ஸ்ரீ ரமண மஹரிஷியுடன் நேருக்கு நேர் – 10

10 – ஜஸ்டிஸ் என். சந்திரசேகர அய்யர் – மதராஸ் உயர்நீதிமன்றம்

மஹரிஷிக்கு நான் இருமுறை தரிசித்திருக்கிறேன், அவரின் ஆழமான ஒளிமிகுந்த, நம் ஆன்மாவுக்குள் ஊடுறுவிப் பார்க்கும் கண்களைக் கண்டு வியந்திருக்கிறேன்.  

அவர் நம்மீது தன் பார்வையை நிலைநிறுத்துகையில் கண்ணாடி போலத் தெரியும் கடிகாரத்தின் உள்பாகங்களை அவர் பார்ப்பது போலத் தோன்றும், அதே சமயம் அவரிடமிருந்து கருணையின் மெல்லிய சக்திவாய்ந்த கதிர்கள் ஒரே சீராக நம் மீது படருவதும் தெரியும்.

ஆன்மீக சக்தி மற்றும் ஞானத்தின் ஊற்றுக்கண் மஹரிஷி. அமைதியை படரச்செய்பவர். தன்னைக் காண வந்த அனைவரு தங்களுக்குள் இறைத்தன்மை மெல்லப் படருவதை உணர்ந்திருக்கின்றனர். இத்தகையவர்கள் தங்களுக்கேயான தனித்துவமான நிலையில் இருப்பவர்கள். மஹரிஷி வெகு குறைவாகவே பேசுவார். அப்படிப் பேசுகையில் வார்த்தைகள் மெல்ல, ஆனால் ஆழமான தாக்கத்தை உருவாக்கும் வகையில் வெளிவரும். ஆனால் அவருடைய மெளனம் அவர் பேச்சை விட மிக வலியது. அவர் திருமுடியில் தென்படும் மெல்ல அதிர்வுகள் உபநிஷத சாரம் போல – இதுவல்ல, இதுவல்ல.

முழுமையான பற்றின்மை, வலியோ மகிழ்ச்சியோ என்ற வித்தியாசமில்லாமை, தீர்க்கமான துறவு, நிஜமான சம பாவம், இவை இந்திய ரிஷிகளின் குறிப்பிடத்தக்க அம்சங்கள். ஸ்ரீ ரமண மஹரிஷி இத்தகைய மஹான்களின் வழி வந்தவராவார்.

மஹரிஷியின் திருமுன் இருப்பதே நம் ஆன்மாவின் எழுச்சிக்கான உன்னத அனுபவம். அவரிடமிருந்து எப்போதாவது வரும் சில சொற்கள் மிக அரிய வரப்பிரசாதம்; அவரின் கருணைக்குப் பாத்திரமாதல் என்பது பொக்கிஷம் கிடைத்தற்கு ஒப்பாகும்.

11 – எலெனோர் பாவுலின் நொயி

எலெனோர் பாவுலின் நொயி கலிஃபோர்னியாவிலிருந்து 1940களில் ஆஸ்ரமத்திற்கு இருமுறை வருகை தந்து சுமார் பத்து மாதங்கள் தங்கியிருந்தவர்.

ஹாலுக்குள் என்னை அழைத்துச் செல்கையில் என் மனமானது எதிர்பார்ப்புகளினால் விம்மி, துள்ளிக் கொண்டிருந்தது. மஹரிஷியின் இருப்பினால், அவருடைய புனிதத்தினால் அவ்விடமே மூழ்கியிருந்ததை உள் நுழைகையில் உணர்ந்தேன். அவர் திருமுன் தெய்வீகம் உயிர்த்து இருப்பதைக் காண முடிந்தது. அவர் புன்னகைத்த போது சுவர்க்கத்தின் கதவுகள் படீரெனத் திறந்தது போல இருந்தது. அப்படி ஒரு தெய்வீக ஒளியை படரச் செய்யும் விழிகளை நான் கண்டதேயில்லை – ஒளிரும் நட்சத்திரங்கள் போல! அன்பும் கனிவும் மிகுந்த அப்பார்வை ஒரு ஆசிர்வாதமாய் என் இதயத்திற்குள் நேராக சென்றது. நான் உடனடியாக அவர்பால் ஈர்க்கப்பட்டேன். அவர்முன் ஒருவருக்கு அப்படியொரு ஆழமான, உயர்வடையச் செய்யும் பாதிப்பு ஏற்படுகிறது, அவருடைய தெய்வீகத்தன்மையும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

அவருக்குப் பேச வேண்டிய அவசியமே இருக்கவில்லை, அன்பு கலந்த மெளனம், ஞான ஒளி வார்த்தையால் விவரிப்பதை விட வெகு வலிமையானது. இவர் போல மற்றொருவர் இப்பூமியில் தற்போது இருப்பதாய் நான் நினைக்கவில்லை. நான் மஹரிஷியின் கனிவான முகத்தையும் கருணையும் அன்பும் பொழியும் கண்களையும் கண்ட நொடி என் ஆன்மா கிளர்ந்தெழுந்தது. அவர் என் இதயத்தை நோக்கிய போது எனக்கு அவர் எவ்வளவு தேவை என்பது அவருக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருக்கும். அவரைக் காண வரும் அனைவரும் ஆசிர்வதிக்கப் பட்டவர்கள். அவரிடமிருந்து கருணை அனைவருக்கும் படருகிறது.

நான் நன்கு தூங்கி ஆண்டுகளாகிறது, இதற்காக மருந்துகளும் எடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அது பற்றி மஹரிஷியிடம் நான் ப்ரஸ்தாபிக்கவில்லை. இதில் ஆச்சரியப்படத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால் அன்றைய இரவும் அதற்குப் பிறகும் எந்த மருந்து உதவியும் இன்றி நான் மிக நன்றாக தூங்கினேன். மருந்துகளுக்கெல்லாம் மருந்தான இறைவனின் கருணை என்ற மருந்தை நான் அடைந்தேன். மறுநாள் காலையில் மிகவும் புத்துணர்ச்சியுடன் ஏதோ புதிதாக பிறந்தது போல எழுந்தேன். சற்றைக்கெல்லாம் மதிய நேரம் கதவருகில் நின்று கொண்டிருக்கும்போது மகரிஷி திருமலைக்கு செல்லும் வழியில் நின்று எனக்கு “நல்ல அமைதி கிடைத்ததா” என்று கேட்டார். அந்த அன்பும் கனிவும் ஏதோ நான் என் சொந்த இடத்திற்கே வந்தது போல தோன்றியது மகரிஷி என்னைப் பார்த்து புன்னகை புரிந்த போது என் மகிழ்ச்சிக்கு எல்லையே இல்லை.

அமெரிக்காவை விட்டு வருகையில் நான் அமைதிக்காக மிகவும் ஏங்கினேன் ஆனால் இங்கே பகவானுடைய பாதத்தில் அமைதி, சந்தோஷம் அனைத்தும் மாலையிட்டு என்னை வரவேற்றன. பகவான் என்னைக் அமைதி என்னும் சொர்க்கத்திற்கு இட்டுச் சென்றதை நான் அறிந்தேன். நான் அவருடைய பாதத்தில் அனுபவித்த அமைதி மற்றும் சந்தோஷம் என்பதை வெறும் வார்த்தைகளால் அளவிட முடியாது. அதை அனுபவித்துத்தான் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இங்கே ஒருவருக்கு உண்மையிலேயே பரத்துவம் என்பதன் அனுபவம் ஏற்படத்தான் செய்கிறது. நான் பகவான் ரமண மகரிஷியின் திருப்பாதத்தில் அமர்ந்திருந்த நேரங்கள் என் வாழ்வின் மிக ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட அனுபவமாகும்.

இந்த ஆசிரமம் மிகப் பழமையானதாக இருந்தாலும் அந்த பழமையில் அதனுடைய பொலிவு இருக்கிறது. இது உண்மையிலேயே புனிதமான இடம். காற்றில் பகவானுடைய அன்பு மற்றும் அமைதி படர்ந்திருக்கிறது. குறிப்பாக பௌர்ணமி நாட்களில் திருமலையை சுற்றி வருவது மிகவும் உன்னதமாக இருக்கிறது. இரவின் இந்த ஆழ்ந்த அமைதியில் இங்கு ஒருவரால் கடவுளுடைய குரலை கேட்க முடியும்.

நான் தயக்கத்துடன் அங்கிருந்து கிளம்ப ஆயத்தங்களைச் செய்யத் தொடங்கி இருந்தேன். இந்த இடத்தை மிகவும் நேசிக்கத் தொடங்கியிருந்தேன், எனவே கடைசி நாட்களில் மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது. பகவான் “நீ எங்கு போனாலும் நான் உன்னுடன் இருப்பேன்” என்றார். இதோ அந்த நாளும் வந்துவிட்டது, என்னால் அழுகையை நிறுத்தவே முடியவில்லை. மதிய நேரத்தில் பகவானுக்கு முன் அமர்ந்திருக்கும் போது அவர் என்னை பார்த்து புன்னகைத்து “இவள் நாள் முழுவதும் அழுது கொண்டு இருக்கிறாள். அவளுக்கு என்னை விட்டு செல்வதற்கு விருப்பமே இல்லை” என்றார். பின்னர் நான் அவரிடம் சென்று அவருடைய ஆசீர்வாதத்தை பெற விரும்பினேன். அவரை பிரிந்து செல்வது என்பது என்னால் தாங்கவே முடியாததாயிருந்தது. கண்களில் நீர் வழிய பகவானுக்கு நமஸ்காரம் செய்தேன். அவர்தான் என்னுடைய தகப்பனார், தாயார், கடவுள் எல்லாமே. நான் அவருடைய குழந்தையாக என்றும் இருக்க வேண்டும். நான் என்ன செய்தாலும் அது அவருடைய பெயராலேயே இருக்க வேண்டும்.

இவர் மகரிஷியின் மகாசமாதிக்கு பிறகு பின்வரும் சொற்களை எழுதினார்.

ஒரு மெழுகுவர்த்தி சூரியனுக்கு என்ன அஞ்சலி செலுத்த முடியும்? நாம் என்ன புரிந்து கொண்டிருக்கிறோம், அதைக்கூட பேசுவதற்கு நம்மால் முடியவில்லை. அங்கு தங்கியிருந்த நாட்களில் அனுபவித்த அளவு கடந்த அன்பையும் மென்மையையும் வார்த்தைகளால் விவரித்து சொல்ல முடியாது.ஒரு தாய் தன் குழந்தையை தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு இருப்பது போல அவர் எங்களிடம் அன்பு செலுத்தி கொண்டிருந்தார். பகவான் தன் உடம்பை தன்னிலிருந்து வேறான ஒன்றாக கருதுவதை கண்டபோது சிலுவையில் அறையப்படுவதற்கு முன்னிருந்த இயேசு கிறிஸ்துவை நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அவருடைய உடல் பலவீனம் அடைய அவருடைய முகம் மிகப்பொலிவுடன் விளங்க ஆரம்பித்தது அவருடைய கண்கள் இரண்டு நட்சத்திரங்களைப் போல ஜொலித்தன. தன்னிலே தான் மூழ்கியிருந்தார். மகாசமாதிக்கு சில நாட்களுக்கு முன்னால் அவர் சொன்னது, “இவர்கள் நான் இறக்க போகிறேன் என்கிறார்கள் ஆனால் நான் முன்பிருந்ததை விடவும் மிகவும் உயிர்ப்புடன் இருப்பேன்.” அவர் இப்பொழுது எங்கும் வியாபித்திருக்கிறார்.

ஜூரிக் (Zurich), ஜெர்மனியின் மிகப் பிரபலமான உளவியல் நிபுணர் டாக்டர். சி. ஜி. ஜங் சொன்னது: “மனிதனையும் உலகையும் விடுதலை செய்யும் இந்தியாவையே நாம் ஸ்ரீரமண மகரிஷியின் வாழ்க்கையிலும் போதனைகளையும் காண்கிறோம், ஆயிரமாயிரமாண்டுகளின் மந்திர உச்சாடனம் அது.”

*

Face to face with Sri Ramana Maharishi – 10

Justice N. Chandrasekhara Aiyar was High Court Judge at Madras. I paid my homage to the sage only twice, and was struck by his large luminous eyes, through which the very soul peeps into us, as it were. When he fixes his keen gaze on us, it looks as though he is seeing the inner clockwork of a mechanism in a transparent case; and you get the feeling that a mild current of grace is flowing into you from him.

He is a veritable storehouse of spiritual energy and wisdom. He radiates shanti or Peace, and those who come into contact with him feel a subtle, pervasive and godly influence greatly spreading over them. Such men belong to a superlative category of their own. He speaks very little, but when he does speak his words roll out slowly, with deliberate and telling effect. His silence is however more eloquent than his speech. The tremor of his head is suggestive of the famous Upanishadic teaching – not this, not this.

Perfect detachment, indifference to pain and pleasure, absolute renunciation, true mental equipoise are hallmarks of the Indian rishis. Sri Ramana belongs to this great hierarchy of Seers.

To be in his presence is by itself a stirring experience in the elevation of the soul; to receive a few words of counsel from him is a rare blessing; to be the recipient of his benediction is to be assured of a special fortune.

11 Eleanor Pauline Noye of California visited the Ashram twice in 1940 and stayed for about ten months.

My heart throbbed with expectation as I was taken to the hall. As I entered, I felt the atmosphere filled with Sri Bhagavan’s Purity and Blessedness. One feels a breath of the Divine in the Sage’s presence. When He smiled it was as though the gates of Heaven were thrown open. I have never seen eyes more alight with Divine Illumination – they shine like stars. His look of Love and Compassion was a benediction that went straight to my heart. I was immediately drawn to Him. One feels such an uplifting influence in His saintly presence and cannot help but sense His extraordinary
spirituality.

It is not necessary for Him to talk, His silent influence of love and light is more potent than words could ever be. I do not think there is another like Him on earth today. To see Him is to love Him. As I looked upon Sri Bhagavan’s serene face and into His eyes which beamed with mercy, my soul was stirred. He knew how much I needed Him, while He looked straight into my heart. Everyone who comes to Him is blessed; the inner peace which is His is radiated to all.

I had not slept well for years, although I had been taking medicine. I said nothing to Sri Bhagavan about this. The amazing thing was that I slept soundly the first night and thereafter without taking any medicine. I received ‘the Medicine of all medicines’, the unfailing grace of the Lord. I arose next morning, feeling refreshed, as though I were born anew. Soon after, as I was standing by the gate one afternoon, Sri Bhagavan
stopped while on His way to the hill and asked me, “If I had more peace.” His loving solicitude made me feel quite at home; and when He smiled my joy knew no bounds.

When I left America, I longed for peace. Here at the feet of the Lord of Love, peace and happiness garlanded me and enriched my being. I know that Bhagavan led me to this heaven of rest. Mere words can never express the peace and joy felt in His Presence; it must be experienced. There one truly has a glimpse of the Eternal. The most Blessed experience of my life was my stay at the feet of Bhagavan Sri Ramana Maharshi.

The Ashram is so primitive, but therein lies its charm. It is truly the Holy-land. The air is permeated with His peace and love. On full moon night it is especially inspiring to go round the hill. In this deep silence and quietude one readily hears the voice of God.

I reluctantly made plans to leave the place. I had grown to love it and was very sad during those last days. Sri Bhagavan said, “I will always be with you, wherever you go.”
When the last day arrived, I could not stop crying. In the afternoon when I sat before Sri Bhagavan He smiled and said, “She has been crying all day; she does not want to leave me!” Later I went to Him for His blessings. The pain of parting was almost more than I could bear; with tears in my eyes I knelt with deepest reverence and devotion before my beloved Master. May He always be my Father, Mother and God; and may I always be His child, and whatever I do, may it be in His name.

She wrote the following after the Maharshi’s mahanirvana:
What tribute can a candle pay to the sun? What we best conceive, we fail to speak. Words cannot express the infinite love and tenderness we experienced during those days beside him. He seemed to clasp us to his bosom as a mother clasps her child. As we beheld his utter submission, one could not help but think of Lord Jesus before the crucifixion. Sri Bhagavan treated his body as something apart from him. As the body grew weaker his face became more radiant, his eyes shone like two stars.

He was ever abiding in the Self. A few days before he passed away, he remarked, “They say I am dying, but I shall be more alive than before.” Now he is all pervading.

Internationally renowned psychologist Dr. C.G. Jung of Zurich has said, “What we find in the life and teachings of Sri Ramana is the purest of India with its breadth of world liberated and liberating humanity, it is a chant of the millenniums.”

~ to be continued…!

Face to face with Sri Ramana Maharishi – 9 – Sanjiva Rao

இதன் தமிழ் பதிப்பை இங்கே காணவும்.

9

B. Sanjiva Rao, B.A. (Cantab.), belonged to the pre-Independence Indian Educational Service.

Bhagavan Sri Ramana Maharshi is a strange figure – one of the strangest and yet one of the most fascinating and striking personalities of all times. As a matter of fact he belongs not to any age, but to all ages, not to time but to eternity.

The Maharshi has renounced as valueless all that the modern world values most. He has no use for money; he is no
respecter of rank and position. His detachment is as complete as it is perfect. Nothing seems to possess the power to disturb his superpoise, his marvellous tranquility and peace. Tragedy does not move him in a personal way. Pilgrims who come to witness the yearly festival of lighting of the Beacon on the top of the Hill and worship it as the symbol of Siva, instinctively recognise the presence of that same power in the Sage and give to him the same worship.

There is little doubt that an ageless Wisdom, as old as the Heart of the Hill shines through those wonderful eyes which look with such perfect tranquility and yet such deep compassion upon the suffering world. The Maharshi is a living proof of the ancient advaitic thought. He demonstrates the reality of Self-transcendence. He states that the
Ego-less state is the natural, the real state, that the Ego-state is the unnatural and the false state. In the Ego-less condition, the true ‘I’ stands apart from the apparent reaction of the mind. The Sage watches the movements of the mind with the same objective detachment and impartiality as the scientific investigator of a physical phenomenon. The immediate effect of such self-scrutiny is quietening and stilling of the mind. The Maharshi represents a very perfect instance of the Ego-less state. He speaks little and only when he finds it necessary to do so. Silence is to him the most powerful expression of Being, which speech only hinders.

He uses the Power of this Silence in a most effective fashion. When any visitor presents him with a problem for solution, he vouchsafes no answer but retires in the depths of his own being. He becomes the embodiment of the very essence of Silence, and in that tranquil quietness, the visitor finds his mind becoming still under an
overpowering radiation from the sage. In that stillness, the problem dissolves and the visitor leaves the august presence marvelling what mysterious power has come to his aid. The Ego is the atom of the psychic world. If the disintegration of the atom has given us so much power, what may not be accomplished by the annihilation of this ego-self? The Sage of Tiruvannamalai can answer this question. He himself is the living answer.

~ to be continued…!

ரமண மஹரிஷியுடன் நேருக்கு நேர் – 9 – சஞ்சீவ ராவ்

Read the English version here.

9
பி. சஞ்சீவ ராவ், பி.ஏ (Cantab.) சுதந்திரத்திற்கு முந்தைய இந்தியாவின் கல்வித் துறையில் இருந்தவர்

பகவான் ஸ்ரீ ரமண மஹரிஷி ஒரு வினோதமானவர் – மிக மிக வினோதமானவருள் ஒருவராய் இருப்பினும் எக்காலத்திலும் அளப்பரிய ஆச்சர்யத்தைத் தருபவர்களுள் ஒருவர். பார்க்கப் போனால் அவர் எந்தக் காலத்துக்கும் குறிப்பிட்டுச் சொல்லும்படியாக விளங்குபவரல்ல, அனாதிக்கு ஒப்பானவர், எக்காலத்திற்கும் ஏற்றவர்.

மஹரிஷி இவ்வுலகம் எதையெல்லாம் விலை மதிக்க முடியா உயர்ந்தது என்று கருதுகிறதோ அதையெல்லாம் விலையற்றது என்று ஒதுக்கி விட்டவர். பணத்தினால் அவருக்கு ஒரு பயனுமில்லை. பதவி, சமுதாய அந்தஸ்து இதையெல்லாம் கண்டு கொள்பவரல்ல அவர். அவருடைய பற்றற்ற நிலை பூர்ணமானது, மிக உன்னதமானது. அவருடைய தெய்வீக அமைதியை குலைக்கும் சக்தி எதற்கும் இருப்பதாய் தெரியவில்லை. சோகம் என்பது அவரைத் தனிப்பட்ட முறையில் பாதிப்பதில்லை. ஆண்டுதோறும் கார்த்திகை மாதம் அண்ணாமலை கார்த்திகை தீபம் ஏற்ற வரும் அடியார்கள் அண்ணாமலையை அந்த ஆதிசிவனாகவே வழிபடுவது வழக்கம். அவர்கள் அதே ஆதிசிவனின், அண்ணாமலையின் சக்தி மஹரிஷியிடம் இருப்பது கண்டு அண்ணாமலைக்கு, ஆதிசிவனுக்குத் தரும் அதே மரியாதை, பக்தியை அவருக்குத் தருகிறார்கள். அம்மலையின் இதயக்குன்றுக்கு ஈடான காலத்தால் ஒப்பிட முடியா ஞானம் அக்கண்களில் ஒளிவீசுகிறது, அதில் ஈடு இணையற்ற பேரமைதியும் அதே சமயம் உலகம் அனுபவிக்கும் துன்பங்களைக் கண்டு கருணையும் ஒருசேரக் காணக்கிடைக்கிறது.

புராதனமான அத்வைதக் கொள்கைக்கு மஹரிஷியே ஒரு வாழும் உதாரணம். தன்னைக் கடந்த நிலை என்பதின் உண்மையை அவர் கண்முன்னே நிரூபித்துக் காட்டுகிறார். தான் கடந்த நிலையே உண்மையான நிலை, இயற்கையான நிலை என்றும் தான் என்ற நிலை பொய்யான, செயற்கையான ஒன்று என்றும் கூறுகிறார். தான் கடந்த நிலையில் இருக்கையில் ‘நான்’ என்பது மனதின் வெளிப்பாடாக இல்லாமல் தனித்து தானேயாய் நிற்கிறது. மனதின் அசைவுகளை மஹரிஷி ஒரு அறிவியலாளர் எப்படி ஒரு ஆராய்ச்சியில் பாரபட்சமன்றி கவனிப்பாரோ அதே போல கவனிக்கிறார். அத்தகைய தனித்த பார்வை மனதை உடனேயே அமைதிபடுத்தி, நிலைநிறுத்தவும் செய்து விடுகிறது.

தான் என்ற நிலை கடந்த நிலையை மஹரிஷி மிக கச்சிதமாக நிறுவுகிறார். பேச வேண்டும் என்ற அவசியம் ஏற்பட்டாலொழிய பேசுவதில்லை, அதுவும் வெகு குறைவாகவே. மெளனம் என்பது அவர் வரையில் இருத்தலின் மிக சக்தி வாய்ந்த வெளிப்பாடு, அதில் பேச்சு என்பது ஒரு தடையே. மெளனம் என்பதின் சக்தியை வெகு கச்சிதமான முறையில் வெளிப்படுத்துகிறார். வருபவர்களில் யாராவது ஒரு பிரச்சினையைக் கூறி உபாயம் தேடுகையில் அவருக்கு பதிலேதும் அளிக்காமல், பேசாமல் ‘தான்’ என்ற இயற்கை நிலையில் அமர்ந்து விடுகிறார் மஹரிஷி. மெளனம் என்பதன் முழு தாத்பரியமாகவே தான் ஆகி விடுகையில் வந்தவர் தன்னுடைய மனமும் மஹரிஷியிடமிருந்து வெளிவரும் சக்தியில் உள்ளடங்கி அமைதியில் ஊறி, தன்னுடைய பிரச்சினைக்கு ஒரு வழியைத் தானே கண்டு கொள்கிறார். ஒரு வார்த்தை கூட பேசத் தேவையில்லாமல் தன் கவலை தீர்ந்து எந்த மாய சக்தி தன்னுடைய உதவிக்கு வந்தது என்று வியந்த வண்ணம் விடைபெறுகிறார்.

ஸ்தூல உலகின் அணு தான் என்பது. இப்படி தான் என்பதில் இருந்து விலகி இருத்தல் இவ்வளவு சக்தி தருமானால், அந்த தான் என்பதே இல்லாமலிருந்தால்?! அண்ணாமலை வாழும் மஹரிஷி இதற்கு பதில் தருவார்.
அண்ணாமலை வாழும் மஹரிஷி இதற்கு பதிலுமாவார்!