The half baked story of Bhasmasura

To read this story in Tamil, please click here.

We all know the story of Bhasmasura. He prays to Lord Shiva and obtains a boon whereby whomever’s head he touches shall become bhasma, or ash. Lord Shiva grants the boon happily and the asura wants to test the boon, on the Lord Shiva himself, making him run away. Then Lord Vishnu appears as Mohini to mislead the asura towards self-demolition. But the logic in this story seems very weak and hilarious, hence qualifying for such a title above.

Courtesy: MySchool.in.com

The logic so weak:

It is said that Lord Shiva is easily pleased (Ashutoshi) and he is called as Bholenath, bhola meaning innocent or child-like. A person who dropped Bhilwa leaves on the lingam from a tree top so as to keep himself awake and from falling down on a Shiva Rathri day is blessed to be in Shiva Loka. The rat which unknowingly caused the lamp in a Shiva temple to brightness with its tail became the great Maha Bali. Kannappa brought him meat which is chewed by himself to ensure good taste and he poured the abhisheka theertha from his very mouth and the Lord accepted it whole heartedly as he just wants pure devotion. While it is said, being innocent is not being naïve.

It is said that Lord Shiva does not see pros and cons when granting boons, and that he suffers sometimes because of this. While this noble thought raised in few great minds, let us look in to the logical part of the story.

Who doesn’t have fear or hesitation?
Children
Those who are in power and position, generally
Those who does not care about anything, Muni’s, Rishi’s, Siddhas and elders with wisdom

But for the Lord who possess all the attributes and for the One Supreme, what are pros and cons and why to be checked? In fact it is the Asura who must have checked the cons. Shiva grants boons then and there, no conditions apply. When Bhageeratha prayed to Ganga and Brahma, they put forth conditions, valid of course, but the moment he prayed to Shiva, there He was, with his matted hair spread, ready to bear Ganga’s full might when she descends.

Now, here’s the logic.

The boon – those who are touched by Bhasmasura on their head will become just that, Bhasma or ash.

The left out logic – here this is a offensive boon and nothing is in there as a defense, to protect the Asura unlike Hiranyakasipu, who put so many complexities in his boon:

I shouldn’t get killed in a day, or night, inside the house or outside, by a man or a woman, weapon made of living or a non-living thing and so on. Lord Narasimha offered him a customized killing plan and killed him by satisfying all his needs. Our Bhasmasura probably didn’t have time to think all these, so he goes for a straight offensive boon. Touch and gone! poof. For the Lord who burnt the Kama with a mere look, this must have been a great sport of joy and he must have controlled his laughter while granting him the boon.

Had the asura thought for a while, (or the story-teller who drafted this), he must have asked the easily-pleased Lord as to what sort of potential disasters are there in this boon. He then must have explained him with compassion on the SPOF (single point of failure) and that there is No One who can stop Him from burning the asura, with one third of his third eye opened. But they didn’t have time and so it all started ‘Swami, I want to test your boon, can I?” etc.

But on the other hand, for the sake of assuming this story as real, there could be but just one possibility and it is this. We play with children asking them to catch hold of us and we pretend to run away, and then get caught, to make the child happy. Lord Parameshwara must have played this enchanting game with the asura and that is the only way this half-baked story gets qualified to. GnanaBoomi.com humbly thinks that this is a cooked up story.

பஸ்மாசுரனின் புஸ்வாணக் கதை

இக்கதையை ஆங்கிலத்தில் இங்கே படிக்கலாம்.
 
இக்கதையை ஏற்கனவே எழுதி பதிப்பித்திருந்தோம். ஆனால் தொழில்நுட்பக் காரணத்தால் பதிப்பித்தது தொலைந்து விட்டது. எனவே மறுபடியும்
 
தலைப்பைப் பார்த்தால் ஏதோ மாதிரி இருக்கிறதல்லவா? மேலே படியுங்கள்,  இத்தலைப்பை வைத்தற்கான காரணம் புரியும்.
 
முதலில் கதை:
பஸ்மாசுரன் தவம் செய்கிறான் சிவபெருமானை வேண்டி. நீண்ட, அரிய தவத்தினால் பரம்பொருள் மிக மகிழ்ந்து அவன் முன் வந்து என்ன வரம் வேண்டுமுனக்கு எனக் கேட்கிறார். அவனும் தான் யார் தலையில் கை வைத்தாலும் அவர் பஸ்பமாக வேண்டும் என்கிறான். சிவபெருமான் வரமளித்து விடுகிறார். உடனே அசுரன், ஸ்வாமி இவ்வரத்தை சோதித்துப் பார்க்க விரும்புகிறேன், உங்கள் தலையில் கை வைத்துஎன்கிறானாம். உடனே சிவன் ஓடி விடுகிறாராம். பின் மோஹினி வந்து அசுரனை மயக்கி அவனை அவன் தலையிலேயே கை வைக்க வைத்து அழித்து விடுகிறாராம். இது கதை, ஆம். வெறும் கதை தான். ஏன் என்று பார்க்கலாம்.
 
Image Courtesy: MySchool.in.com
 
 
உண்மையும் உட்டாலக்கடியும்:
பரமேஸ்வரன் ப்ரோஸ் கான்ஸ்எல்லாம் பார்ப்பவரில்லையாம், உடனே வரமளித்து விடுவாராம்.  பின் அவஸ்தை படுவாராம். இது ஒரு சாராரின் திவ்யமான மூளைகளில் உதித்த கருத்து. இது ஒரு புறமிருக்க, இதில் உண்மை என்ன உட்டாலக்கடி என்ன என்றால், பரமேஸ்வரன் ஆஷுதோஷி (the one who is easily pleased) என்றழைக்கப் படுபவர். அதாவது மிக எளிதாக இரங்கி விடுபவர். அதனாலேயே அவருக்கு போலேநாத் என்ற பெயரும் உண்டு, அதாவது போலா (bhola) என்றால் innocent அல்லது குழந்தையைப் போன்ற என்று பொருள். Innocent God என்று ஒருவாராக சொல்வார்கள். எனவே இவரை மகிழ்விப்பது சுலபம். ராத்திரி ஒரு மரத்தில் ஏறி இலையைப் பறித்துக் கீழே போட்டவனுக்கு சிவ சாயுஜ்ய பதவி, திரியை தூண்டிய எலி பலி (மஹாபலி) ஆனது. கண்ணப்பர் மிகப் புனிதமான பக்தியுடன் கொணர்ந்த எச்சில் படுத்திய உணவை கண்ணப்பாஎன்று உளமார ஏற்றார். எனவே நாம் எதைக் கொண்டு பூஜித்தாலும் (கல்லை வைத்து அர்ச்சித்தவர் உண்டு!) உண்மையான பக்தி ஒன்றையே எதிர்பார்ப்பவர் அவர். இது பரமேஸ்வரனின் கருணை. ஆனால் அதே சமயம் குழந்தைத்தனம் அறியாத்தனம் என்று எப்படி ஆகும்? Innocent, but not naive என்று சொல்வார்கள். யாருக்கு பயமோ தயக்கமோ இருக்காது?
  • பெரிய பதவியில் அதிகாரத்திலிருப்பவர்களுக்கு பொதுவாக,
  • எதையும் பற்றிக் கவலைப் படாத ஞானிகள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், பெரியவர்கள்
  • குழந்தைகள்
                            இவர்களுக்குத் தான்.
 
ஆனால் இது யாவையுமே கொண்ட இறைவனுக்கு எதுக்காக ப்ரோஸும் கான்ஸும் பார்க்க வேண்டும்? பார்க்கப் போனால் அந்த அசுரன் பார்த்திருக்க வேண்டும் கான்ஸை. யாதுமே தாமாகியிருத்தலில், ப்ரோஸ் என்ன கான்ஸ் என்ன பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது? அதனால் தான் டக்கென்று வரமளித்து விடுகிறார். பகீரதன் கங்கை, பிரம்மா எல்லோரையும் குறித்து தவமிருக்கையில் அவர்கள் எல்லோரும் கண்டிஷன் போடுகிறார்கள், ஆனால் சிவனை வேண்டிய மறுநொடி, “வரச்சொல் கங்கையை, நான் தாங்குகிறேன் அவளைஎன்று செஞ்சடை விரித்துத் தயாராகி விடுகிறார். 
 
இந்தக் குழந்தைத் தனமான இயல்பை இஷ்டத்துக்குத் திரித்துப் பண்ணிய கதை தான் பஸ்மாசுரனின் கதை என்பது எம் தாழ்மையான கருத்து.  இனி லாஜிக் மற்றும் காமன்சென்ஸ் பிரகாரம் பார்க்கலாம். முக்கியமாக அசுரனின் பக்கமாக முதலில் யோசிப்போம் லாஜிக்கை, பாவம்.
 
வரம்: யார் தலையில் கை வைத்தாலும் அவர் பஸ்பமாக வேண்டும்,  exception இல்லாமல்.
 
அசுர புத்திக்குத் தெரியாதது, மற்றும் இப்புஸ்வாணக் கதையைப் புனைந்தவர் யோசிக்காமல் விட்டது:
இவன் கேட்ட வரம் அடுத்தவரை இம்சிப்பது, ஆனால் தன்னைக் காத்துக் கொள்வதற்கு இதில் ஒன்றுமில்லை, உதாரணத்திற்கு இரண்யகசிபு கேட்டாற் போல என்னை இதால் கொல்ல முடியக் கூடாது, காலையில் கூடாது, இரவு ஆகாது, வீட்டுக்குள்ளே நோ நோ, வெளியில் வைத்துக் கொன்றால் ஆட்டத்திற்கு சேப்பு கிடையாது, ஆயுதம் வேண்டாம், இப்படிப் பலப் பல கண்டிஷன் போட்டுமே நாராயண நரசிம்ஹர் அதை எல்லாம் தவிடு பொடி ஆக்கி customized ஆக அவனை வதம் செய்து விடுகிறார். நம் பஸ்மாசுரனோ பாவம் இதையெல்லாம் யோசிக்கவே இல்லை. நேரடியாக அஃபென்ஸ் வரம் கேட்கிறான். டிஃபென்ஸுக்கு ஒன்றுமே இல்லை. ஒரு பார்வையால் மன்மதனை எரித்தவருக்கு இது பெரும் விளையாட்டாக இருந்திருக்க வேண்டும், சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு அவனைப் பரிதாபமாகப் பார்த்துத் தான் இவ்வரத்தை அளித்திருக்க வேண்டும் அவர்.
 
சாத்தியக்கூறுகள்:
இறைவன் வரமளித்து விட்டார். இவன் யோசிக்க வேண்டாமோ, உடனே கையை வைக்கிறேன் என்கிறான். சிவன் சொல்லியிருப்பார் அப்பா குழந்தே, உன் வரத்திலுள்ள லூப் ஹோல் இது தான்‘, இது ஒரு பொடன்ஷியல் SPOF (Single Point of Failure). நான் நெற்றிக் கண்ணை ஒரு கால் பாகம் திறந்தாலே நீ பஸ்பமாகி விடுவாய். அதனால் இந்த விளையாட்டு தேவை தானா யோசித்துக் கொள்என்று கருணை கூர்ந்து சொல்லியிருப்பார். ஆனால் கதாசிரியருக்கு அவசரம், அசுரனுக்கும் அதனால் அவசரம், கை வைக்கக் கிளம்பி விட்டார்கள்.
 
ஒரு வேளை இக்கதை உண்மை என்று வைத்துக் கொண்டால், அது இவ்வாறாக இருந்திருக்க வேண்டும். நாம் சொல்வோமில்லையா குழந்தைகளிடம் நான் ரெடின்னு சொன்ன உடனே நீ என்னைப் பிடிக்க வறியா?” – இப்படி சொல்லி விட்டு ஓடி, போக்கு காட்டிப் பின் அதனிடம் அகப்பட்டுக் கொண்டாற்போல ஒரு பாசாங்கு செய்து அதை மகிழ்விப்போமே, அதைப் போல இந்த பஸ்மாசுரக் குழந்தையிடம் பரமேஸ்வரன் விளையாடியிருக்க வேண்டும்.
 
என்ன புரிகிறதா? ஏன் புஸ்வாணக் கதை என்று வைத்திருக்கிறதென்று, புஸ்வாணம் ஏதோ பெரிதாக நிலா வரைக்கும் போவது போல சத்தம் போடும், ஆனால் சில நொடிகளில் அமுங்கி அடங்கி விடும், அதைப் போல சென்சேஷனலாக ஒரு கதை, பரமேஸ்வரனே ஓடினாரா, ஏன் என்று கேட்போமில்லையா, அப்படி ஆரம்பித்து கொஞ்சம் லாஜிக் எல்லாம் பார்த்தால் புஸ்வாணமாகும் கதை தான் இது.
 
 

பக்தி மணம் – ஸ்ரீ பெரியதாசர்

தஞ்சையை ஆண்ட கடைசி சில மன்னர்களில் ஒருவன் மன்னார் நாயுடு (சரித்திர ரீதியில் ஏதோவொரு ஜமீந்தாராகவும் இருக்கலாமென்றிருக்கிறது). தெய்வ பக்தியுள்ளவனாயினும் கூடாதார் நட்பு கொண்டவனாயிருந்தான்.   அவனிடம் சேஷாசல செட்டியார் என்பவர் ஷராப் ஆக இருந்து வந்தார். அவர்தம் மகன் பெயர் பெரியசாமி. மிகுந்த தெய்வ பக்தியுள்ளவர். தாமரை இலைநீர் போல உலகவாழ்க்கையில் இருந்து வந்தார். அவருடைய தெய்வ பக்தியைக் கண்ட மக்கள் அவரை பெரியதாசர் என்று அழைக்கலாயினர். ஒரு நாள் அரசன் புலவர்களை நோக்கி  “இங்கிருந்து வைகுண்டம் எவ்வளவு தொலைவில் உள்ளது?” எனக் கேட்டான். அதற்கு அவர்கள் தங்களால் பதிலளிக்க இயலாதென்றும் பெரியதாசர் போன்ற மகானைக் கேட்டால் ஒருவேளை பதில் கிடைக்கலாம் என்றும் உரைத்தனர். உடனே அரசன் அவரை அழைப்பித்து தன்கேள்வியைக் கேட்கவும் அவர்  “எனக்கு வைகுண்டம் எங்கிருக்கிறதென்று தெரியாது. ஆனால் கஜேந்திரன் ஆதிமூலமேஎனக் கூவிய உடன் சங்குசக்ரதாரியாய் எம்பெருமான் வந்ததை வைத்துப் பார்க்கும் பொழுது வைகுண்டம் இங்கிருந்து கூப்பிடும் தொலைவில் தான் இருக்க வேண்டும்என்றார். அரசனுக்கும் இப்பதில் திருப்தியளிப்பதாய் இருந்தது. அவருக்குப் பலவாறாய் சிறப்புகள் செய்வித்தான். இப்படிப்பட்டவர் தன்னைப் புகழ்ந்து பாட வேண்டுமென்ற ஆசை அவன் மனதில் எழுந்தது. அவரைக் கேட்டாலோ நரசிம்ஹனைப்பாடும் வாயால் நரனைப் பாடுவதா?”என்று கூறிவிட்டார். அரசனின் கோபத்திற்கு தூபம் போடுவது போல சிலர்  “திருவுடை மன்னனைக் காணில் திருமாலைக் கண்டேனேஎன்று ஆழ்வார்கள் கூறியிருக்க இவனுக்கு எவ்வளவு திமிர்? என்று கூறவே அரசன் தண்டனைக்கான உத்தரவைப் பிறப்பித்தான். வீரர்களின் ஈட்டிகள் இவர்மீது பாய்ந்து கூர்மழுங்கி விழுந்தன. புலிக் கூண்டில் இட்டதும் புலி இவரைத் தொழுதது. நஞ்சிட்டனர். அடியவர்க்கு எதுவும் அமுதே என்றுஅதையும் அருந்தினார். யானைக்காலில் இடறச் செய்ய முயன்றனர். யானை இவரை சிம்மமாகக் கண்டு பயந்து ஒதுங்கியது. சூட்டுக்கோலால் சுடு போட்டனர். சீதோபவ ஹனூமத: என்று சீதம்மா முன்பு மாருதிக்குச் சொன்னாற் போல சூட்டுக்கோல்கள் குளிர்ந்து போயின. ஒன்றும் பலிக்காமல் போகவே கழுவில் இடுஎன்றான் அரசன். ஊர் மக்கள் அடியவருக்கா இந்தத் துன்பம் என்று வருந்திக் கண்ணீர் சொரிந்தனர். இவரோ நரசிம்ஹப் பெருமானையே தொழுது நின்றார்.

அரசவை.

மன்னன் இங்கு மிடுக்காய்அமர்ந்திருக்கிறான். திசை திறந்து அண்டங்கீறி சிரித்தது செங்கண் சீயம்என்று கம்பப் பெருமான் இரணியவதைப் படலத்தில் கூறியது போல இடியோசை போல ஓர் கர்ஜனை கேட்டது. கம்பீரமாய் அரசன் முன் தோன்றினார் நரசிம்மமூர்த்தி. பயத்தினால் நடுநடுங்கிய அரசன் குப்புற விழுந்து விட்டான். கையிலுள்ள சாட்டையினால் சுளீர்! சுளீர்!  என்று அவன் முதுகிலே அடிகள் விழுந்தன. அலறினான். நரசிம்மர்பெரியதாசனை அடித்தாயே! அவன் என்ன குற்றம் செய்தான், சொல்! சொல்!என்று மேலும் சாட்டையைச் சொடுக்கினார்.ஓடு! அவர் கால்களில் விழுந்து மன்னிப்புக் கேள்என்று மேலும் ஒரு அடி அடித்து மறைந்து போனார் நரசிம்ஹஸ்வாமி.

 
‘நிறுத்து அவர்கழுவிலேற்றலை!” என்று அலறிப் புடைத்துக் கொண்டு ஓடினான் அரசன் . பெரியதாசர் தம் பாதங்களில் சடாரென்று விழுந்து மன்னிக்கும்படி கதறினான். அவரோநீரே பாக்கியசாலி, எனக்குக் காட்சி தராத எம்பெருமான் நரசிம்ஹமூர்த்தி உனக்கு தரிசனமளித்துள்ளார், நீரே பாக்கியவான்என்று அரசனை வணங்க கொலைக்களமாகவிருந்த இடம் கோயில் போலானது. 

இதன் பிறகு ஸ்ரீ ரங்கநாதரே அந்தணனாக வந்து ஸ்ரீரங்கம் வரும்படி இவரை அழைக்க, இவரும் பூலோக வைகுண்டத்தை அடைந்து அரங்கன் சேவையில் அகமகிழ்ந்தார். ஆழ்வார்கள் பாடிய பாடல்களை அரங்கன் முன் பாடி பரவசமான இவரை ஓரிரவில் நரசிம்ஹ வடிவமாகவே வந்து எம்பெருமான் ஆட்கொண்டார்.                                    நன்றி – ஸ்ரீ மஹா பக்த விஜயம்

பால கங்காதர திலகர் நினைவு கூறும் சுவாமி விவேகானந்தர்

 
 
1892 ஆம் ஆண்டு, அதாவது சிகாகோவில் நடைபெற்ற உலகப் புகழ் பெற்ற சமயச் சொற்பொழிவுக்கு முன்னால், ஒரு சமயம் நான் பாம்பேயிலிருந்துபூனாவிற்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தேன். விக்டோரியாடெர்மினஸில் ஒரு சன்யாசி நானிருந்த ரயில் பெட்டிக்குள் நுழைந்தார். சில குஜராத்தி இளைஞர்கள் அவரைவழியனுப்ப வந்திருந்தனர். அவர்கள்  அந்த சன்யாசியை எனக்கு முறைப்படிஅறிமுகப்படுத்திய பின் பூனாவில் என் வீட்டில் தங்கியிருக்குமாறு அவரிடம் கேட்டுக்கொண்டனர். நாங்கள் பூனாவை அடைந்தோம். அந்த சன்யாசி என்னுடன் எட்டுஅல்லது பத்து நாட்கள் தங்கியிருந்த அவர் அடிக்கடி அத்வைதம் பற்றியும் வேதாந்தம்பற்றியும் பேசிக்கொண்டிருப்பார். சமூகத்தினருடன்கலந்து பழகுவதை அவர் தவிர்த்தார். அவரிடம்ஒரு சிறிதும் பணமிருக்கவில்லை. ஒருமான் தோல், ஒன்று அல்லது இரண்டு உடைகள், ஒரு கமண்டலம் – இவையே அவர் கொண்டிருந்தவை. பயணங்களின் போது யாராவது அவர்செல்லுமிடத்திற்கான பயணச்சீட்டை அளிப்பார்கள்.
 
ஸ்வாமிஜிஒரு முறை மஹாராஷ்ட்ரத்திலுள்ள பெண்கள் பர்தா முறையைப் பின்பற்றுவதில்லை என்பதில்மிகுந்த நம்பிக்கையைத் தெரிவித்தார். உயர் வகுப்பைச் சார்ந்த ஒரு சில மாதர்கள் முன்னாளைய புத்த பிட்சுக்கள் போலதங்கள் வாழ்க்கையை ஆன்மிகம், மதம்ஆகியனவற்றைப் பரப்புவதில் கழித்திருக்க வாய்ப்புண்டு. என்னைப் போலவே அவரும் ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை யாருக்கும் துறவை போதிக்கவில்லைஎன்றும் மாறாக செயலில் பற்றற்று, அதனால்விளையும் பலனில் ஆசையற்று செயல் மட்டுமே புரியுமாறு உந்துவதாய்த் தான் நம்பினார்.
 
நான் அப்போது ஹீராபாக்கிலுள்ள டெக்கான் க்ளப்பில் உறுப்பினராய் இருந்தேன். அவர்களுடைய  வழக்கமான வாராந்திரசந்திப்புகள் ஒன்றில் ஸ்வாமிஜியும் என்னுடன் கலந்து கொண்டார். அன்றைய மாலைப் பொழுதில் அமரர் காசிநாத் கோவிந்த் நாத் தத்துவம் பற்றி ஒருசிறந்த உரையாற்றினார். யாரும் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் ஸ்வாமிஜி எழுந்து அவர் பேசியதின் மற்றைய ஓர் பரிமாணத்தை வெகுதெளிவாகவும் மணிப் பிரவாள ஆங்கிலத்திலும் எடுத்துரைத்தார். அங்கிருந்த அனைவரும் ஸ்வாமிஜியின் ஆற்றலில் வெகுவாய் கவரப்பட்டனர். அவர் சீக்கிரமே பின் பூனாவைவிட்டுச் சென்று விட்டார்.
 
இரண்டு அல்லது மூன்றாண்டுகளுக்குப் பின் உலக சமய மாநாட்டிலும் பின்இங்கிலாந்து, அமெரிக்காவிலும் அதி மகத்தான வெற்றி பெற்றுஸ்வாமி விவேகானந்தர் தாய்நாடு திரும்பினார். ஒரு சிலசெய்தித்தாள்களில் அவரைக் கண்டு “இவர் என்னுடன்பூனாவில் தங்கிய அதே ஸ்வாமி தானோ?” என்று எண்ணிஅதை அவரிடமே கேட்டும் கல்கத்தா செல்லும் சமயம் பூனாவிற்கும் வருகை தருமாறும்வேண்டிக் கடிதமொன்று எழுதினேன். அதற்கு உணர்ச்சி பூர்வமான பதிலொன்றைஎழுதிய அவர் அந்த சன்யாசி தாமே என்றும் தற்போது பூனாவிற்கு வருகை தர இயலாமைக்குவருத்தமும் தெரிவித்திருந்தார். அந்தக்கடிதத்தைக் காணவில்லை. அது  கேசரி ப்ராசிக்யூஷனிற்குப் பிறகு (1897)  மற்றைய பொது மற்றும் தனிப்பட்ட பலவற்றுடன் அழிந்து போயிருக்கக் கூடும்.
 
இதற்குப்பிறகு ஒரு முறை கல்கத்தாவில் நடந்த காங்கிரஸ் கூட்டத்தில் பங்குபெறச் சென்றிருந்தசமயத்தில் சில நண்பர்களுடன் ராமகிருஷ்ண மிஷனின் பேலூர் மடத்திற்குச்சென்றிருந்தேன். எங்களை ஸ்வாமிஜிமிகுந்த வாஞ்சையுடன் வரவேற்றார். நாங்கள்தேநீர் அருந்தினோம். பேசிக்கொண்டிருக்கையில்ஸ்வாமிஜி நகைச்சுவையாக என்னை துறவறம் மேற்கொண்டு தன்னுடைய பணிகளை பெங்காலில்தொடருமாறும் தான் அதை மஹாராஷ்ட்ரத்தில் தொடருவாரென்றும் கூறி…”யாருக்கும் வெளி மாநிலங்களில்தங்களுக்குக் கிடைக்கும் செல்வாக்குத் தன் சொந்த மாநிலத்தில் கிடைப்பதில்லைஎன்றார்
 
~ நன்றி, வேதாந்த கேசரி, ஜனவரி 1934
From TheReminiscences of Swami Vivekananda
தமிழாக்கம் –  GnanaBoomi.com

லோகம்மாள்

சாதுக்களைக் கண்டு அவர்தம் வழிகாட்டலின் பேரில் சம்சாரக் கடலைக் கடக்கப் பேராவல் பூண்ட லோகம்மாள் இளவயதிலேயே விதவையானவர். தவத்தில் சிறந்த தன் மாமன் ஒருவரிடம் பஞ்சாக்ஷர மஹா மந்திர உபதேசம் பெற்று இரவும் பகலும் அதை ஆயிரக்கணக்கான முறை ஜபித்து அம்மந்திர பலத்தாலேயே தன் உடல் முழுதும் எரிவது போன்ற வெப்ப உணர்வு தோன்றும் அவருக்கு.

பகவான் ரமணரின் புகைப்படத்தை லோகம்மா திருமங்கலதிதிலுள்ள ஒரு உறவினர் வீட்டில் கண்டார். இந்தப் பெண்மணி திருவண்ணாமலைக்கு அடிக்கடி செல்லும் பழக்கமுள்ளவர். ஆனால் லோகம்மாளின் உறவினர் அவரை இவ்வம்மையாருடன் செல்ல அனுமதிக்கவில்லை.

தென்காசிக்கு ஒரு நண்பர் வீட்டிற்கு சென்றிருக்கையில் யாரோ ஸ்வாமி சமாதியானதைச் சொல்லக் கேட்டு லோகம்மா பீறிடும் ஒரு கேவலை வெளியிட்டுப் பின் அமைதியாகி விட்டார். பின் பகவான் தன் முன் கையில் கைத்தடியும் கமண்டலமும் ஏந்திக் காட்சி தந்ததைக் கூறினார். அந்தக் காட்சி எவ்வளவு தத்ரூபமாய், நிஜம் போல நிகழ்ந்ததென்றால் லோகம்மா சுவாமி சமாதியானார் என்ற சேதி சொன்னவரைப் பார்த்து “பகவான் ரமணர் நம் முன்னால் நின்று கொண்டிருக்கையில் எவ்வாறய்யா நீ கூறலாம் இப்படியெல்லாம்?” என்று கடிந்து கொண்டார். இந்தக் குழப்பம் பின்னாளில் தீர்ந்தது. சமாதியானது சேஷாத்ரி ஸ்வாமிகள், பகவான் ரமணரில்லை என்பது. இருப்பினும் லோகம்மாவிற்கு பகவானை நேரடியாக தரிசிக்கும் சமயம் அப்போது வாய்த்திருக்கவில்லை.

பின்னாளில் தன் குடும்பத்தில் சில பிரச்சினைகள் ஏற்பட்ட சமயத்தில் லோகம்மாள் ராமேஸ்வரத்திற்குப் பயணமானார். தன் கைம்பெண் வாழ்க்கையை இனித் தாள முடியாதென்று கடலில் பாய்ந்து உயிர்விடத் தீர்மானித்து, தன் முடிவை செயலாற்ற எத்தனிக்கையில் அவருக்கு “திருப்பதியிலிருந்து வரும் யாத்திரிகர்களுடன் திருவண்ணாமலை செல்ல வேண்டுமென்றும் அவர்தம் கனவு நனவாகும்” என்றும் ஒரு குரல் கேட்டது.

வெகு சீக்கிரத்திலேயே லோகம்மாள் பகவானின் பாதங்களையடைந்தார். அப்போது பகவான் அவர்தம் அருட்பார்வையால் லோகம்மாளை சுமார் பத்து நிமிடங்களுக்கு இடைவிடாமல் நோக்கினார். லோகம்மாள் பலமுறை தன் விழிகளை பலவந்தமாய் மூடிக் கொள்ளுமளவிற்கு ஒரு ஒளி அவர் கண்களில் தெரிந்தது. என் கண்கள் முழுதும் கண்ணீரால் நிரம்ப, நான் பகவானை பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேன்.” எதற்காக இத்துணை நாளும் ஏங்கினாரோ அதை ஒரு சில நொடிகளில் அருளிவிட்டார் பகவான். லோகம்மாளின் வாழ்க்கை அத்தோடு முழுவதுமாய் மாறிவிட்டது.

(பகவானின் கண்களை உற்று நோக்குங்கள். அதிலுண்டாகும் மாற்றம் கண்டு அதிசயித்துப் போவீர்கள்.)

இச்சமயங்களில் லோகம்மாள் ஆஸ்ரமத்து சமையலறையில் தங்கி சேவை செய்து வந்தார். வீடு திரும்பும் வேளையில் பகவான் அவருக்கு “உபதேச மஞ்சரி”  தந்தருளினார். பின்னாளில் லோகம்மாள் ஆஸ்ரமம் வந்து மாதக்கணக்கில் தங்குவார், அச்சமயங்களிலெல்லாம் பகவான் அவருக்கு ஆன்மிக வழிகாட்டியாயிருந்தார்.

~ நன்றி – ரமணாஸ்ரமம் | சரணாகதி | The Mountain Path

கல்லூரியில் படிக்கும் காலத்தில் ஸ்வாமி விவேகானந்தர் கண்ட ஆன்மிகக் காட்சி

நான் என் மனதை எதிலும் செலுத்தாமல் நிலையாக நிறுத்தி வைத்திருக்கும் போதெல்லாம் ஆனந்தமயமான அன்பு அலையாக பாய்வதை உணர்ந்திருக்கிறேன். அதன் விளைவாக  தியானம் செய்து முடித்து வெகு நேரம் ஆன பின்னும் ஒரு வித மயக்கத்தில் இருப்பது போலவே தோன்றும். இதனால் என் இருக்கையை விட்டு உடனே எழுந்து செல்லத் தோன்றாமல் அப்படியே அமர்ந்திருப்பேன். இப்படி ஒரு நாள் தியானத்தில் இருக்கையில் ஓர் அதியற்புதமான தோற்றத்துடன் நானிருந்த அறையை வெளிச்சத்தில் மூழ்கடிப்பதான ஒளியுடன் ஒரு துறவி – எங்கிருந்து வந்தாரோ தெரியாது –  என்னிலிருந்து சிறிது தொலைவில் தோன்றினார். 
காவி வஸ்திரமும் கமண்டலமும் தரித்திருந்த அவருடைய முகத்தில் அப்படி ஒரு சாந்தமும் மனதை உள்நோக்கிய தெய்வீகக் களையும் உலக பேதங்களில்லாத வகையிலும் கூடிய தேஜஸ் ஒளிர்ந்தது. அந்த முகம் என்னை வசீகரிப்பதாயும் ஆகர்ஷிப்பதாயும் தோன்றியது. அவர் என்னை கூர்ந்து நோக்கிய வண்ணம் ஏதோ சொல்ல விரும்புபவர் போல மெள்ள என்னை நோக்கி அடியெடுத்து வைத்து வந்தார். ஆனால் நான் ஒரு சொல்லவொண்ணா அச்சத்தில் பீடிக்கப் பட்டு, இருக்கையை விட்டு எழுந்து வேகமாய்க் கதவைத் திறந்து வெளியேறி விட்டேன். ஆனால் மறுகணமே “ஏன் இந்த முட்டாள் தனமான பயம்?” என்று கேட்டுக்கொண்டு தைரியமடைந்து அந்தத் துறவி என்னதான் சொல்ல வருகிறார் என்று கேட்பதற்காக மறுபடி அறைக்குள் பிரவேசித்தேன். ஓ! அவரைக் காணவில்லை. நான் அங்கேயே வெகுநேரம் பின்னர் காத்திருந்தும் பயனில்லை, அவர் வரவில்லை. “அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதைக் கேட்காமல் ஓடியது எத்தகைய முட்டாள்தனம்” என்று நான் என்னையே கடிந்து கொண்டேன். எத்தனை எத்தனை துறவிகளைக் கண்டிருக்கிறேன், ஆனால் அந்த முகம் போல ஓர் அசாதாராணமான ஒன்றைக் கண்டதேயில்லை. அப்படி என் மனதில் அழியாத வண்ணம் பொதிந்திருக்கிறது அந்த முகம். ஒருவேளை இது பிரமையாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் நான் புத்த பெருமானைக் காணும் பெரும் பேற்றைத் தான் அன்றைய தினம் அடைந்தேன் என்று அடிக்கடி நான் நினைத்துக் கொள்வேன். 


One more time!

An aged king called upon his son and handed over a small box saying ‘when you are feeling stuck and think of giving up, open this box and do what it says’. The son takes over as a king and for sure gets stuck in something and feels overwhelmed. Remembering what his Father had said, he opened up the small box. A text carved in a stone read:
“Try, one more time!”

The son thought ‘there must be something that my Dad wanted to teach’. He felt energized and went on with a fresh new perspective and was able to tackle the situation. Thereafter, he returned to this magic box whenever he felt stuck.

 

The difference between winners and the fence sitters is not extraordinary capabilities or a specialty that they alone possess. They haven’t attended any special coaching from any gurus. They are just like you and me but with a small difference in their mindset, a mindset that can be obtained by everyone, fortunately. They started off humbly, with almost nothing but faith in themselves and their idea and were mostly surrounded by critics who discouraged them and their ideas. But they stood firm and went on doing what they believed  just one more time and didn’t give up.

When we feel like giving up, or feeling down, the mind gets clouded where we lose interest in everything. The simple help we can do to ourselves is to read a couple of lines from our role models or recall an inspiring phrase, experience or even a movie scene or song, but above all, use this time-tested, highly recommended and proven technique – “do it just one more time” anyway. 
And if you feel this often, do some self-enquiry. The reason could be just the force of habit; even feeling down frequently is a habit. We know that a habit can be strengthened or weakened. Weaken the negative thought by ignoring it and reinforce with a powerful, reverse action, a positive one. Our mind replaces the neural connection that fires the negative feeling with a positive one. Our part is to replace the negative with an empowering positive action. However small it may be, as long as it is done repetitively, the
results are sure to show up.
Make it a habit and just do it one more time. Do it without worrying about the results. Did you know the long-term benefit of brushing your teeth when you began? You just did and it goes well even now. The same holds true to your thoughts. Just do it one more time and don’t give up, like the winners below.

NarayanaMurthy, Infosys

You become a star not because of your title;  you become a star because you are adding star value…”

 
Kiran Mazumdar, Biocon
“Today anything can be done!”
Try, one more time!

Up India! Conquer the world by your spirituality!

During his visit to Kanyakumari, Swami Vivekananda brainstormed ideas and came up with a plan, a layout for the country he loved more than anything else, to be of service to the downtrodden, to make the Indian men and women feel proud about their glorious past and to be truthful to their backbones. He formed Sri Ramakrishna Mission. He called upon us bravely, ‘Ye, children of immortal bliss’.
The Indian needs more spiritual energy in addition to the mental and physical strength now more than ever. Every one of us has a responsibility in our shoulders now. To put India back in its glory, just like it was in the past, even greater perhaps. To do this, the change must happen within us as a first step.
Everything happens twice. First in the mind and then in reality. What we focus on, we create. As you think, so you become. Therefore, we must think, feel and visualize positive and energizing thoughts.
The Swami visualized this. Our great country standing up in its full glory, the Vedantic past in its complete potential.
They say “expect success to find it!”, it is extremely important for us to focus on the good, focus on positive improvement than melting down with the negative feelings. Let us be the change that we want to see in the country. There is power in positive expectations. A word of caution too, it is also true that there is power in any expectations and you hold the key to choose whether it is positive or not.
Here is a set of quick steps to reinforce that system that Swamiji proclaimed.
1. Determine to focus on the good. Just only on Good.
2. Expect Success. Expect Progress. Expect Good.

3. Have a watch over the thoughts. We wouldn’t like to smell bad physically, why then in thoughts?

Spread the aroma of positive energy around you.

4. Here’s an interesting method. If you have a idol or a role model, think of any situation in two perspective. One if your own way, and another in a way that your role model would think and do, if he/she were in your position. You will see a dramatic switch over in you and will get new perspective
of the same situation.

 5. Stay out of negativity. Avoid humbugs, negatives and gossips of newspaper, magazines and mediaStay clean.

Remember, we all have the responsibility of handing over a prosperous nation to our children. If not for us, let us do it for them as they deserve to live in a better place. Up India!