் இருக்கும் படத்தின் மூலம், நன்றியுடன் – blog.daum.net