Face to face with Sri Ramana Maharishi – 2 – Sadhu Ekarasa

இப்பதிவின் தமிழ் பதிப்பை இங்கே காணலாம்.


Sadhu Ekarasa (Dr. G.H. Mees, M.A., LL.D.) was a Dutch scholar who came to the Maharshi in 1936. For him it was a case of deep devotion from the very first meeting. When Kon-Fu-Tse met Wen-Poh-Hsuche-Tse, he did not speak a
word. Then his companion, Tse-Lu, said, “Master, for a long time you have wished to see Wen-Poh-Hsuche-Tse. Why is it that you don’t speak, now that you see him?” Kon-Fu-Tse answered, “One only needs to look at someone like him. There is no need for speaking. One must see a sage in order to experience him.”

In the presence of the Maharshi, the same thing happened to me when I saw him for the first time, and during the many years that I visited him again and again, especially during the three years that I stayed near him almost without interruption. It is for this same reason I find it ever difficult to speak or write about the Maharshi, as I am often asked to do.

For a sage who always lives in the realisation, St Dionysius’s words hold good: “All that you may say about God is untrue, for God is beyond speech and therefore what you say about God relates to something else.” Therefore,
if in India someone asks me to speak or to write about the Maharshi, I am inclined to answer that the questioner ought to visit the Maharshi and see for himself.

Westerners have often asked me, “What exactly does the Maharshi do?” One should in fact answer, “The daily occupation of the Sage is to be himself.” Because he really succeeds in doing so, the Maharshi makes such a great impression on many of his visitors. The Maharshi effects drastic changes in the lives of many like me. That’s
what he does, and he does so by doing nothing at all. Often ‘the great of this earth’ feel like small schoolboys while standing before him. The late Maharaja of Mysore kneeled humbly before him and stood motionless for a long time with tears in his eyes. He kneeled once more and departed without a word.

If a man were to do the greatest deed in the world and come and sit in the presence of Ramana Maharshi he would realise that his deed was nothing compared to the perpetual deed of Self-realisation of the Sage. If a man were to write the greatest book in the world and come and lay it as an offering before the Sage he would realise that the Sage
was a greater Book, which is written from day to day, not with the medium of pen, ink and paper, without intermediation, and even without any conscious effort, in the inner being of all who care to come and read it.
In the case of other personalities it is always possible to make a distinction between theory and practice, or between spirituality and intellect on the one hand and action on the other hand. With the Maharshi no such
distinction exists.

The Maharshi is above the spirit of time. His immortality stands out from his every word and look. It lives in the inner heart of all who have had the great privilege to come and sit in his presence. It is reflected only poorly in the books and articles that have been written about him. How could it be otherwise? No one can truly describe God or Truth. Even so, no one can truly describe a Son of God and an embodiment of Truth.

After having studied the lives and ways of teachings of saints and sages of the world, it strikes one that Sri Ramana falls into a class of his own. No one has achieved God-Realisation merely by hearing a name of God. Sri Ramana received ‘initiation’ by merely hearing the name of Arunachala, pronounced only for the purpose of conveying information about a journey.

Sri Ramana claimed his spiritual heritage without even having been told there was a heritage to claim. He is a Guru in the true sense of the word – the word means ‘dispeller of darkness’. The Maharshi’s way is as direct as it is simple. But it is so profound that it fails to reach the consciousness of many. Many come to him for something definite, or, in
other words, finite. They do not understand that they stand in between the true Initiation into the Mystery of Being and themselves.

Many times it has happened that visitors and resident disciples have asked the Maharshi to vouchsafe them initiation, grace, blessings or spiritual experience, and that he replied, “I am always giving it. If you cannot comprehend it, what am I to do?” In contradiction to gurus of a less exalted level, who are inclined to be aware of their spiritual superiority, Ramana Maharshi considers all beings to be potential jnanis with God-Reality shining within them, even if they are not aware of it. Some of his utterances run parallel to that of the eighth century mystic Hui Neng who said: “The only difference between a Buddha and the average man is that one realises what the other discards.”

Sri Ramana proclaims that the Divine Heritage is ever there, waiting to be received; God-Reality is ever present within the Heart of all. The average man is inclined to pity the Sage, whom he regards as having foregone the pleasure of life. The Sage, however, pities his sympathizing fellow human beings, because the latter do not know what real happiness is.

From the point of view of the restless worldly mind, which delights in movement and change, an unbroken stay of fifty years in one place seems to be a tremendous achievement. It is indeed unique. But surely Sri Ramana has never looked upon it as being in any way remarkable. He has attained the Great Magnet of the world, the centre of the Heart, and became as immovable as his Father, Lord Arunachala.

Extracts from his poem:
Heart’s Homage to Sri Ramana

To that incomparable Maharshi, the father and mother of all, 
In whom Siva and the Goddess are ever united in Bliss,
To that Sage, whose presence delights the heart,
And whose leela is the wonder of all –
To him be offered mind, heart, body, – all creation!
If future generations will ask what was
The special note of Ramana the Sage,
I shall reply: If any, it is certainty;
The certain safety of a Rock, unmoved,
Unchallenged in a storm-swept sea,
The immovable solidity of a mountain
In an ever-wavering world of doctrines and philosophies,
Yea, truly art thou the Sage of ‘Arunachala’!

~ to be continued…!

Featured image courtesy: Medium.com

Face To Face with Ramana Maharishi – Dr. Paul Brunton – 3

இதன் தமிழ்ப் பதிவைப் படிக்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும்.

Anecdotes recorded by Dr. Paul Brunton

The following are a few of the many anecdotes recorded in A Search in Secret India:

(i) Among the strangely diversified company of human beings who pass through the hermitage, a pariah stumbles into the hall in some great agony of soul or circumstances and pours out his tribulation at the Maharshi’s feet. The Sage does not reply, for his silence and reserve are habitual. Instead he gazes quietly at the suffering man, whose cries gradually diminish until he leaves the hall two hours later a more serene
and stronger man.

(ii) A cultured Brahmin, college-bred, arrives with questions. One can never be certain whether the Sage will make a verbal response or not, for often he is eloquent enough without opening his lips. But today he is in a communicative mood and a few of his terse phrases, packed with profound meanings as they usually are, open many vistas of thought for the visitor.

(iii) A peasant and his family have travelled over some hundred miles to pay a silent homage to the Sage. He is totally illiterate, knows little beyond his daily work, his religious rites and ancestral superstitions. He sits on the floor quietly after having prostrated himself three times. The family stays for a few hours, hardly speaking, and gaze in reverence at the Maharshi. It is clear that the Maharshi’s mere presence provides them with spiritual assurance and emotional felicity.

(iv) A large group of visitors and devotees are in the hall when someone arrives with the news that a certain man, whose criminal reputation is a byword in the town, is dead. Immediately, there is some discussion about him, and as is the wont of human nature, various people get engaged in recalling some of his crimes and the more dastardly phases of his character. When the discussion appears to have ended, the Maharshi opens his mouth for the first time and quietly observes, “Yes, but he kept himself very clean, for he bathed two or three times a day!”

Brunton records in his second book The Secret Path:

In the Maharshi I discovered the last remnants of that ‘Mystic East’ about which most of us often hear, but which few of us ever find. I met an unusual man who quickly earned my humble veneration. For although he belonged by tradition to the class of Wise Men of the East, a class which has largely disappeared from the modern world, he avoided all record of his existence and disdained efforts to give him publicity.

The world wants its great men to measure their lives by its puny foot-rule. But no rule has yet been devised which will take their full height, for such men, if they are really worth their name, derive their greatness, not from themselves but from another source. And that source stretches far away into the Infinite. Such sages dwell outwardly apart, keeping alive the divine secrets, which life and fate have conspired to confide in their care.

The Maharshi interested me much despite the fact that his wisdom was not of a kind which is easily apparent and despite the strong reserve which encircled him. He broke his habitual silence only to answer questions upon such recondite topics as the nature of man’s soul, the mystery of God, the strange powers which lie unused in the human mind, and so on, but when he did venture to speak I used to sit enthralled as I listened to his soft voice and inspiration gleamed in those luminous eyes. Each phrase that fell from his lips seemed to contain some precious fragment of essential truth.

In the presence of the Maharshi one felt security and inward peace. The spiritual radiations that emanated from him were all-penetrating. I learnt to recognise in his person the sublime truths which he taught, while I was no less hushed into reverence by his incredibly sainted atmosphere. He possessed a deific personality which defies description. I might have taken shorthand notes of the discourse of the Sage, I might even print the record of his speech; but the most important part of his utterances, the subtle and silent flavour of spirituality which emanated from him, can never be reported.

One could not forget that wonderful pregnant smile of his, with its hint of wisdom and peace won from suffering and experience. He was the most understanding man I have ever known; you could be sure always of some word from him that would smooth your way a little, and that word always verified what your deepest feeling told you already.

The words of the Maharshi flame out in my memory like beacon lights. “I pluck golden fruits from rare meetings with wise men”, wrote trans-Atlantic Emerson in his diary, and it is certain that I plucked whole basketfuls during my talks with this man. Our best philosophers of Europe could not hold a candle to him.

Brunton writes in his fourth book A Message from Arunachala:

I found my own good fortune and needed no other, for I discovered one of the last of India’s spiritual supermen, the Illuminated Sage of Tiruvannamalai. I ‘sat at his feet’, as the ancient Indian phrase of pupilship poetically terms it, and thereby learned, through a dynamic experience, of what divine and deathless stuff man is really made. What higher fortune than that can we, pitiful mortals, require?

He sat as immobile as a rock in the ocean, cross-legged in meditation. We foolishly imagine that such a man has failed to put up with the bustling procession of life; it never occurs to us that he may have far out-stepped it.

The Maharshi said, “Suffering turns men towards their creator.” Such simple words – yet what a whole philosophy is congealed within the phrase. You may think them to be platitudinous, and they would be, did they not derive from a man who knew what he was talking about because he ascended to spiritual regions beyond our ken, to regions where God is.

The following is from The Note Books of Paul Brunton (vol.10):

Ramana Maharshi was one of those few men who make their appearance on this earth from time to time and who are unique, themselves alone – not copies of anyone else. Face to face with the Maharshi, sometimes one felt in the presence of a visitor from another planet, at other times with a being of another species.

Gazing upon this man, whose viewless eyes are gazing upon infinity, I thought of Aristotle’s daring advice, “Let us live as if we were immortal.” Here was one who might not have heard of Aristotle, but who was following this counsel to the last letter.

The following is from The Silent Power: 1

(i) A Pure Channel for a Higher Power: Forty years have passed since I walked into his abode and saw the Maharshi half-reclining, half-sitting on a couch. After such a long period most memories of the past become somewhat faded, if they do not lose their existence altogether. But I can truthfully declare that in this case nothing of the kind has happened. On the contrary, his face, expression, figure and surroundings are as vivid now as they were then.What is even more important to me is that – at least during my daily periods of meditation – the feeling of his radiant presence is as actual and as immediate today as it was on that first day.

So powerful an impression could not have been made, nor continued through the numerous vicissitudes of an incarnation which has taken me around the world, if the Maharshi has been an ordinary yogi. I have met dozens of yogis, in their Eastern and Western varieties, and many exceptional persons. Whatever status is assigned to the Maharshi by his followers, my own position is independent and unbiased. It is based upon our private talks in those early days when such things were still possible, before fame brought crowds; upon observations of, and conversation with those who were around him; upon his historical record; and finally upon my own personal experiences. Upon all the evidence one fact is incontrovertibly clear that he was a pure channel for a Higher Power.

No physical phenomenon of an occult kind was ever witnessed then; nothing at all happened outwardly. But those who were not steeped too far in materialism to recognise what was happening within him and within themselves at the time, or those who were not congealed too stiffly in suspicion or criticism to be passive and sensitive intuitively, felt a distinct change in the mental atmosphere. It was uplifting and inspiring: for the time being it pushed them out of their little selves, even if only partially.

(ii) A Spiritual Torch: Since the day when I first found him, absorbed in the mysterious trance of samadhi, I have travelled in many lands but always my thoughts turned towards Tiruvannamalai as the Muhammedan turns his face during prayer towards Mecca. I knew that somewhere in the wilderness of this world there was a sacred place for me.

At the Sage’s feet, I picked up a spiritual torch and carried it to waiting souls in the lands of the West. They welcomed the light with eagerness. There should be no virtue to be accredited to me for that, for whatsoever benefit has accrued to Western seekers comes from the torch which was lit by the Maharshi himself. I was only the unimportant ‘link boy’ the humble carrier.

~ to be continued…!

Featured image courtesy: Watkins Magazine

ரமண மஹரிஷியுடன் நான் – 3 – பால் ப்ரண்டன்

டாக்டர் பால் ப்ரண்டன் – சில நிகழ்வுகளின் சிறு தொகுப்பு

இதன் ஆங்கிலப் பதிப்பை படிக்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும்.

A Search in Secret India:

(i) ஆஸ்ரமத்துக்கு வரும் பலவகைப்பட்ட மனிதர்களுள் ஒரு விலக்கப்பட்ட மனிதர் பெருந்துயரத்துடன் திடீரென்று வந்து மஹரிஷியின் பாதங்களில் கதறியழுகிறார். அவருடைய மெளனமும் விலகி இருத்தலும் பழகிய ஒன்றாதலால் அவர் பதிலேதும் சொல்லாமல் ஆனால் அம்மனிதரைப் பேசாமல் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறார். அவருடைய அழுகை சிறிது நேரம் கழித்து மெள்ளக் குறைந்து இரண்டு மணி நேரம் கழித்து அவர் ஆஸ்ரமத்திலிருந்து புறப்படுகையில் வெகு வலிமையுள்ளவனாயும் தெளிவானவனாகவும் வெளியேருகிறார்.

(ii) ஒரு கல்லூரியில் பயிலும் கற்றறிந்த பிராமணன் சில கேள்விகளுடன் வருகிறார். மஹரிஷி வாயைத் திறந்து பதில் ஏதும் சொல்வாரா என்பதை நிச்சயமாக சொல்ல முடியாது. ஆனால் வாயே திறக்காமல் அனைத்திற்கும் பதில் சொல்வதில் வல்லவர் அவர். இன்றைய தினம் ஏனோ அவர் உரையாடும் மனநிலையில் இருக்கிறார். சொற்செறிவுடைய ஆழமான அர்த்தங்களுடன் அவர் சொல்லும் பதில்கள் கேட்பவருக்குள் பலப்பல படிமங்களைத் திறந்து விடுகிறது.

(iii) ஒரு படிப்பறிவில்லாத கிராமப்புறத்தார் ஒருவர் மஹரிஷிக்கு வணக்கத்தைத் தெரிவிக்க சில நூறு மைல்கள் பிரயாணப்பட்டு வந்திருக்கிறார். அவருக்கு தன் தினப்படி வேலையைத் தவிர ஆன்மிகம், தன் மதத்திற்குரிய வழிமுறைகள், தம் முன்னோர்களின் மூட நம்பிக்கைகள், என்று எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை. மஹரிஷியை மூன்று முறை நமஸ்கரித்த பின் அமைதியாகத் தரையில் அமர்ந்திருக்கிறார். அவருடைய குடும்பம் அமைதியாக ஆனால் ஆழ்ந்த ஒரு மரியாதையுடன் மஹரிஷியை தரிசித்த வண்ணம் அமர்ந்திருக்கிறது. அவருடைய இருப்பே அக்குடும்பதினருக்குத் தேவையான ஆன்மிக உத்தரவாதத்தையும் ஆதாரத்தையும் தந்து கொண்டிருந்தது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

(iv) ஹாலில் பெருந்திரளான மக்களும் அடியார்களுமாய் அமர்ந்திருக்கையில் யாரோ ஒருவர் வந்து பிரபலமான குற்றப் பிண்ணனியுடைய இன்னாருடைய இறப்புச் செய்தியை அறிவிக்கிறார். உடனே அவர் பற்றிய அபிப்ராயங்கள் அலசப் படுகின்றன, அவரைப் போல மோசமானவர் ஒருவரைப் பார்க்க இயலாது, எப்படிப்பட்ட கொடுஞ்செயல்களை அவர் செய்திருக்கிறார் என்றெல்லாம் விவாதிக்கப் படுகிறது. அனைத்தும் முடிந்ததும் மஹரிஷி மெல்ல வாய் திறந்து, “ஆமாம், ஆனால் அவர் தன் வரையில் வெகு சுத்தமாயிருந்திருக்கிறார், தினத்துக்கு இரண்டு அல்லது மூன்று முறை அவர் குளிப்பதுண்டு!” என்றார்.

ப்ரண்டனின் இரண்டாம் புத்தகம் The Secret Path இலிருந்து:

மஹரிஷியிடம் என் போன்றவர்கள் கேள்வி மட்டுமே பட்டு வெகு சிலருக்கே காணக்கிடைக்கும் கீழை நாடுகளைப் பற்றிய ‘மர்மமான கிழக்கு’ என்ற சொற்றொடரின் மிச்சத்தைக் கண்டேன். என் தாழ்மையான மரியாதையை வெகு விரைவில் பெற்றுவிட்ட ஒரு அரிய மனிதரை சந்தித்திருக்கிறேன். கீழை நாடுகளின் ஞானிகளில் ஒருவராக போற்றத்தக்க மஹரிஷி தன் குறித்த சுய விளம்பரம் எதையுமே நாடியவரில்லை.

உலகமானது அதில் வாழ்ந்த பெரிய மனிதர்களின் வாழ்வை அவர்கள் விட்டுச் சென்றதை வைத்து நிறுவ முயற்சிக்கிறது, ஆனால் இவ்வகை மனிதர்கள் தங்களை முன்னிறுத்தாமல் தொன்று தொட்டு வரும் ஞானத்தில் திளைத்தவர்களாக, அதன் சாரத்தை பரப்புபவர்களாக இருக்கிறார்கள். இவர்களின் வாழ்விலும் விதியிலும் அந்த ஞானமானது ஒளிந்துமிருக்கிறது.

தன்னைச் சுற்றிலும் இருப்பவைகளில் இருந்து விலகியிருப்பவராய் இருந்தும், பிறருக்கு ஞானம் தரும் முறைகளாக வெளிப்பார்வைக்கு எதுவுமே தெரியாத நிலையில் இருப்பினும் மஹரிஷி என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்தார். அவர் வாய் திறந்து பதில் கூறுவதென்பது எப்போதாவது தான், மனிதனின் ஆன்மா பற்றியோ, கடவுள் என்பவரின் மர்மம் குறித்தோ, மனித மனத்தினுள் உறையும் வியத்தகு ஆற்றல் குறித்தோ, இது மாதிரி தான். அப்படி அவர் பேசுகையில் மெய்மறந்து அமர்ந்து அவருடைய மெல்லிய குரலில் இருந்து வரும் ஞான அம்ருதத்தைப் பருகுகிறேன், அவருடைய ஒளிரும் கண்கள் ஊக்கமளிப்பதாயும் இருக்கின்றன. அவர் வாயிலிருந்து வரும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் நிலைத்து இருக்கும் பேருண்மையின் ஒரு துளியாகவே தோன்றுகிறது.

மஹரிஷியின் இருப்பில் ஒரு பாதுகாப்பையும் அமைதியையும் ஒருங்கே உணர்வர். அவரிலிருந்து வரும் ஆன்மிக அலை அனைத்தையும் ஊடுறுவதாய் உள்ளது. தோற்றத்தில், சூழ்நிலையில் ஒரு புனிதத்தை உணரும் அதே சமயம் அவருடைய போதனையில் ஆழமான உண்மைகளையும் இனங்காணக் கற்றேன். வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத ஒரு தோற்றத்தை உடையவராக விளங்குகிறார் மஹரிஷி. அவர் வாயிலிருந்து வரும் வார்த்தைகளை சிறு குறிப்பெடுத்துக் கொண்டிருக்கலாம், அவர் பேசியதை அப்படியே குறிப்பெடுத்து அச்சிட்டு இருக்கலாம், ஆனால் அனைத்திலும் வெகு முக்கியமானதான அவரிலிருந்து வெளிவரும் உள்ளார்ந்த ஆன்மிக அருளைக் குறிப்பெடுக்கவோ விளக்கவோ முடியவே முடியாது.

அனுபவம், துன்பம் இவற்றை வென்ற ஞானமும் அமைதியும் அரும்பும் அவருடைய புன்னகையை யாருமே மறக்க இயலாது. மிக மிக புரிதல் கொண்ட இவ்ரைப் போல நான் யாரையுமே கண்டதில்லை, அவருடைய ஒரு பதில் உங்களுடைய மனதின் ஆழம் உங்களுக்கு ஒன்றைப் பற்றி என்ன நினைத்திருந்தீர்களோ அதை நிச்சயம் உறுதிப் படுத்தி, உங்களை நல்வழிப் படுத்தும்.

அவருடைய வார்த்தைகள் என் நினைவுக்குள் ஒரு கலங்கரை விளக்கினைப் போல் ஒளிர்ந்தது. “கிடைப்பதற்கரிய ஞானிகளிடன் சந்திப்பில் தங்கப் பழங்களைப் பறித்து வருவேன்” என்று அட்லாண்டிக் எம்ர்ஸன் தன் டைரியில் குறிப்பிடுகிறார். நான் மஹரிஷியிடமிருந்து கூடைகள் நிறைய தங்கப் பழங்களைக் கொணர்ந்தேன். ஐரோப்பாவின் மிகச் சிறந்த தத்துவவியலாளர்கள் மஹரிஷியின் ஞான ஒளிக்கு முன்னால் ஒரு மெழுகுவர்த்தி அளவிற்குக் கூட சமமாக மாட்டார்கள்.

ப்ரண்டன் தனது நான்காவது புத்தகம் A Message from Arunachala வில்:

எனக்கு பெரும் பொக்கிஷமொன்று கிடைத்து விட்டது, வெறொன்றும் தேவையில்லை எனக்கு இனி, இந்தியாவின் கடைசி எஞ்சிய சில ஆன்மிக ஞானி ஒன்றைக் கண்டுபிடித்து விட்டேன், ஒளி பொருந்திய திருவண்ணாமலை முனிவர் இவர். எப்படி இந்தியாவில் கவித்துவமாக குரு-சிஷ்ய பாவத்தில் ‘அவர் பாதத்தில் அமர்ந்து’ என்று சொல்வார்களோ அப்படி அவர் பாதத்தில் அமர்ந்து அனுபவபூர்வமாக ‘ஆத்ம ஞானம் அடைந்த, இறப்பில்லாத ஒருவர்’ எப்படி இருப்பார் என்பதை உணர்ந்தேன். இதை விட பரிதாபத்திற்குரிய மாந்தராகிய நமக்கு வேறென்ன பொக்கிஷம் வேண்டும்?

கடலுக்குடையே இருக்கும் ஒரு பெரும்பாறை போல காலைக் குறுக்காக மடித்து இம்மஹரிஷி அசைவற்று இருக்கிறார். நாம் முட்டாள்தனமாக ‘இவர் தன் தினப்படி வாழ்வில் ஒன்றுமே செய்யவில்லை போலும்’ என்று நினைக்கிறோம், அதையெல்லாம் தாண்டிய உன்னத நிலையில் அவர் இருக்கிறார் என்பதே அறியாமல்.

“துன்பம் ஒருவனைத் தன் படைப்பாளியின் பால் திருப்புகிறது” என்றார் மஹரிஷி. வெகு எளிதான வார்த்தைகள், ஆனால் எவ்வளவு பெரிய தத்துவம் இதில் அடங்கியிருக்கிறது! இவை வழக்கொழிந்து போனவையாகத் தோன்றலாம், ஆனால் அவை வருவது யாரிடமிருந்து என்றால் நம்மால் எண்ணிப் பார்க்க முடியாத ஆன்மிக எல்லைகளைத் தொட்ட, கடவுள் இருக்கும் இடத்தைப் பார்த்தவரிடமிருந்து அல்லவா வருகிறது!

The Note Books of Paul Brunton (vol. 10) இலிருந்து:

ரமண மஹரிஷி போல இப்பூமியில் அவ்வவ்போது தோன்றுபவர்கள் தனித்துவம் பெற்றவர்கள், அவர்கள் அவர்கள் தான், யாருடைய நகலும் அல்ல. மஹரிஷியின் நேர் முன்னால் இருக்கையில் அவர் ஏதோ வேறு கிரகத்திலிருந்து வந்தவர் போலவோ, நம் இனத்தைச் சேராது வேறேதோ ஒன்றைப் போலவோ தோன்றுகிறது.

எல்லையற்றதை நோக்கிக் கொண்டிருக்கும் மஹரிஷியின் விழிகளைக் காண்கையில் அரிஸ்டாட்டில் சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது, “நாம் அழிவற்றவர்கள் போல வாழ்வோம்” என்பது. இம்மனிதர் அரிஸ்டாட்டில் சொன்னதை ஒருவேளை கேள்விப் பட்டிருக்க மாட்டார். ஆனால் அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் வாழ்ந்து காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்.

The Silent Power புத்தகத்திலிருந்து:

(i) மேலான சக்திக்கு ஒரு உன்னத வழி: மஹரிஷியை சந்தித்து நாற்பது வருடங்கள் கழிந்து விட்டன, அவருடைய இடத்திற்குள் நுழைந்தது, சோபாவில் பாதி சாய்ந்தும் பாதி அமர்ந்துமாய் இருந்த நிலையில் அவரைக் கண்டது. இத்தனை காலத்திற்குப் பிறகு நிறைய விஷயங்கள் முற்றிலும் மறந்து விடுவது இயல்பு. ஆனால் நானறிந்த வரையில் உண்மையைச் சொல்கிறேன், எனக்கு இவை எதுவுமே மறக்கவில்லை. மாறாக, அந்த முகம், அதன் உணர்ச்சி, அவ்வுருவம், சூழ்நிலை, இவை அனைத்தும் ஏதோ இப்போது கண்டது போல மிகத் தெளிவாக இருக்கிறது. அதைவிடவும் எனக்கு முக்கியமானது என்னவெனில் – என் தினப்படி தியானங்களிலாவது – அவருடைய ஒளிமிக்க பிரத்யக்ஷம் நிஜமாகவும் உடனடியாகவும், அன்றைய தினத்தில் எவ்வாறு கிடைத்ததோ அதே போல இன்றளவிலும் தொடர்கிறது.

நான் கண்டறிந்த மேலை, கீழை நாடுகளின் கணக்கிலடங்கா யோகிகள், அசாதாரணமானவர்களில் என்னுள் இத்தனை தாக்கத்தை மஹரிஷி ஒரு சாதாரண யோகியாய் இருந்திருந்தால் ஏற்படுத்தியிருக்க முடியாது. மஹரிஷியை யார் எப்படிப்பட்ட நிலையில் வைத்திருந்தாலும் என்னுடைய நிலைப்பாடு சார்பற்றது, தன்னிச்சையானது. இந்நிலைப்பாடு மஹரிஷியைப் பிறர் அறிவதற்கு வெகு முன்னரே இருந்து வருவது, புகழ் கொண்டு வரும் கூட்டம் அவரை அணுகும் முன் நடந்தது, அவருடன் நடந்த பல பிரத்யேக உரையாடல்களில் கண்டது. அவரை அப்போது சுற்றியிருந்த அணுக்கத் தொண்டர்களிடம் நடத்திய உரையாடல்களில் நேர்ந்த நிலைப்பாடு அது. இப்படி பலதரப்பட்ட தகவல்களின் பேரில் கிடைத்த ஒரே ஒரு தர்க்கத்துக்கு அப்பாற்பட்ட உண்மை இது – மஹரிஷி மேலான ஒரு சக்திக்கு ஒரு உன்னத வழி – என்பதே.

எந்தவொரு வெளித்தோற்றத்திற்கான சடங்கோ, வினோதமான பழக்கங்களோ இருந்ததே இல்லை, வெளித்தோற்றதுக்கு எதுவுமே நடக்கவில்லை. உலகாயதத்தில் ஊறாமலும், சந்தேகம், தர்க்கம் இவைகளினால் ஆட்படாமல் இருந்தவர்களுக்கு தம்மிடையே அவர் ஏற்படுத்திய குறிப்பிடத்தகுந்த உள் மாற்றத்தை நன்கு கண்டனர். அவர்களை அது மேன்மைப் படுத்தியது, தம்முடைய குறுகிய ‘தன்னுள்’ இருந்து ஒரளவேனும் வெளிக் கொணர்ந்தது.

(ii) ஆன்மிக டார்ச்: அவரை சமாதி நிலையில் கண்ட அன்றைய முதல் தினத்திலிருந்து எங்கு நான் சென்றாலும் என் நினைவுகள் திருவண்ணாமலையை நோக்கி ஒரு முஹம்மதியன் தொழுகையின் போது மெக்கா இருக்கும் திசை நோக்கித் திரும்புவதைப் போலத் திரும்பி விடும். இந்த குழப்படி மிகுந்த உலகத்தில் எனக்கென வெகு புனிதமான ஒரு இடம் உள்ளதென்பதை நான் அறிவேன்.

மஹரிஷியின் பாதத்தில் இருந்து மேலை நாட்டில் காத்து தாகத்துடன் இருக்கும் ஆன்மாக்களுக்கு ஒரு டார்ச்சை கொண்டு சென்றேன். அவ்வொளியை அவர்கள் வெகு ஆர்வத்துடன் வரவேற்றனர். இதில் என் செயல் என்று குறிப்பிட எதுவுமேயில்லை, அம்மக்கள் அடைந்த உள் ஒளியானது மஹரிஷி ஏற்றி வைத்ததேயன்றி நான் முக்கியத்துவம் ஏதும் இல்லாத வெறும் தொடர்பு ஏற்றியவன், ஒரு தாழ்மையான மெசென்ஜர், தொடர்பாளன், அவ்வளவே.


பதிவில் இருக்கும் படத்தின் மூலம், நன்றியுடன் – blog.daum.net

ரமண மஹரிஷியுடன் நான் – 2 – பால் ப்ரண்டன்

Read the second part of the English version here.

பின்வரும் நிகழ்வுகள் ப்ரண்டன் சில மாதங்கள் கழித்து இரண்டாம் முறை வருகை தந்து ஸ்ரீ ரமணருடன் தங்கியது பற்றியது.

இவ்விடத்தின் ஒரு வித மர்மமான சூழ்நிலை மற்றும் சாத்வீகமான அதிர்வலை மெல்ல ஆனால் சீராக என்னில் படருவதை கவனிக்கத் தவறியதேயில்லை, நான் என்ன செய்து கொண்டிருந்த போதிலும். மஹரிஷி முன் சும்மாவேனும் அமர்ந்திருந்த போதிலும் ஒரு பேரமைதி நிலவுவதை நன்கு அனுபவித்தேன். கவனத்துடனும் பல முறை ஆராய்ந்த பின்னரும் சந்தேகமில்லாத தெளிவு ஏற்பட்டது, ஒரு எப்போதெல்லாம் இவரின் சமீபம் ஏற்படுகிறதோ அப்போது ஓர் பரஸ்பர ஈர்ப்பு உண்டாகிறது. அது வெகு செளகரியமாயும், எவ்வித சந்தேகங்களுமின்றி இருக்கிறது. என் பகுத்தாராயும் அறிவுக்குப் பல மடங்கு பெரிதான ஓர் சக்தி என்னை அதில் வியப்பிலாழ்த்தி கடைசியில் மூழ்கடிக்கிறது. ஒரு முடிவில்லாத விளையாட்டின் அங்கமே என் கேள்விகள் என்ற விழிப்புணர்வு உண்டாகிறது, முடிவில்லாத எண்ணங்கள், என்னுள்ளேயே ஒரு தெளிவான கிணறு இருக்கிறது, அது என் எல்லா தாகங்களுக்கும் ஏற்ற தண்ணீரைத் தரும் ஆதலால் கேள்வி கேட்பதை நிறுத்தி விட்டு என் சுயத்தின் நிஜ ஸ்வரூபத்தை அறிய முற்பட்டேனானால் போதும். எனவே நான் அமைதியாகக் காத்திருக்கிறேன்.

எனக்கு மற்றொன்றும் நன்கு தெரியும். என்னுள் திடீரென்று வியாபித்திருக்கும் இந்த உயர்ந்த அனுபவம் இம்மர்ம மனிதரிடத்திலிருந்தே வரும் ஒரு சிற்றலை தான். மஹரிஷி என்னிடம் ஒரு முறை சொன்னார், “மனிதனிடத்தில் இருக்கும் பெரிய தவறு என்னவெனில் அவன் தன்னை வலிமையற்றவன், பாவி என்று எண்ணிக் கொள்வது தான். ஒவ்வொரு மனிதனும் புனிதன், அளப்பறிய சக்தியுடையவன். வலிமையற்றதும் கொடியதுமானவை அவனது பழக்கங்கள், ஆசைகள் மற்றும் எண்ணங்களே, அவை அவனல்ல!” – இச்சொற்கள் புத்துணர்ச்சியைத் தூண்டுவதாய் இருந்தன. இவை வேறு யாரிடமிருந்தாவது வந்திருந்தால் ஏற்றுக் கொண்டே இருக்க மாட்டேன், மாறாக அதை மறுத்து வாதிடவும் செய்வேன். ஆனால் என்னுள் ஒன்று இம்முனிவர் சொல்வது தம்முள் ஆழ்ந்திருந்த ஆன்மிக அனுபவங்களின் சாரமாக அன்றி ஏதோ ஒரு தத்துவ ஞானி தன் கருத்தை எடுத்து விடுவதாகத் தோன்றவில்லை. மஹரிஷியின் வாழ்வு பெரும்பாலான மேலை நாட்டினருக்கு ஏதோ வீணடிக்கப் பட்டதாய் தோன்றாது, இம்மாதிரி ஒருவர் முடிவற்ற சுழற்சி போன்ற நம் வாழ்வை தூரத்தில் இருந்து பார்த்து அலசுவது வெகு நன்மையாய் இருக்கும். கானகத்தில் இருக்கும் தன்னை வென்ற ஒரு முனிவர் உலகாயதத்தில் சுழலும் ஒரு முட்டாளை விட எவ்வளவோ மேலானவர்.

ஒவ்வொரு நாளும் மஹரிஷியின் ஆன்மிக மேதமை பற்றிய புரிதல் அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. அவரின் அமைதியும் மற்றவர்களிடமிருந்து விலகியிருப்பது பழகி விட்டது. ஒரு நாள் முழுதுமாய் அவர் பேசும் வார்த்தைகளை எண்ணி விடலாம்.

நான் கவனித்த மற்றொரு விஷயம், மஹரிஷியின் வழிமுறை பண்பட்ட, புண்பட்ட ஆத்மாக்களுக்கு மெளனத்தின் மூலம், சீரான, தடங்கலற்ற அருட்பேரினை என்பதையும் கவனிக்க முடிந்தது. என்றாவது ஒருநாள் அறிவியல் இந்த மர்மத்தை விவரிக்கலாம்.

அவருடைய வெறும் இருப்பே பலருக்கும் ஆன்மிக உத்தரவாதத்தை, உற்சாகத்தை, நம்பிக்கையைத் தந்து வருகிறது. அனைத்திற்கும் மேலாக எந்த நம்பிக்கையைப் பின்பற்றுவோரும் இவரிடம் தம் நம்பிக்கை பற்றிய புதிய புரிதலும் பற்றும் ஏற்படுகிறது. அவருக்கு எல்லோரும் ஒன்றே, க்றிஸ்துவை க்ருஷ்ணருக்கு எவ்விதத்திலும் குறைவாக மதிப்பிடுவதில்லை அவர்.

மஹரிஷியின் அருகாமையில் தியானம் செய்யும் போது என் எண்ணங்களை மனதின் புதிய ஆழத்திற்கு செலுத்துவதைக் கற்றேன். இப்படி ஓய்வாக அமர்ந்திருக்கும் சமயங்களில் என் மனதினை அவர் தன் வளிமண்டலத்தின் பால் ஈர்ப்பது எனக்கு மறுபடி மறுபடி புலனாகியது. இம்மாதிரி தருணங்களே இவருடைய மெளனம் இவர் பேசுவதை விட எத்துணை முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதை புரிந்து கொள்ளலாம். சில சமயங்களில் இந்த சக்தியானது எவ்வளவு பெரியது என்றால் அவர் என்னிடம் மிகுந்த சங்கடமளிக்கும் எதையாவது உத்தரவிட்டாலும் அதை செவ்வனே செய்து முடித்து விடுவேன். ஆனால் மஹரிஷி தன்னிடம் கீழ்ப்படியும் கூட்டத்தை உருவாக்குவதில் சிறிதளவும் நாட்டம் கொள்ளவில்லை, மாறாக அனைவரிடத்திலும் அளவற்ற சுதந்திரத்தையே விரும்பினார். இவ்விதத்தில் இந்தியாவில் நான் சந்தித்த பல ஆசான்கள், யோகிகளிடத்திலும் இவர் முற்றிலும் வேறுபடுகிறார்.

அவர் கூற்று இது தான்: “நான் யார்?” என்ற விசாரத்தை இடைவிடாது மேற்கொள். உன் சுயத்தை முற்றிலும் அலசு. உன்னுள் எங்கிருந்து அந்த ‘நான்’ எழுகிறது என்று பார். தியானம் மேற்கொள், கவனத்தை உள்நோக்கித் திருப்பு. அந்த உள்ளுணர்வைப் பின்தொடர், எண்ணம் மறையட்டும், மறைந்து உன்னை உன் இலக்கினை அடையச் செய்யும்.”

நான் என் எண்ணங்களினால் அலைக்கழிக்கப் பட்டு பின் மெள்ள என் மனதின் ஆளத்தினுள் செல்ல ஆரம்பித்தேன். மஹரிஷியின் அருகாமையின் பலத்தால் என் தியானங்கள் களைப்படைதல் குறைவாகவும் பயன் அதிகமாகவும் உருவெடுத்தன. ஒரு தொடர்ந்த எதிர்பார்ப்பும், வழிநடத்தப் படுகிறோம் என்ற நினைவும் என்னுடைய முயற்சிகளுக்கு வெகு உற்சாகமளிப்பதாய் இருந்தன. சில வித்தியாசமான நேரங்களில் உணரமுடியாத மஹரிஷியின் சக்தி என்னை நன்கு பாதிப்பதையும், அதன் விளைவாக என் சுயத்தை சுற்றியுள்ள எல்லைக்கோட்டை இன்னமும் ஆழமாக துளைக்க முடிந்தது.

இவரை நன்கு கவனிக்கையில் ஏதோ முன்காலத்தில் தங்கச் சுரங்கத்தைக் கண்டது போல ஆர்வமடைந்த குழந்தை போல் தெரிகிறது. ஏதோ தென்னிந்தியாவின் ஒரு மூலையில் ஆரவாரமற்ற இந்த சிற்றூரில் என்னை இந்தியாவின் ஆன்மிக பெரியோர்களில் கடைசியில் ஒருவரிடம் சேர்த்து இருப்பது மெள்ளத் தெளிவாகிறது. இம்மஹரிஷியின் இருப்பு இம்மாபெரும் நாட்டின் பண்டைய ரிஷிகளை என் அருகே கொணர்ந்தது போல் உள்ளது. இவரின் மிக அற்புதமான இயல்பில் ஒன்று மறைந்து இருப்பதாகவே தோன்றுகிறது. இவருடைய ஆழமான ஆன்மா, பார்ப்போரை இவர் உயர்ந்த ஞானத்தின் இருப்பிடம் என்று உடனே நம்பவைக்கும். சில சமயங்களில் இவர் ஏதோ ஒரு தொலைவிலிருப்பது போல் தோன்றுகிறார், சில சமயங்களில் இவருடைய ஊடுறுவும் பார்வை என்னை இரும்பு கிராதி போலக் கட்டி வைக்கிறது. என்னை நான் இவரிடத்தில் சரணடைய கற்கிறேன். எனக்கு இவரை மிக மிக பிடித்துப் போனதன் காரணம் இவருடைய எளிமை, அடக்கமான இருப்பு, இருப்பதிலேயே மிகவுயர்ந்த ஞானத்தின் இருப்பிடமாய் இருந்தும் இவர் இந்தியர்களை மிகவும் கவரும் சித்துகளையோ சித்தாந்தங்களைப் பற்றிய வியாக்கியானங்களையோ தருவதில்லை, மேலும் தன்னை முன்னிலைப் படுத்தும் எந்த செயலையும் இவர் செய்வதில்லை.

எனக்குத் தோன்றுவதெல்லாம், மஹரிஷியைப் போன்றவர்கள் சுலபத்தில் எல்லோருக்கும் கிடைக்காத, தொன்று தொட்டு வரும் தெய்வீக செய்தியொன்றை தரும் பணியைச் செய்ய வருபவர்கள். மேலும் இம்மாதிரி முனிவர் நமக்கு எதையோ வெளிப்படுத்த்வே வருகிறார்கள், நம்மிடம் எதையும் விவாதிக்க அல்ல! எப்படி இருப்பினும், இவருடைய போதனைகள் எனக்கு வெகு ஏற்புடையதாய் இருக்கிறது. இவர் எந்த அமானுஷ்ய சக்தியையோ குருட்டு நம்பிக்கையையோ வேண்டுவதில்லை. முக்கியமாக, இவர் பலரும் முயன்று, பிரவேசித்து சின்னா பின்னமான சித்து வேலைகளை அறவே தவிர்க்கிறார். இவர் சொல்லும் முறை தன்னாய்வு, எல்லோராலும், எங்கேயும், பழைய, புதிய என்று எப்படிப்பட்ட நம்பிக்கைகள் கொண்டவராயிருப்பினும் பின்பற்றக் கூடிய முறை, இதன் மூலம் ஒருவரால் தன் நிஜமான இயல்பை கண்டுகொள்ள முடியும். நான் மறுபடி மறுபடி உணர்வது இதைத்தான், மஹரிஷியின் மனதானது என் மனதுடன் தொடர்பு கொண்டு எதையோ தருகிறது, எங்களுக்கிடையில் எந்தவொரு வார்த்தைப் பரிமாற்றமும் இல்லாத போதும்!

ஆன்மிக ரீதியில் என் வாழ்வு அதன் உச்சத்தை எட்டுகிறது. நான் ஹாலுக்குள் நுழைந்து உடனே தியானம் செய்யும் நிலையில் அமர்கிறேன். கண்களை மூடிய உடனே அடர்த்தியான உள்நோக்கிய உணர்வொன்று என்னை வியாபிக்கிறது. என் மனக்கண்ணுக்கு முன் அமர்ந்திருக்கும் மஹரிஷியின் உருவானது மிகத் தெளிவாக மிதக்கிறது. அவருடைய மிக அருகாமையை உணர்ந்த நிலையை மட்டும் விட்டு விட்டு பின் அவ்வுருவம் மறைந்து விடுகிறது. இன்றிரவு மனங்குவிந்த நிலையை ஒரு சொடக்குப் போடுவதற்குள் அடைந்து விட்டேன். ஏதோ தடுக்கவியலாத புதிய சக்திமிக்க ஆற்றல் ஒன்று என் உள் உலகத்தினுள் என்னை அளவில்லாத வேகத்துடன் உள்ளெடுத்துச் செல்கிறது. அடுத்த கட்டத்தில் நான் என் மனதினை விட்டு, என் எண்ணங்களை விட்டு விலகிய நிலையில், நான் எண்ணுவதை வெளியில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஒரு பெருமைக்குரிய, ஆனால் சாதாரணமான இயல்பான சிந்திப்பது என்பது இப்போது தப்பிக்க வேண்டிய ஒன்று என்பதையும், எப்படி அதனுள் நானே தெரியாமல் அகப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன் என்பதை அதிரவைக்கும் தெளிவுடன் கண்டு கொண்டிருக்கிறேன்.

ஏதோ அறிவு வேறு யாருடையது போல வெளியே நின்று அதன் ஒவ்வொரு செயலையும், எப்படி எண்ணம் உருவாகி பின் மறைகிறது என்பதைப் பார்ப்பது வெகு வினோதமாயிருக்கிறது. வேறொருவர் நம் மனதின் அடியாழத்தினுள் துளைத்து பார்க்க முடியுமென்பது அதை விடவும் வினோதம். ஏதோ ஒரு கொலம்பஸ் வந்து ஆளில்லா இடத்தில் தடாரென்று இறங்கப் போவது போலத் தோன்றுகிறது. கடைசியில் அது நடக்கிறது. நான் மிக அமைதியாக ஆனால் பெரும் உணர்வுடன் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிந்தவனாயும் இருக்கிறேன். என் உணர்வு நிலை குறுகிய ஒரு கூண்டுக்குள் இருந்து விசாலமான ஒன்றாக, அனைத்தையும் அணைக்கும் பேருணர்வாகத் தோன்றுகிறது. என் சுயம் என்பது இன்னமும் இருக்கிறது, ஆனால் அது மாறி விட்டிருக்கிறது, மிக மிக பிரகாசமான ஒரு சுயமாய் இருக்கிறது. இதனுடனுன் உணரப் பெறும் மாபெரும் சுதந்திரம் ஒன்று, இங்கும் அங்குமாய் அலை பாய்ந்து கொண்டிருக்கும் எண்ணம் என்பதே இல்லாமல் சிறையிலிருந்து வெளிவந்து சுத்தமான காற்றை சுவாசிப்பது போல ஒரு சுதந்திரம்!

உலகாயத ப்ரக்ஞைக்கு வெளியில் என்னை நானே கண்டுகொண்டேன். இதுகாறும் என்னைப் பேணி வந்த இப்பூமிக் கிரகமானது மறைந்து விட்டது. நான் ஒரு பெருங்கடல் போன்ற பேரொளிக்கு நடுவில் இருக்கிறேன். அவ்வொளிதான் முதற்பொருள், மற்றைய அனைத்து உலகையும் படைக்கும் முதற்பொருள் என்பதை நினைவற்ற நிலையில் உணரவே செய்கிறேன். இது விவரிக்க இயலாத முடிவேயில்லாத பெருவெளியில் வியாபித்து முற்றிலும் உயிர்த்துடிப்புடன் விளங்குகிறது. நான் ஒரு தெய்வீக இன்பத்தின் மடியில் இளைப்பாறுகிறேன். அமிர்தம் பருகியவன் போல நேற்றைய கெட்ட நிகழ்வுகள், நாளை பற்றிய கவலைகள் எல்லாம் மொத்தமாக மறைந்து விட்டன. நான் ஒரு தெய்வீக சுதந்திரத்தையும் விவரிக்க முடியாத பேற்றையும் அடைந்து விட்டேன். என் இருகரம் கொண்டு அனைத்தையும் அணைக்கத் தோன்றுகிறது. அனைத்தையும் அறிவது என்பது அனைத்தின் மேலும் அன்பைப் பொழிவது அல்லாது மன்னிப்பது அல்ல என்பதைத் தெளிவாக உணர்கிறேன். என் இதயம் முற்றிலுமாக மாற்றியமைக்கப் பட்டுவிட்டது.

சந்தியாகாலத்தில் மஹரிஷியைத் தவிர அனைவரிடமும் விடைபெற்றுக் கொண்டேன். நிறைந்த ஒரு மனநிலை என்னுள், ஏனெனில் பகுத்தாராய்ந்து விடை காணுல் இயல்பை ஏதோ ஒரு குருட்டு நம்பிக்கையிடம் தொலைக்கத் தேவையின்றி என் ஆன்மிகத் தேடலின் போராட்டம் இனிதே வெற்றியடைந்தது. ஆனால் மஹரிஷி முற்ற்த்துக்கு வந்த போது என் நிறைந்த மனநிலை திடீரென்று மறைந்து விட்டது. இம்மனிதர் என்னை வினோதமாக வென்று விட்டார், இவரை விட்டு விலகுவது என்பது மிகுந்த வேதனைக்குரியதாய் இருக்கிறதே. இவர் என்னைத் தன் ஆன்மாவுடன் இரும்புச் சங்கிலிகளை விடவும் கடினமான வஸ்துவால் கட்டி வைத்து விட்டார், அதே சமயம் இக்கட்டு அடிமைத்தளை போலல்லாமல் மனிதனை விடுவிக்கச் செய்யும் செயலே. இவர் என்னை என் தெய்வீகம் தோய்ந்த சுயத்துள் எடுத்துச் சென்று எனக்கு உதவியிருக்கிறார், ஜடம் போன்ற மேலைநாட்டினனான எனக்கு அர்த்தமில்லாத ஒன்றை உயிர்ப்புடன், ஆனந்த அனுபவமாக்கியிருக்கிறார். என் சுய-பரிணாம மாற்றம் முடிவடைந்தது.

~ தொடரும்.

அடுத்த பதிவில் டாக்டர். பால் ப்ரண்டன் மஹரிஷியைப் பற்றி நிகழ்வுகளை தன் பல புத்தகங்களில் எழுதியிருப்பது பற்றிய தகவல்கள் இடம்பெறும்.

Face To Face With Sri Ramana Maharishi – Dr. Paul Brunton – 2

இதன் தமிழ் பதிவை இங்கே படிக்கவும்.

The following relates to Brunton’s second visit and stay near Sri Ramana, a few months later:

Whatever I am doing I never fail to become gradually aware of the mysterious atmosphere of the place, of the benign radiation which steadily percolates into my brain. I enjoy an ineffable tranquility merely by sitting for a while in the neighbourhood of the Maharshi. By careful observation and frequent analysis, I arrive in time at the complete certitude that reciprocal inter-influence arises whenever our presences neighbour each other. The thing is most suitable. But it is quite unmistakable. A force greater than my rationalistic mind awes me until it ends by overwhelming me.

The realisation forces itself through my wonderment that all my questions are moves in an endless game, the play of thoughts which possess no limit to their extent; that somewhere within me there is a well of certitude which can provide me all waters of truth I require; and that it will be better to cease my questioning and attempt to realise the tremendous potencies of my own spiritual nature. So I remain silent and wait.

I am perfectly aware that the sublime realisation which has suddenly fallen upon me is nothing else than a spreading ripple of telepathic radiation from this mysterious and imperturbable man. The Maharshi once told me, “The greatest error of a man is to think that he is weak by nature, evil by nature. Every man is divine and strong in his real nature. What are weak and evil are his habits, his desires and thoughts, but not himself.” His words came as an invigorating tonic. They refresh and inspire me. From another man’s lips, from some lesser and feeble soul, I would refuse to accept them at such worth and would persist in refuting them. But an inward monitor assures me that the Sage speaks out of the depth of a great and authentic spiritual experience and not as some theorizing philosopher on the thin stilts of speculation. Not a few Western minds will inevitably consider that the life of the Maharshi is a wasted one. But perhaps it may be good for us to have a few men who are apart from our world of unending activity, and survey it for us from afar. It may also be that a jungle Sage, with self lying conquered at his feet, is not inferior to a worldly fool who is blown hither and thither by every circumstance.

Day after day brings fresh indications of the greatness of this man. His silence and reserve are habitual. One can easily count up the number of words he uses in a single day.

I am learning to see that the Maharshi’s way of helping others is through unobstrusive, silent and steady outpouring of healing vibrations into troubled souls. Science will one day be required to account for this mysterious telepathic process.

It is clear that his mere presence provides many with spiritual assurance, emotional felicity and, most paradoxical of all, renewed faith in their creed. For the Sage treats all creeds alike, and honours Jesus no less than Krishna.

During daily meditation in the potent neighbourhood of the Sage, I have learnt how to carry my thoughts inwards to an ever-deepening point. Again and again, I become conscious that he is drawing my mind into his own atmosphere during these periods of quiet repose. And it is at such times that one begins to understand why the silences of this man are more significant than his utterances.

There are moments when I feel this power of his so greatly that I know that he has only to issue the most disturbing command and I will readily obey it. But the Maharshi is the last person in the world to place his followers in the chain of servile obedience, and allows everyone the utmost freedom of action. In this respect he is quite refreshingly different from most of the teachers and yogis I have met in India.

The gist of his message is: “Pursue the enquiry, ‘Who am I?’ relentlessly. Analyse your entire personality. Try to find out where the ‘I’ thought begins. Go on with your meditations. Keep turning your attention within. One day the wheel of thought will slow down and an intuition will mysteriously arise. Follow that intuition, let your thinking stop and it will eventually lead you to the goal.”

I struggle daily with my thoughts and cut away slowly into the inner recesses of the mind. In the helpful proximity of the Maharshi, my meditations and self-soliloquies become increasingly less tiring and more effective. A strong expectancy and a sense of being guided inspire my constantly repeated efforts.There are strange hours when I am clearly conscious of the unseen power of the Sage being powerfully impacted on
my mentality, with the result that I penetrate a little deeper still into the shrouded border land of being, which surrounds the human mind.

I study him intently and gradually come to see in him the child of a remote past when the discovery of spiritual truth was reckoned of no less value than is the discovery of a gold mine today. It dawns upon me with increasing force that, in this quiet and obscure corner of South India, I have been led to one of the last of India’s spiritual supermen.

The serene figure of this living Sage brings the legendary figure of this country’s ancient rishis nearer to me. One senses that the most wonderful part of this man is withheld. His deepest soul, which one instinctively recognises as being loaded with rich wisdom, eludes one. At times he still remains curiously aloof, and at other times the kindly benediction of his interior grace binds me to him with hoops of steel. I learn to submit to the enigma of his personality, and to accept him as I find him.

I like him greatly because he is so simple and modest, when an atmosphere of authentic greatness lies so palpably around him; because he makes no claim to occult powers and hierophantic knowledge to impress the mystery-loving nature of his countrymen, and also because he is so totally without any traces of pretension and he strongly resists every effort to canonize him during his lifetime.

It seems to me that the presence of men like the Maharshi ensures the continuity down history of a divine message from regions not easily accessible to us all. It seems to me, further, that one must accept the fact that such a sage comes to reveal something to us, not to argue anything with us. At any rate, his teachings make a strong appeal to me. He brings no supernatural power and demands no blind faith. He avoids the dark and debatable waters of wizardry, in which so many promising voyages have ended in shipwreck. He simply puts forward a way of self-analysis which can be practised irrespective of any ancient or modern theories and beliefs which one may hold, a way that will finally lead man to true self-understanding. Again and again, I am aware that the Maharshi’s mind is imparting something to my own, though no words may be passing between us.

Spiritually my life is nearing its peak. I enter the hall and straight away assume my regular meditation posture. An intense interiorization of consciousness comes with the closing of eyes. The Maharshi’s seated form floats in a vivid manner before my mind’s eye. Then the picture disappears leaving me with nothing more than a strongly felt sense of his intimate presence. Tonight I flash swiftly to a pin-point of concentration. Some new and powerful force comes into dynamic action within my inner world and bears me inwards with resistless speed. In the next stage, I stand apart from the intellect, conscious that it is thinking, and watch thoughts with a weird detachment. The power to think, which has hitherto been a matter for merely ordinary pride, now becomes a thing from which to escape, for I perceive with startling clarity that I have been its unconscious captive.

It is strange enough to be able to stand aside and watch the very action of the brain as though it were someone else’s and to see how thoughts take their rise and then die, but it is stranger still to realise intuitively that one is about to penetrate into the mysteries which hide in the innermost recesses of man’s soul. I feel like some Columbus about to land on an uncharted continent. Finally it happens. Thought is extinguished like a snuffed candle. The mind takes its rise in a transcendental source. I remain perfectly calm and fully aware of who I am and what is occurring.Yet my sense of awareness has been drawn out of the narrow confines of the separate personality; it has turned into something sublimely all embracing. Self still exists, but it is a changed, radiant self. With it arrives an amazing new sense of absolute freedom, for thought is like a loom-shuttle which always is going to and fro, and to be freed from its tyrannical motion is to step out of prison into the open air.

I find myself outside the rim of world consciousness. The planet, which has so far harboured me, disappears. I am in the midst of an ocean of blazing light. The latter, I feel rather than think, is the primeval stuff out of which worlds are created, the first state of matter. It stretches away into untellable infinite space, incredibly alive. I, the new I, rest in the lap of holy bliss. I have drunk the Platonic Cup of Lethe, so that yesterday’s bitter memories and tomorrow’s anxious cares have disappeared completely. I have attained a divine liberty and an almost indescribable felicity. My arms embrace all creation with profound sympathy, for I understand in the deepest possible way that to know all is not merely to pardon all, but to love all. My heart is remoulded in rapture.

With the fall of dusk I take my farewells of everyone except the Maharshi. I feel quietly content because my battle for spiritual certitude has been won, and because I have won it without sacrificing my dearly held rationalism for a blind credulity. Yet when the Maharshi comes to the courtyard with me a little later, my contentment suddenly deserts me. This man has strangely conquered me and it deeply affects my feelings to leave him. He has grappled me to his own soul with unseen hooks that are harder than steel, although he has sought only to restore a man to himself, to set him free and not to enslave him. He has taken me into the benign presence of my spiritual self and helped me, dull Westerner that I am, to translate a meaningless term into a living and blissful experience. My adventure in self-metamorphosis is now over.

~ to be continued…!

The next episode lists the anecdotes in his various books written.

Image courtesy: David Godman

Face To Face With Sri Ramana Maharishi – Dr. Paul Brunton – 1

இத்தொகுப்பின் தமிழ் பதிவைப்  படிக்க இங்கே க்ளிக் செய்யவும்.


The following provides a first-hand account of the perceptions, experiences and feelings of persons who had an opportunity of living, serving, interacting, or just being in the presence of Sri Ramana Maharshi. In the write-ups below, many speak of the Maharshi in awed tones, which stir and overwhelm the reader. The text also provides glimpses of the Maharshi’s divinity and a peep into his philosophy.

1 – Dr. Paul Brunton

Dr. Paul Brunton (1898-1981), a British journalist, attracted by Indian mysticism first visited India in 1930. Author of eleven books, he has emphasized the value and importance of the Self within us. He is generally considered as having introduced meditation to the West. He once wrote: “Sri Ramana was a spiritual torch carried to the waiting souls in the West. I was only the unimportant ‘link-boy’, the humble carrier.” The Paul Brunton Philosophic Foundation, New York, has posthumously published his post-1952 writings (the year when his last book The Spiritual Crisis of Man was published), in 16 volumes. He was awarded a doctorate in philosophy by the Roosevelt College, USA. During his first visit, among many saints and yogis, Brunton also met Sri Ramana. He stayed for a few weeks in an improvised shelter very close to Sri Ramana’s Ashram.The number of full-time devotees being limited at that time, Brunton had ample opportunity of observing the Maharshi at close quarters and interacting with him. He provides a dispassionate, illuminating and intimate account of the Maharshi’s divinity and its impact in his A Search in Secret India published from London in 1934. In his inimitable way he says:

There is something in this man which holds my attention as steel filings are held by a magnet. I cannot turn my gaze away from him. I become aware of a silent, resistless change, which is taking place within my mind. One by one, the questions which I prepared with such meticulous accuracy drop away. I know only that a steady river of quietness seems to be flowing near me; that a great peace is penetrating the inner reaches of my being, and that my thought-tortured brain is beginning to arrive at some rest. I perceive with sudden clarity that intellect creates its own problems and then makes itself miserable trying to solve them. This is indeed a novel concept to enter the mind of one who has hitherto placed such high value upon intellect. I surrender myself to the steadily deepening sense of restfulness.

The passage of time now provokes no irritation, because the chains of mind-made problems are being broken and thrown away. And then, little by little, a question takes the field of consciousness. Does this man, the Maharshi, emanate the perfume of spiritual peace as the flower emanates fragrance from its petals? I begin to wonder whether by some radioactivity of the soul, some unknown telepathic process, the stillness which invades the troubled water of my soul really comes from him.The peace
overwhelms me.

The Maharshi turns and looks down into my face; I, in turn, gaze expectantly up at him. I become aware of a mysterious change taking place with great rapidity in my heart and mind. The old motives which have lured me on begin to desert me. The urgent desires which have sent my feet hither and thither vanish with incredible swiftness. The dislikes, misunderstandings, coldness and selfishness which have marked my dealings with many of my fellows collapse into the abyss of nothingness. An untellable peace falls upon me and I know that there is nothing further that I shall ask from life.

The Sage seems to carry something of great moment to me, yet I cannot easily determine its precise nature. It is intangible, imponderable, perhaps spiritual. Each time I think of him a peculiar sensation pierces me and causes my heart to throb with vague but lofty expectations. I look at the Sage. He sits there on Olympian heights and watches the panorama of life as one apart. There is a mysterious property in this man which differentiates him from all others I have met. He remains mysteriously aloof even when surrounded by his own devotees, men who have loved him and lived near him for years. Sometimes I catch myself wishing that he would be a little more human, a little more susceptible to what seems so normal to us.

Why is it that under his strange glance I invariably experience a peculiar expectancy, as though some stupendous revelation will soon be made to me? This man has freed himself from all problems, and no woe can touch him. The Sage seems to speak not as a philosopher, not as a pandit trying to explain his own doctrine, but rather out of the depth of his own heart. I am not religious but I can no more resist the feeling of increasing awe which begins to grip my mind than a bee can resist a flower in all its luscious bloom. The [Maharshi’s] hall is becoming pervaded with a subtle, intangible and indefinable power which affects me deeply. I feel, without doubt and without hesitation, that the centre of this mysterious power is no other than the Maharshi himself.

His eyes shine with astonishing brilliance. Strange sensation begins to arise in me. Those lustrous orbs seem to be peering into the inmost recesses of my soul. In a peculiar way, I feel aware of everything he can see in my heart. His mysterious glance penetrates my thoughts, my emotions and my desires; I am helpless before it. At first, his disconcerting gaze troubles me; I become vaguely uneasy. I feel he has perceived pages that belong to a past, which I have forgotten. He knows it all, I am certain. I am powerless to escape; somehow, I do not want to, either.

I become aware that he is definitely linking my own mind with his, that he is provoking my heart into that state of starry calm, which he seems perpetually to enjoy. In this extraordinary peace, I find a sense of exaltation and lightness. Time seems to stand still. My heart is released from its burden of care. Never again, I feel, shall the bitterness of anger and the melancholy of unsatisfied desire afflict me. My mind is submerged in that of the Maharshi and wisdom is now at its perihelion. What is this man’s gaze but a magic wand, which evokes a hidden world of unexpected splendour before my profane eyes?

I have sometimes asked myself why these disciples have been staying around the Sage for years with few conversations, fewer comforts and no external activities to attract them. Now I begin to understand –not by thought but by lightning like illuminations – that through all those years they have been receiving a deep and silent reward. Hitherto, everyone in the hall has been hushed to a death-like stillness. At length, someone quietly rises and passes out. He is followed by another, and then another, until all have gone. I am alone with the Maharshi! Never before has this happened. His eyes begin to change; they narrow down to pinpoints. The effect is curiously like the ‘stopping down’ in the focus of a camera lens. There comes a tremendous increase in the intense gleam which shines between the lids, now almost closed.

Suddenly, my body seems to disappear, and we are both out in space! It is a crucial moment. I hesitate – and decide to break the enchanter’s spell. Decision brings power and once again I am back in the flesh, back in the hall. No word passes from him to me. I collect my faculties, look at the clock, and rise quietly. The hour of departure has arrived. I bow my head in farewell and depart.

~ to be continued…!

ரமண மஹரிஷியுடன் நான் – 1 – பால் ப்ரண்டன்

Read the English version of this story  here.

ரமண மஹரிஷியை பார்த்து, பேசி, தொண்டு செய்து, வாழ்ந்து, அவருடய பிரத்யக்ஷத்தின் அருகிலும் இருந்த புண்ணியசாலிகளின் மகத்தான அனுபவங்களின் தொகுப்பை வழங்கும் பேற்றினை ஞானபூமி வணக்கத்துடன் போற்றுகிறது. இவற்றில் தொனிக்கும் வியப்பும் பிரமிப்பும் படிப்பவரின் உள்ளத்தைக் கிளறி ஒரு மகோன்னதமான உணர்வைத் தோற்றுவிக்கும். மஹரிஷியின் ஞானம், தத்துவம் மற்றும் தெய்வீகத்தன்மை முதலியவையும் இதில் ஆங்காங்கே பளிச்சிடும்.

மூலம் – Face to face with Sri Ramana Maharishi, ரமண கேந்திரம், ஹைதராபாத்

1 – பால் ப்ரண்டன்

பிரிட்டிஷ் பத்திரிக்கைக்காரரான டாக்டர் பால் ப்ரண்டன் (1898-1981) பாரதத்தின் ஆன்மிகத்தின் பால் ஈர்க்கப்பட்டு 1930ல் இங்கு வந்தார். பதினோரு புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கும் இவர் நம்முள் உறையும் ஆன்மா பற்றி குறிப்பிட்டு சொல்லியிருக்கிறார். தியானத்தை வெளிநாட்டினருக்கு அறிமுகம் செய்தவர் என்று பொதுவாக அறியப்படும் இவர், “ரமணர் மேலை நாட்டில் ஒளிக்காகக் காத்திருந்த ஆன்மாக்களுக்கு சென்றடைந்த ஆன்மிக டார்ச். அவ்வொளியை கொண்டு சென்ற முக்கியத்துவம் ஏதும் இல்லாத வெறும் கேரியர் மட்டுமே நான்” என்கிறார். The Paul Brunton Philosophic Faoundation, நியூயார்க் அவர் காலத்திற்குப் பிறகு அவர் எழுத்துக்களை 16 பகுதிகளாகப் பதிப்பித்தது. இவருக்கு அமெரிக்காவின் ரூஸ்வெல்ட் காலேஜ் தத்துவத்தில் டாக்டரேட் பட்டமும் தந்து கெளரவித்தது.

தம்முடைய முதல் வருகையின் போது பால் ப்ரண்டன் பல்வேறு சாதுக்களையும் யோகிகளையும் சந்தித்துப் பின் ரமணரையும் சந்தித்தார். (மஹரிஷியை சந்திக்கும் முன் பால் காஞ்சிக்குச் சென்றதாயும் மஹா பெரியவர் சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி அவரிடம் மறுபடி மறுபடி திருவண்ணாமலை சென்று ‘பால ஸ்வாமி’ யை சந்திக்குமாறு வற்புறுத்தியதாகவும் சொல்வர்). மஹரிஷியின் ஆஸ்ரமத்திற்கு அருகில் ஒரு குடிலில் தங்கிய பால் ப்ரண்டனுக்கு அச்சமயங்களில் வருகை தரும் மக்கள் கூட்டம் வெகு குறைவாக இருந்ததால் மஹரிஷியிடம் நிறைய அளவளாவ முடிந்தது. மஹரிஷியின் தெய்வீகத் தன்மை, அதன் பாதிப்புகள் குறித்து உணர்ச்சிமயமற்ற, சார்பற்ற, நெருங்கிய, ஒளியேற்றக் கூடிய வகையில் A Search in Secret India வில் குறிப்பிடுகிறார்.

“இவரிடம் உள்ள ஏதோ ஒன்று என் சிந்தையை இரும்புக் கிராதிகளை ஈர்த்து இருக்கும் காந்தம் போல பிடித்து வைத்திருக்கிறது. என்னால் அவரிடம் இருந்து கண்களை எடுக்கவே முடியவில்லை. என் மனதினுள் ஏற்படும் அமைதியான, ஆனால் எதிர்ப்புகளற்ற மாற்றத்தை நான் நன்கு உணர்கிறேன். ஒன்றின் பின் ஒன்றாக நான் வெகு ஜாக்கிரதையாக கோர்த்து வைத்து தொடுக்கவிருந்த கேள்விகள் அனைத்தும் வீழ்ந்து போகின்றன. அமைதி என்னும் ஆறு ஒன்று எனக்கருகில் சத்தமின்றி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.

என் சுயத்தினுள் ஒரு பேரமைதி ஊடுறுவிக் கொண்டிருக்கிறதை உணர்கிறேன். எண்ணக் குப்பைகளால் முட்டி மோதப்பட்ட என் மூளை ஓய்வை அனுபவிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. ஒரு திடீர்த் தெளிவு ஏற்பட்ட எனக்குள் ‘அறிவானது தானே ஒரு பிரச்சினையத் தோற்றுவித்துக் கொண்டு அதனைத் தீர்க்க அதுவே படாத பாடு படுவதை’ பார்க்க முடிந்தது. சிந்தித்து, ஆராய்ந்து தெளிவு பெறும் சுயஅறிவு பற்றிய மிக உயர்ந்த எண்ணம் உடைய என் போன்றவனுக்கு ஏற்பட்டுள்ள இந்த மாற்றம் குறிப்பிட்டு சொல்லக் கூடியதாய் இருக்கிறது.

மெள்ள ஆழமாகிக் கொண்டிருக்கும் அவ்வமைதியிடம் நான் சரணாகதி அடைகிறேன். மனம் தானே ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் பிரச்சினைகள் என்னும் சங்கிலி உடைத்துத் தூர எறியப் பட்டுவிட்டதால் காலப் பிரமாணம் என்னுள் எவ்வித எரிச்சலையும் தோற்றுவிக்கவில்லை.

மெள்ள மெள்ள ஒரு கேள்வி மேலெழுகிறது. ஒரு மலரானது தன் இதழ்களிலிருந்து வெளிப்படுத்தும் சுகந்தம் போல இவர், இந்த மஹான், தன்னிலிருந்து இந்த ஆன்மிக அமைதியை வெளிப்படுத்துகிறாரா?! அலைக்கழிந்து கொண்டிருந்த என் ஆன்மாவை ரேடியோ ஆக்டிவிட்டி போல, டெலிபதி போல தொடர்பு கொள்ளும் இந்த அசைவற்ற அமைதி இவரிடம் இருந்துதான் வருகிறதோ என்று எண்ணி வியந்திருந்தேன். இவ்வமைதி என்னை மூழ்கடிக்கிறது, என்னுள் மூழ்குகிறது.

மஹரிஷி திரும்பி என் முகத்தை, என் முகத்தினுள் நோக்குகிறார். நான் ஏதோ ஒரு எதிர்ப்பார்ப்புடன் அவரை பதில் நோக்குகிறேன். அந்தக்கணம் என் இதயம், மனதினுள் வெகு வேகமான, ஒரு மர்மமான மாற்றம் உருவாகிக் கொண்டிருப்பதை உணரத்தொடங்குகிறேன். இதுநாள் வரை ஒட்டிக்கொண்டிருந்த பழைய காரணகாரியங்கள் விலக ஆரம்பித்தன. எங்கெங்கெலாமோ என் கால்களை அலைய வைத்த பல்வேறு ஆசைகள் வெகு வேகமாக மறையத் தொடங்கியிருந்தன. என்னை செலுத்தி வந்த என் விருப்பு வெறுப்புகள், தப்பர்த்தங்கள், சுயநலம், அனைத்தும் சூன்யத்தில் மறைந்தன. இனங்கானமுடியாத ஓர் அமைதி என்னில் படர்ந்தது. வாழ்வில் இதற்கு மேல் வேண்டுவது ஒன்றுமில்லை என்பதை நான் நன்கறிந்தேன். 

இம்முனிவர் ஏதோ ஒன்றைக் கொண்டிருக்கிறார், ஆனால் என்னால் அது என்ன என்பதை தீர்மானமாக சொல்ல முடியவில்லை. அது ஸ்தூலமன்று, எண்ணத்திற்குள் அடங்காததும் கூட, ஒருவேளை ஆன்மிகமாயிருக்கலாம். அவரை நினைக்கும் போதெல்லாம் ஒரு ப்ரத்யேக உணர்வு என்னை துளைத்து என் இதயத்தை தெளிவில்லாத ஆனால் ஒரு மிகவுயர்ந்த எதிர்பார்ப்பைத் தோற்றுவிக்கிறது.

நான் முனிவரை நோக்குகிறேன். அவர் மாபெரும் ஒரு உயரத்தில் அமர்ந்து வாழ்க்கை என்பதை வெளியிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். நான் இதுவரை சந்தித்த அனைவரிடமும் இல்லாத ஒரு மர்மமான ஒன்று இவரிடம் உள்ளது. ஆண்டாண்டுகளாக இவருடன் இருக்கும் பல அடியார்கள் சூழ்ந்துள்ள போதிலும் அவர் அனைத்திலிருந்தும் விடுபட்டு தனிப்பட்டு இருக்கிறார். சில சமயங்களில் எனக்கு இவர் நம்மைப் போல ஒரு சாதாரண மனிதராக இருக்கக் கூடாதா, நம்மால் கணிக்கக் கூடிய ஒரு எல்லையில் இருக்கக் கூடாதா என்ற எண்ணம் கூடத் தோன்றுகிறது.

அது ஏன் இவரின் அருகாமையில் எனக்கு ‘ஏதோ ஒரு மகத்தான் வெளிப்படுத்தல் ஏற்படப்போகிறது என்ற எதிர்பார்ப்பு தோன்றிக் கொண்டே இருக்கிறது? இம்மாமனிதர் தம்மை அனைத்து பிரச்சினைகளிலிருந்தும் விடுவித்துக் கொண்டு விட்டார். யாரும் இவரைத் தொட முடியாது. இவர் பேசுகையில் தத்துவாச்சாரியார் போலவோ, ஏதோ கொள்கையை விவரிக்கும் பண்டிதர் போலவோ அல்லாமல் தன் இதயத்தின் அடியாழத்திலிருந்து பேசுகிறார்.

நான் ஆஸ்திகனல்ல, ஆனால் ஒரு வண்டு நன்கு மலர்ந்த தேனுடைய மலரில் இருந்து தன்னைத் தானே நிறுத்திக் கொள்ள முடியாதோ அது போல மெள்ள அதிகரிக்கும் ஒரு வியப்பு என் மனதைக் கெளவுவதை தடுக்கவே முடியவில்லை. அவர் அமர்ந்திருக்கும் அறையில் சூழ்ந்துள்ள ஒரு சக்தியானது என்னை வெகு ஆழமாக பாதிக்கிறது. என்னால் ஒன்றை உறுதியாக, எந்த சந்தேகமும் தயக்கமுமின்றி கூற முடியும், இந்த சக்தியின் ஊற்று மஹரிஷியைத் தவிர வேறெங்கிலும் இருந்து வரவில்லை.

அவர் கண்களில் தென்படும் ஒரு அசாதாரணமான ஒளி என் மனதில் வியத்தகு உணர்வுகளைத் தோற்றுவிக்கிறது, இவரால் என் இதயத்தில் பார்க்க முடிந்தது எல்லாம் எனக்குத் தெரிகிறது. அவருடைய ஆழ்ந்த பார்வை என் எண்ணங்களை, உணர்வுகளை, ஆசைகளை ஊடுறுவுகிறது, என்னால் ஏதும் செய்ய முடியவில்லை அதன் தீர்க்கத்தின் முன்னால்.

முதலில் அப்பார்வை சிறிது சங்கடப் படுத்துகிறது, இவர் நானே மறந்த என் கடந்தகால பக்கங்களைப் பார்க்கிறார் என்று உணர்கிறேன். எனக்கு நிச்சயம் தெரியும், இவர் அனைத்துமறிவார். என்னால் தப்ப முடியாது, ஏனோ நான் தப்ப விரும்பவும் இல்லை. இவர் என் மனதை தன்னுடன் இணைக்கிறார், என் இதயத்தை தான் எப்போதும் இடைவிடாது அனுபவிக்கும் அந்தப் பேரமைதியை அனுபவிக்கத் தூண்டுகிறார். இப்பேரமைதியில் நான் லேசானதாகவும் உயர்ந்த நிலையிலும் இருப்பதை உணர்ந்தேன். காலநேரம் என்பது அசையாது நின்றுவிட்டது. இதயமானது விடுதலையடைந்து இருக்கிறது. இனி ஒருபோதும் நான் கோபம், தீராத ஆசையினால் விளையும் துன்பம் என்பது என்னைத் தீண்டாது. என் மனது மஹரிஷியில் ஆழ்ந்து விட்டது, எனவே ஆத்மானுபூதி என்பதை மட்டுமே அது உணரும். என்ன ஒரு பார்வை இவருடையது? மந்திரக்கோல் கொண்டு அசைத்தது போல மகத்தானதொரு ஒரு உலகை என் ஊனக்கண்ணுக்குக் காட்டி விட்டாரே!

மஹரிஷியுடன் பல வருடங்களாக இருக்கும் அடியார்கள் அவருடன் எப்படி வெகு குறைவான வார்த்தை பரிமாற்றங்களை மட்டுமே கொண்டுள்ளார்கள் என்று என்னையே நான் பலமுறை கேட்பதுண்டு, குறைவான செளகரியம், வெளிப்புற செயல்பாடுகள் ஏதும் இல்லாத போது எப்படி அது என்று. ஆனால் இப்போது புரிகிறது, எண்ணங்களால் கூட அல்ல, இவர்கள் அனைவரும் ஒளியேற்றப்படுகிறார்கள் – இத்தனை ஆண்டுகளாக இவர்கள் அனைவரும் அமைதியான ஆனால் ஆழமான பலன்களை அனுபவித்து வருகிறார்கள், பாக்கியசாலிகள்.

இதுவரை ஹாலில் இருந்த அனைவரும் மரணித்தது போன்ற அசைவற்ற நிலையில் இருந்தார்கள். எப்போவாவது யாரேனும் எழுந்து வெளியே செல்வதுண்டு, ஒருவர் செல்ல, பின் மற்றொருவர் சிறிது கழித்து, இப்படியே அனைவரும் சென்றுவிட்டனர். இப்போது நான் மட்டும் மஹரிஷியுடன்! இப்படி இது வரை நடந்ததேயில்லை. அவர் பார்வையில் ஒரு மாற்றம். எப்படி காமிராவின் லென்ஸ் குவிந்து பின் ஓரிடத்தில் நிலைத்து நிற்குமோ அப்படி என்னில் நிலைத்து விட்டது. ஏறக்குறைய மூடிய நிலையில் இருக்கும் இமைகளின் நடுவில் இருந்து ஒரு தீர்க்கமான தீக்ஷண்யம், சல்லென்று அதிகரித்தது. திடீரென்று என் உடம்பு மறைந்து விட்டது, நாங்களிருவரும் அண்ட வெளியில் இருக்கிறோம்!

இது ஒரு முக்கியமான தருணம்! நான் தயங்குகிறேன், இந்த நிலையை துண்டித்து விட வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். அம்முடிவு சக்தியளிக்க இதோ மீண்டும் சதைப்பற்றுள்ள நான், அதே ஹாலில். ஒரு வார்த்தை கூட அவரிடமிருந்து வரவில்லை. நான் முயன்று, பின் எழுகிறேன் அமைதியாக. கிளம்பும் சமயம். அவருக்குத் தலை வணங்கி விட்டு வெளியேறுகிறேன்.

~ தொடரும்

சாத்தானின் கூடாரம் மிஷ நரிகளே!

முருகன் என்ற பெயரிலிருந்து மதமாற்ற வியாபாரத்தில் விலைபோய் மோகன் லாசரஸ் என்று பெயர் மாற்றம் கொண்ட அடிமை ஒன்று சமீபத்தில் இந்துக்களுடைய கோவில்கள் சாத்தானின் கூடாரம் என்று கொக்கரித்து இருந்தது. பொதுவாக இந்த சில்லறைகளை இந்துக்கள் பொருட்படுத்துவதில்லை, ஞானபூமியிலும் இவ்வகை கட்டுரைகள் வருவதில்லை. ஆனால் அமைதியாக இருப்பது என்பது அடிக்க அடிக்க வாங்கிக் கொண்டிருப்பதல்ல என்பதும் இந்துக்கள் இம்மாதிரி பிதற்றல்களை இனியும் வாய்மூடி மெளனிகளாய்க் கேட்டுக் கொண்டிருப்பது தகாது என்பதாலும் விளைந்த கட்டுரை இது.

இந்துக்களின் ஒவ்வொரு பழக்கத்தையும் வெறும் ஈயடிச்சான் காப்பி அடிக்கும் கூட்டத்துக்கு கோவில்களின் அறிவியல்பூர்வமான அமைப்பு, அதனுள் இருக்கும் உயிர்சக்தி போன்றவை தெரியாது என்பது ஆச்சர்யமேயில்லை. வாஸ்துப்படி, நல்ல நேரம் குறித்து, பூரண கும்பமெல்லாம் வைத்து சர்ச்சுக்கான அடிக்கல் நாட்டியதில் இருந்து, தேரோட்டம் போன்ற இந்துக்களின் வழக்கத்தை அப்படியே பின்பற்றுவதும், சர்ச்சில் த்வஜஸ்தம்பம் வைப்பது போன்ற உச்சகட்ட காமெடிகளை அரங்கேற்றுபவர்களையும் பார்த்து இந்துக்கள் மட்டுமல்ல, க்றிஸ்துவின் போதனைகளை உண்மையாக கடைபிடித்து வரும் க்றிஸ்தவர்களும் மெளனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கோவில்கள் சாத்தானின் கூடாரம் என்ற உளறலை க்றிஸ்தவர்களே ஏற்கவில்லை, இணையத்தில் கிழித்து நாறடித்து விட்டார்கள். ஆனால் சாத்தானின் உண்மையான ‘கூடாரம்’ எங்கே என்று தெரிய வேண்டாமா?

அ) எங்கெல்லாம் பேரிடர் நடக்கிறதோ அங்கே மனிதாபிமானம் கொஞ்சமும் இன்றி ‘அறுவடை செய்ய வேண்டும்’ என்ற கேவலமான அணுகுமுறை கொண்டவர்கள் இருக்குமிடம் சாத்தானின் கூடம்.

ஆ) இயேசு முடவனைப் பார்க்கச் செய்கிறார்…ஊமையை நடக்கச் செய்கிறார் என்று அவர் மீது உச்சகட்ட கேலிகளை பிரச்சாரம் செய்பவர்கள் இருக்குமிடம் சாத்தானின் கூடாரம்.

இ) இயேசு போதனை சி.டியை வயிற்றுவலி வந்தது போல பீலா விடும் ஒரு பெண்ணின் வயிற்றில் வைத்து ‘யேசுவின் பவர் இறங்கி வயிற்றில் இருக்கும் கட்டி மறைந்து விட்டது பாருங்கள்’ என்று தமிழ்நாடு மட்டுமல்ல, அகில உலக காமெடியர்களையே பிச்சையெடுக்க வைக்கும் காமெடியர்கள் இருக்குமிடம் சாத்தானின் கூடாரம்.

ஈ) ‘ஆண்டவனுக்கு ஊழியம் செய்கிறேன்’ என்று கூறிக்கொண்டு மிஷநரிகள் தரும் பெரும் பணத்தில் வயிறு வளர்ப்பவர்கள் இருக்குமிடம் சாத்தானின் கூடாரம். இயற்கையை வழிபடுபவர்களை சூனியக்காரர்கள் என்று உயிரோடு எரித்தது சாத்தானின் கூடாரம். ‘எங்கு காணினும் சக்தியடா’ என்று முழங்குவது சனாதனம்.

உ) கன்யாஸ்த்ரீகளை வன்கொடுமை புரிந்தும் எந்த விஷயமும் வெளிவராத வகையில் அமுக்கிப் போடுவதும் அப்படியும் அதிரிபுதிரியாய் ஏதாவது வெளிவந்துவிட்டால் பணத்தைக் கொண்டு அதை அடைப்பதும் பன்னெடுங்காலமாய் புரிபவர்கள் இருக்குமிடம் சாத்தானின் கூடாரம்.

ஊ) ‘நான் கூறியவற்றை ஆராய்ந்து உன் இயல்பிற்கேற்றவற்றை ஏற்றுக்கொள்’ என்று கீதையில் கிருஷ்ணர் அர்ஜுனனிடமும், இதற்கு மேல் பகுத்தறிவுடன் கேட்க முடியுமா என்று வியப்புற வைக்கும் உபநிஷதங்களும், ‘எப்பொருள் யார் யார் வாய் கேட்பினும்’ என்று முழங்கிய வள்ளுவரும் தந்த சனாதனம் எங்கே, ‘தேவனுக்கு பயப்படுதலே ஞானத்தின் ஆரம்பம்’ என்று வெட்கமில்லாமல் முதலிலேயே பயமுறுத்தும் கூட்டம் எங்கே? இதுவல்லவோ சாத்தானின் கூடாரம்?

எ) //கடவுள், மனிதனைப் படைப்பதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே சர்வசிருஷ்டிக்கும் ‘முந்தின பேறான’ தம் மகனைப் படைத்தார். அவரே பிறகு இயேசு என அழைக்கப்பட்டார். (கொலோசெயர் 1:15) அதன் பிறகு தேவதூதர்கள் எனப்படும் ‘தேவபுத்திரரை’ படைத்தார். (யோபு 38:4-7) அவர்கள் அனைவரும் பரிபூரணர்களாகவும் நீதிமான்களாகவும் இருந்தார்கள். ஆனால், அவர்களில் ஒரு தூதன் சாத்தானாக மாறிவிட்டான்.//

ஆக, கடவுளின் படைப்பு அப்பாடக்கர் ஆகிவிட்டது. இறைவன் முதலில் யேசுவைப் படைத்தாரேயானால் ஆதாம்-ஏவாள் ஆப்பிள் கதையான முதற்பாவம் செய்யத் தூண்டியது எந்த சாத்தான்? இந்தப் படைப்பு படைத்ததற்கே ஏழாவது நாள் ரெஸ்ட் எடுக்க வேண்டியதாயிற்று தேவனுக்கு. அப்படிப் பார்த்தால் சாத்தானின் கூடாரம் தேவகூட்டம் புறப்பட்ட இடத்திலேயே இருக்குதே ஷண்முகா, வேலாயுதா, என்னடா கொடுமை இது?

ஏ) Kill those who worship other gods – என்று உளறுபவர்கள் இருக்குமிடம் சாத்தானின் கூடம். ‘சர்வ ஜனா சுகினோ பவந்து’ என்று முழங்குவது சனாதனம்.

ஐ) கலீலியோ போன்ற அறிவியலாளர்களை மிரட்டி அறிவியலுக்குப் புறம்பானதை புத்தகத்தில் எழுதியிருப்பதாலேயே ஒப்புக் கொள்ள வைத்து நூற்றாண்டுகள் கழித்து ‘அபாலஜி’ விடும் இடம் சாத்தானின் கூடாரம். சில்ப, வான, கட்டிட சாஸ்திரங்கள் மிகுந்த கோவில்கள் அல்ல.

இன்னும் பல உண்டு. ஆனால் க்றிஸ்துவை நம்புபவர்களின் மனம் இதைப் படித்தால் புண்படக் கூடும் என்பதினால் இங்கே நிறுத்திக் கொள்கிறோம்.

சனாதன தர்மத்தைப் பின்பற்றுபவர்கள் ஒவ்வொருவரும் செய்ய வேண்டியவை:

1) உங்களுடைய தர்மம் எதைப் போதிக்கிறது, என்ன சொல்கிறது, வேதோபநிஷதங்களின் சாரம் என்ன என்பதை ஆழமாகத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். வியாதியே போ என்றால் அது போய்விடாது, நீ பலம் பெற வேண்டும் என்று முழங்கிய விவேகானந்தர் கூற்றினை நினையுங்கள்.

2) உங்கள் தர்மத்தை நன்கு அறிந்து கொள்வதுடன் இம்மாதிரி ‘விலை போனவர்கள்’ உங்களை அணுகி குழப்ப முயன்றால் அவர்களிடம் என்ன கேட்பது எப்படி பதில் சொல்வது என்பதையும் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். அப்படிப் பேசுபவர்களிடம் உங்கள் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டு போங்கள் என்று சொல்லாதீர்கள். அவர்களின் வேலையே இது தான். அவர்களின் சேவை இங்கே தேவை இல்லை என்பதைப் புரிய வையுங்கள்.

3) க்றிஸ்து பிறந்ததாகக் கூறப்படும் ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரேயே ஞானத்திலே பர மோனத்திலே – உயர் மானத்திலே அன்னதானத்திலே கானத்திலே மிக உயர்ந்த பாரத நாட்டின் சனாதனிகள் நீங்கள் என்பதில் பெருமிதம் கொள்ளுங்கள். உங்களை பொய்யைக் கொண்டு குழப்ப முயலும் வியாபாரிகளுக்கு விற்காதீர்கள்.

4) இறைவனை அடைய பல வழிகள் உண்டு என்று முழங்கிய நம் சனாதன் தர்மமே – அதே இறைவனை அடைவதில் பழ வழி, முது வழி என்பதையும் உணருங்கள்.

5) ஜாதி, இன மத வேறுபாடுகளைத் தூக்கித் தூற எறியுங்கள். நான்கு வேதங்களிலும் அப்படி எந்த பாகுபாடும் இல்லை. ஒன்றுபடுங்கள்.

6) வேறு ஏதாவது மதத்தைப் பற்றி இந்த விலைமகன் இவ்வாறு பேசியிருந்தால் என்ன ஆகி இருக்கும் என்று சற்றே யோசியுங்கள். எந்த அளவிற்கு ஜடப் பொருள் போலவும் சுரணை ஏதுமின்றியும் இருக்கிறோம் என்பதை உணருங்கள்.

7) உங்களிடம் வந்து ஏதாவது அரைவேக்காட்டுப் புத்தகத்தைக் கொடுத்து படியுங்க, திருந்துங்க என்றெல்லாம் சொன்னால் மெதுவாக ஆனால் உறுதியாக அதனை அவர்கள் முன்னாலேயே கிழித்து, பக்கத்திலிருக்கும் குப்பையில் போடுங்கள், தெருவை ஏன் குப்பையாக்க வேண்டும்?

வெறும் எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதும் கண்டன ஊர்வலங்கள் நடத்துவதும் இதனை நிறுத்தப் போவதில்லை. இதற்காக வன்முறையையோ கீழ்த்தரமான யுக்திகளையோ கையிலெடுப்பதற்கு நம் தர்மம் போதிக்கவில்லை. அது சொல்வது ஒன்றே – பலமே வாழ்வு, பலவீனமே மரணம் என்பதையே. பலம் பெறுங்கள். ஆன்ம பலம் பெறுங்கள். உங்கள் முன் தாய் திருநாட்டின் மகோன்னதமான தர்மம் தன் பரந்த வேர்களை எங்கும் பரவ விட்டிருக்கிறது. அதை உணருங்கள். அரை வேக்காடுகளின் கூவலுக்குப் பயப்படாதீர்கள்.

The GOS – Maha Muni Agastya visits His temple – 2

Source – https://siththanarul.blogspot.com/2014/12/blog-post_13.html

The priest who was doing the abishekha was startled as the fragrance entered the shrine. He looked out but couldn’t make out anything. He continued the Abisheka. He normally applies oil and washes it with water but for some reasons, he mixed a number of fragrances in the water and performed the abisheka.

As I was watching, I felt for a second that Agastya opened his eyes, smiled a bit and went back to Dhyana. While the abisheka was still happening, there was a light that came out of His right hand and spread out. Right after, the rays of sunlight touched His feet. Everyone including the priest noticed the sunlight and thought that it is the sunlight which caused ‘that’ light.

I got goosebumps as I kept watching. I said “Thanks so very much O Lord. This is enough” and I prostrated. For that moment, I felt an utmost satisfaction of achieving everything and felt what is there in life to achieve. The glimpse of the eyes opening made me yearn, and I prayed that I should get that darshan whenever I wanted.

Surprisingly, when my friend sent a picture of Agastya the next day, it appeared as if His eyes were open and were looking at a distance, thinking. The eyes appeared just as the human’s. We all would have been visualizing the temple and how the entire scene must have been, Agnilingam Arunachalam who runs the Sitthan Arul blog has kindly given the link for the picture of the Sanctum Sanctorum for everyone’s darshan.

The abisheka was done, alankara and deepa-aradhana happened where Agastya’s form appeared as it does normally. It was only the three of us witnessing the abisheka, where at least 10 people stand. The priest was minding his business and so was the temple in-charge. We realized that it is for His grace that we remained there.

The priest distributed the prasadam while still wondering where that fragrance came from. We were so silent that we did not want to speak anything. The mind was still. When we came out, one of the friends said slowly:

“When standing behind the mandapa, just before the abisheka started, I felt air descending down and entering the sanctum-sanctorum followed by a divine fragrance. Was it He?”

“Hmm.” – I just said and they understood everything. We all were so satisfied. There were a number of revelations following that incident:

1. If the wish is pure from the heart and is simple, He fulfills them for sure.
2. He is a very strict guru without any bias, but also is very merciful. Just as a Father who knows the minds of the children.
3. He makes situations favourable, purifies them and presents to us as a gift.
4. It is on us, to remain humble, discard ego and arrogance and follow His guidance.
5. What He expects from us above all is, “steadfast faith, bhakthi to the Lord, respect to the Guru and a lot of patience.”

I share the above as I realize to be very important to all those who read this series. When we were reading the Nadi in Nambi Malai, He said, “You are all my children” to those who were present.

We should think what we should do, how we should be for Him to say, “You are my son, you are my daughter” to all of us! Think!

~ To be continued…!

Featured image: Sitthan Arul

The GOS – Maha Muni Agastya visits His temple – 1

Source – https://siththanarul.blogspot.com/2014/12/blog-post_12.html

Those who read The Sitthan Arul series by Shree Karthikyean may realize for sure that certain things happening in front of them are through the grace of Agastya himself. There are many experiences where He has guided, turn my life towards good, made me do good. This post is one such experience I felt.

I used to read the post published in Thursdays early in the morning and visit a temple of Agastya to pray. I and a couple of my friends go along in one of their car. If I am not able to, I ask my friends to visit and I go there in the evening alone for darshan. This is happening for years now. When going in the car, I think of many such experiences that Agastya gives to others and think often, “how great it will be if He gives me such an experience.”

I tell my friends that even if God appears before us and asks what we want, we should be very clear in what we want. I like to sit in meditation, through God’s grace. I have listened to the wise men saying that the peace one gets through meditation empowers them.

While being in meditation once, I prayed to the Maha Muni Agastya thus: “I pray for your grace and I should feel it as well. Please allow me.”

I have this habit of forgetting what I prayed for after some time, even done whole heartedly. I forgot about the above prayer eventually as well. Months passed by where I visited many sacred places, had darshan and while meditating, I just say “Requesting your grace.”

It was a Thursday 4.30 am. I read the Sitthan Arul as usual and felt very light. My intuition said that something is going to happen today. Once read, I took bath and sat down for mediation with mantra japa. After a few minutes of struggle, the mind, body and senses became quiet and I began to be in that state. While being so..

I heard someone telling me subtly in my right ears, “I will come there to receive the abishekha today. Just observe the surroundings before the abisheka and my idol during the abisheka carefully.”

I woke up and came out and realized it was Agastya himself who mentioned this in my ears. I became very alert. It began to rain heavily in a few minutes. I involved myself in the routine while staying very alert, I have to pay attention if any other information comes.

The temple I visit is about a 30 minutes drive from my home. The enroute is full of traffic. Here the Maha Muni stands with Lopa Mudra, there are other shrines for Ganapathy, Nagaraja, Krishna, Odhiyappa (Muruga) and Navagraha. The temple opens up at 5.30 and abisheka happens at 6 am. Nirmalya, Abishekha, Alankara, Pooja, all these take place where one can come out by 6.30 after receiving Prasada. We normally start from our place at 5.15 am.

That morning, my friend wasn’t seen till 5.40 and I became a little angry yet remained silent, deciding I shouldn’t spoil anything that is going to happen today. I felt that Agastya is testing me on how I deal with things. My friend came at 5.50 with a lot of ‘sorry’. I remained silent and handed over the bag to be kept inside. We started at 5.55. In normal days, the pooja will be over by 6.30, how can then we see or feel anything in the abisheka now? Agastya himself should do some miracle, we put every worry in His feet and remained silent.

As it rained well, the road was clean and without traffic as a lot of people didn’t come out due to the rain. The rain had made the air cool as well. My mind was quiet without any worry. I sat in padmasana pose in the back seat of the car and began to meditate. After a while, I didn’t know where I was. I was awakened by my friend after reaching the temple, only then I came back to this world. It was a bright morning, 6.30 am showed the time.

I was observing everything, remained silent and went inside the temple. The shrine was open, lamps lit but the abisheka hasn’t taken place as the big vessel with water used for abisheka was intact. No one was there. I was still silent but was actively observing everything when the temple in-charge came and said ‘the priest hasn’t come yet. I had opened the shrine myself. Just wait, he will come and do the abisheka.’

There is a small mandapa in front of the shrine where they keep all the pooja items. There is a small pathway between this mandapa and His shrine. It is where the steps to go into the shrine begins. I stood there and had His darshan saying, “Here I am! It is your turn to bestow your grace.” and stood there in the mandapa with my waist resting on it. My friends stood behind the mandapa. I hadn’t mentioned anything about what I heard that morning to them, I thought let them realize when it happens.

The priest came rushing in a while and entered the shrine to perform the abisheka. As he began to chant the Mantras…

A dense air form flew down, crossed my friends, climbed the mandapa and climbed the stairs and entered the shrine s l o w l y. Along with this came the aroma of Vibuthi, Kozhundhu, Panneer, Turmeric fragrances.

I was motionless and was looking at Agastya’s idol inside the shrine.

~ to be continued…!

Featured Image: Pranic Energy